Meneer Foppe

Wim de Bie verzorgde lange tijd een eigen blog, Bieslog, op de VPRO-site. Vorig jaar stopte De Bie met bloggen, jammer. Misschien niet algemeen bekend is dat Wim de Bie inmiddels weer terug is als blogger, op een andere plek, wat minder frequent, maar nog steeds interessant. Bookmarken!

Eddy again (3)

Het vierde deeltje van de Cahiers, o.a. over detectief-verhalen, Malraux en Roland-Holst. Helaas is niet alles meer even begrijpelijk, in 2009.

Ik hoor bij de club mensen die er niet bij horen

Ik heb een paar dagen geprobeerd Twitter via mijn mobiel te laten werken. Dat is niet gelukt, ik kom steeds uit op pagina's als hier weergegeven. Zonder werkend mobiel is Twitter niet interessant genoeg, dan kan ik net zo goed bloggen. Via Google krijg ik de indruk dat ik bepaald niet alleen ben, met dit probleem. Het twitteraccount is opgeheven. Ik hoor bij de club mensen die er niet bij horen.

Tirade 429

Ik kocht deze Tirade vanwege de bijdragen van Enno Endt en Lieneke Freriks, zie dit eerdere bericht. Endt schrijft over zijn herinnering aan een opmerkelijk duel in de traditie van Poesjkin, dat ook beschreven is in de roman Binnen de huid van J.J. Voskuil.

Jeroen van Kan schrijft een kritisch stuk over literatuurprof Thomas Vaessens. Dat kan niet vaak genoeg gebeuren, vind ik. Die man bestond het om in een boekenprogramma dikke boeken als 'onleesbaar' te betitelen. Ik vind niet zozeer dikke boeken, als wel slechte boeken onleesbaar. Verder heb ik hem eens horen zeggen dat Bij nader inzien gaat over een groep studenten in het begin van de jaren '60. Dat is dan literatuurprof.

Ultimo

Vanavond zag ik deze voorstelling met Porgy Franssen en Ariane Schluter, naar een tekst van Alessandro Baricco. Eerder had Porgy al voorstellingen gemaakt (Novecento, pianist der oceanen en Zijde) naar teksten van dezelfde schrijver, die vond ik toen heel bijzonder.
Nu weer. Een gestileerde voorstelling, in een bijzonder decor, prachtig verfijnd, bijna 'geciseleerd' gespeeld. Het gaat over het najagen en mislukken van een droom, niet-beantwoorde liefde, het leven als een circuit, en het terugvinden daarvan, en dus ook van het leven. Van begin tot einde geboeid. Ik ga het boek van Baricco (Dit verhaal) kopen en lezen.

Uit!

Dit was dan het laatste, eenentwintigste deel van het Geheim dagboek van Hans Warren. Het tweeëntwintigste deel over Warrens laatste levensjaar 2001 verscheen al in 2002. De complete reeks beslaat de periode 16 april 1942 tot en met 16 december 2001 (Hans Warren overleed 19 december 2001). Daaraan vooraf gaat dan nog het afzonderlijk gepubliceerde Natuurdagboek, dat liep vanaf 25 april 1936. Een mensenleven. Dit immense uitgeefproject heeft ook jaren gelopen, het eerste deel verscheen in 1981. Zelf ben ik begonnen te lezen op 3 mei 1985.
Wat maakt dat ik ruim twintig boeken van Warren heb gelezen? (De meeste delen heb ik zelfs meerdere keren gelezen, om 'alles weer op een rijtje te hebben'.) Tja, ik weet het niet precies. Dagboeken en biografiën vind ik vaak interessant. De verzorgde schrijfstijl telt mee, de onderwerpen: natuur, kunst, Zeeland, schoonheid en onttakeling, de vaak niets ontziende eerlijkheid, het draagt er allemaal aan bij. Het nu verschenen deel is naar mijn smaak overigens niet het sterkste. De ontluisterende onttakeling van de estheet Warren zet door, en de ruzies met de (ongetwijfeld ook: radeloze) M. nemen toe. Op weg naar het einde. Dat laatste staat beschreven in het deel over 2001, dat zoals gezegd eerder verscheen. Dat is een werkelijk magistraal slotakkoord, of ook: een ware mokerslag.

Warren voelde zichzelf vooral dichter, ik heb zijn Verzamelde gedichten, maar eerlijk gezegd is dat het toch niet voor mij, voor mij is hij vooral dagboekanier. Warren schreef ook 50 jaar lang een Letterkundige Kroniek in de Provinciale Zeeuwse Courant, en schreef behalve in zijn dagboeken, ook in de krant regelmatig een Kunstkroniek. Al deze aspecten komen naar mijn smaak mooi samen in het boekje De Oost, verschenen in 2001. Daarnaast publiceerde hij ook jaarlijks een Poëziekalender, en vertaalde hij samen met zijn partner Mario Molegraaf het complete werk van Plato.

Momenteel zijn er in Middelburg twee tentoonstellingen over Warren: in de Zeeuwse Bibliotheek over zijn nalatenschap (boeken, manuscripten, gedichten en tekeningen), in het Zeeuws Museum over zijn kunstverzameling. Ga ik komende maand naartoe.

Het seizoen is geopend!

Vandaag was de officiële opening van het theaterseizoen hier ter stede. Altijd een feestelijke gebeurtenis, het personeel draagt sjieke kleding, er is een rode loper en champagne.
De voorstelling vanavond was een spectaculaire mix van dans, acrobatiek en stunts, rondom twee grote objecten op het toneel: The Wheel (zie afbeelding) en The Boat. Heel professioneel en kundig, maar mij greep het niet echt. Goed, het is ook moeilijk om het altijd overal iedereen naar de zin te maken. Het was overigens totaal niet vervelend of zo, maar er ontbrak toch een bezieling of sprankeling in deze voorstelling. Voor mij dan.