Leuk dit! @govertschilling en @marcuschown schreven een cursus over het heelal in twittervorm, dus berichtjes van niet meer dan 140 tekens.
Ongeveer dus de lengte van de voorgaande zinnen, dat waren 139 tekens, om precies te zijn. @govertschilling doet dat al langer (sommigen zeggen: hij doet niet anders), in de Volkskrant en natuurlijk op Twitter.
In het boek worden in 300 bladzijden 140 vragen beantwoord, over: de hemel, de aarde, de maan, ruimte, de zon, het zonnestelsel, de sterren, de Melkweg, sterrenstelsels, het heelal, leven in het heelal, geschiedenis van de sterrenkunde, de telescoop, kijken naar het heelal. Dus grofweg van dichtbij naar veraf, van klein naar groot. Govert en Marcus geven korte, duidelijke antwoorden op de grootste vragen, zonder moeilijk te doen.
In eerste instantie dacht ik: antwoorden in een serie tweets (ongeveer 12 per vraag), is dat in een boek niet kunstmatig, leest het daardoor niet wat amechtig? Het antwoord is nee! De tweetvorm heeft de auteurs gedwongen tot puntig, duidelijk formuleren zonder al te veel uitweidingen. De tweet is ook een mooi brokje informatie om tot je te nemen. Maar wat het boek vooral aantrekkelijk maakt is de stijl waarin het geschreven is. Vlot, een veelheid aan onderwerpen, verrassende associaties en verduidelijkende huis-, tuin- en keukenvoorbeelden. De schrijvers kijken naar het heelal, maar luisteren ondertussen ook naar Pink Floyd, laten je de maansopkomst ondersteboven tussen je benen door bekijken en vertellen je tussen neus en lippen dat er per seconde honderd miljoen miljoen neutrino's door je opgestoken duim vliegen. En wat er gebeurt als er (astronomisch) dichtbij een supernova afgaat (slik!). En ik weet nu ook wie de LAATSTE mens op de maan is. En dat de ringen van Saturnus 100.000 km breed en maar 20 m dik zijn. Ik kwam veel te weten, maar het is niet alleen maar een verzameling weetjes. Het verhaal wordt ook verteld. Aanstekelijk is het woord, ik las het boek in precies twee keer uit, maar het kan ook in 140 keer. En dat aanstekelijke komt doordat de auteurs ook nieuwsgierig en enthousiast zijn.
Minpuntje: in een boek over de natuur, en zeker over het heelal, horen eigenlijk plaatjes. Maar plaatjes gaan bij twitter ten koste van de tekst, en de antwoorden zijn al zo kort.
Ik heb het boek ook aan mijn dochter en echtgenote gegeven en gevraagd een of twee van de 140 vragen door te lezen en te zeggen wat ze vinden, zij zijn geen beta's en geen twitteraars, maar wel lezers. Beiden hadden na lezing het idee dat ze vraag en antwoord na lezing begrepen (dat heb ik op school wel eens anders meegemaakt ;-)). We hebben het hier dan wel over bijv. zonsverduisteringen, Pluto, quasars, de oerknal en multiversa, dus. Ik bedoel maar.
Gaaf toch? luidt de laatste zin van het boek. Inderdaad, gaaf!
