Zo zou ik nu wat kunnen tikken over NUHR waar ik gisteravond was en zo. Maar ik moet andere dingen doen. Als ik vind dat dat ook weer genoeg is geweest of zo kom ik weer terug. Her of der. Nu ben ik weg hier.
30 januari 2011
28 januari 2011
Een oud geluid
Een nieuwe lente en een nieuw geluid
Zo begint natuurlijk Mei van Gorter. Remco Campert publiceert nu een boekje met een stuk of tien nieuwe gedichten, met de titel Een oud geluid. De gedichten zelf zijn niet oud of ouwelijk, maar juist heel fris, licht en soepel, zoals ik van Campert gewend ben. Dit bundeltje verscheen t.g.v. Gedichtendag 2011. Koop het, zolang het nog kan, het kost maar 2 euro 50. Of lees en luister op www.gedichtendag.com.
23 januari 2011
En fietsen maar!
Vanmorgen zag ik een herhaling van het VPRO-programma Boeken van Wim Brands, met Douwe Draaisma, over zijn Vergeetboek. Dat boek staat bij mij in het lijstje 'gekocht, nog te lezen'. In het programma werd ook gesproken over eerste herinneringen.
Niet mijn eerste herinnering, maar wel vlak daarbij, is het volgende.
Met mijn ouders ben ik op bezoek bij een oom en tante. Het is 1959 of zo. Mijn oom heeft een garage, op de hoek van het Spuiplein en de haven in Breskens.
Ik heb daar toen voor het eerst zelf gefietst, ik denk op een fiets van een neef van mij, geschikt gemaakt voor mijn lengte met blokken op de pedalen. Vanuit de garage duwde mijn vader mij de weg op, en daar gingen we. Ik trapte en trapte, en na een tijdje gaf mijn vader mij een duwtje en liet los. Ik fietste volkomen boven mijn macht, en maakte onwillekeurig een een grote, flauwe bocht naar links, over de brede kade. Opeens begon mijn vader te schreeuwen en hij rende naar mij toe. Hij greep mij bij mijn arm, en de fiets en ik vielen op de grond. Als hij dat niet gedaan had was ik in de haven gefietst. Of niet, ik zal het nooit weten.
De garage zit daar nog steeds, en wordt nu gerund door een neef van mij. Op de plek waar ik toen fietste, werd rond 1970 een enorme zeedijk opgespoten. Om ongelukken te voorkomen.
Niet mijn eerste herinnering, maar wel vlak daarbij, is het volgende.
Met mijn ouders ben ik op bezoek bij een oom en tante. Het is 1959 of zo. Mijn oom heeft een garage, op de hoek van het Spuiplein en de haven in Breskens.
Ik heb daar toen voor het eerst zelf gefietst, ik denk op een fiets van een neef van mij, geschikt gemaakt voor mijn lengte met blokken op de pedalen. Vanuit de garage duwde mijn vader mij de weg op, en daar gingen we. Ik trapte en trapte, en na een tijdje gaf mijn vader mij een duwtje en liet los. Ik fietste volkomen boven mijn macht, en maakte onwillekeurig een een grote, flauwe bocht naar links, over de brede kade. Opeens begon mijn vader te schreeuwen en hij rende naar mij toe. Hij greep mij bij mijn arm, en de fiets en ik vielen op de grond. Als hij dat niet gedaan had was ik in de haven gefietst. Of niet, ik zal het nooit weten.
De garage zit daar nog steeds, en wordt nu gerund door een neef van mij. Op de plek waar ik toen fietste, werd rond 1970 een enorme zeedijk opgespoten. Om ongelukken te voorkomen.
Moby Dick
Gisteren naar Moby Dick, een nieuwe voorstelling van Spymonkey. In 2008 zagen we de vorige voorstelling, Cooped. Dat was geweldig, ik heb me toen letterlijk tranen gelachen. Nu dan een wel zeer vrije interpretatie van Herman Melville's roman Moby Dick. Ook dit keer zaten er weer bijzondere theatervondsten in, en ik heb weer erg gelachen, maar de verrassing was er een beetje af en de verwachting was misschien te hoog gespannen. Toch: leuk! Theaterslapstick. English spoken.
22 januari 2011
In wankel evenwicht
Het kwam nu zo uit dat ik kort na het vorige theaterbezoek weer een toneelstuk zag van Edward Albee, In wankel evenwicht. Hier viel gelukkig meer te genieten dan bij het vorige stuk. Weer een echtpaar dat het maar net met elkaar uithoudt. Dan is er een alcoholistische zus (glansrol Anneke Blok), een dochter die voor de zoveelste keer scheidt en weer thuis komt wonen en een bevriend echtpaar dat een onverklaarbare angst heeft en ook bij ze in wil trekken. En dan is het wankel evenwicht verbroken. Mooie rol weer van Porgy Franssen, met ontroerende, mooie kleine zinnetjes.
14 januari 2011
Zicht op zee
Net als het veel bekendere Who's afraid of Virginia Woolf is dit stuk van Edward Albee een echtparendrama. Man, vrouw, gepensioneerd. Zij wil van alles ondernemen, hij wil rust. En meent dat zij dat ook wil. De gesprekken verzanden. Er komen ook vreemde zeewezens in voor, die in wezen het echtpaar hun andere ik laten zien. Het spel van Monique Kuijpers wordt alom geroemd, ik vond het over the top. En dan: vreemde zeewezens. Mwah. Binnenkort nog een stuk van Edward Albee, hopelijk beter.
09 januari 2011
Briefwisseling 1951 - 1987
Naarmate het lezen in dit boek vorderde, vond ik het beter worden. Ik had eigenlijk verwacht een verslag te krijgen van het onderlinge literaire bedrijf, dat leek mij op zich al interessant, maar dat is maar een klein deel van de correspondentie. Na 1954 publiceerde Vasalis nog maar 6 verspreide gedichten, en geen bundel meer. Wel wordt met name door Vasalis geschreven over haar geringe productie in deze jaren. Overigens verkocht ze er bepaald niet minder door, integendeel. Deze briefwisseling is er een tussen twee vrienden, die elkaar moreel steunen, maar ook de waarheid zeggen. Aan het eind van zijn leven moest Van Oorschot zich uit de uitgeverij terugtrekken, kreeg hij grote ruzie met zoon Wouter, en er werd bij hem longkanker geconstateerd. De onderlinge schrijverij wordt daardoor niet sentimenteel, maar verdiept zich inhoudelijk en is aangrijpend. Ik MOEST blijven lezen. Unputdownable of zoiets, dus. Dit was het 1000e boek van Uitgeverij G.A. van Oorschot.
Abonneren op:
Posts (Atom)