Dagje Den Haag

Vandaag was ik in Den Haag. Ik wandelde van Den Haag Centraal richting Spui. Wat is dat toch een rare buurt geworden, het vroegere Wijnhavenkwartier. Het is een wandelgebied, met de auto kun je er niet komen. Er wonen geen mensen, want er staan enorme kantoorgebouwen. Onlangs is de laatste sociale woningbouw in dat gebied (de Zwarte Madonna van Carel Weeber, een uniek gebouw waar de bewoners zeer tevreden over waren, geen wonder want betaalbaar wonen midden in het centrum, dat kan nergens meer) gesloopt, want een kantoortoren van 125 meter hoogte levert meer op. Het is nog niet genoeg, er wordt in dezelfde buurt ook nog een toren van 140 meter hoogte neergezet. Ik herinner me nog dat rond 1970 een toenmalig vernieuwingsplan door de gemeenteraad werd afgekeurd vanwege de inbreuk die de toen geplande hoogbouw zou hebben over het stadsgezicht vanaf de Lange Vijverberg op het Binnenhofcomplex. Hadden ze dat toen toch maar gedaan, want wat er nu inmiddels staat is vele malen groter en ingrijpender. Intimiderende hoogbouw.

Op de terugweg reed ik met de tram vanaf het ouderlijk huis richting Centraal Station. De tram was vol en ik belandde in een groep van ongeveer 10 jongens, leeftijd ongeveer 18, 20 jaar, kennelijk Marokkanen of van Marokkaanse afkomst. Erg luidruchtig en schreeuwerig.
Bij Hollands Spoor stapte een vrouw in. Zij vroeg of de tram langs Centraal reed. "Nee!" schreeuwden de jongens doorelkaar. Ik zei tegen de vrouw dat de tram weldegelijk langs Centraal reed, en dat ze dus niet uit hoefde stappen. "Nee!" schreeuwden de jongens weer, "deze tram rijdt niet langs Centraal". De vrouw keek onzeker naar mij en naar de jongens, en stapte weer uit. Twee jongens begonnen haar na te schreeuwen. "Kankerhoer! Vies teringwijf!". Ik voelde me onmachtig en woedend.

Foxxbloks muziektip van de week

Verdwaald met J.J. Voskuil

Ik lees momenteel voor de derde of vierde keer Bij nader inzien van J.J. Voskuil. Ik kom daar nog op terug als ik het uit heb, maar ik zat vandaag weer met een onduidelijkheid. Op 27 juli 1949 wandelt Maarten Koning van zijn huis naar de Universiteitsbibliotheek. We kunnen aannemen dat het huis van Maarten Koning (net als dat van Voskuil destijds in het echt) aan de Vossiusstraat bij het Vondelpark staat. Zie bijgaand kaartje, nummer 1.
"Aan het eind van de straat sloeg Maarten linksaf, langs het hek van het Vondelpark. Hij stak schuin de Stadhouderskade over en liep door het plantsoen naar het Leidseplein" (nummer 2). Hij is op weg naar de UB, de meest logische route vanaf die plek zou zijn door de Leidsestraat (gestippeld). Bij het Leidseplein komt Maarten Henriette tegen, die hem tegemoet komt, op weg naar haar kamer aan de Stadionweg. Na een kort gesprek vervolgen ze hun weg. En dan staat er, iets verderop: "Dicht bij het Weteringplantsoen hield hij in, (...) en sloeg toen plotseling rechtsaf. Hij begon te rennen, de Weteringschans af, aan één stuk door tot de brug tegenover het Rijksmuseum. Terwijl hij de brug opliep hield hij hijgend van het harde lopen zijn pas in en keek naar de overkant, naar de Stadhouderskade. Henriette liep onder de bomen op het pad langs het water. Langzaam liep hij de brug over, sloeg rechtsaf en liep haar tegemoet." Dat is vreemd, want dat kan eigenlijk alleen maar de route van punt 3, via 4 naar punt 5 zijn. Hoe komt Maarten daar nu ineens? Ik denk dat Voskuil zich hier vergist heeft.

John Lennon

Vandaag is het de 68e geboortedag van een van mijn grote helden: John Lennon.

Feest!

Vandaag is mijn zoon 18 geworden. Om 12 uur kreeg hij zijn eerste rijles, een leuke verrassing. Vanmiddag komt de familie, vanavond komen zijn vrienden en klasgenoten. Er is veel bier in huis. Dat wordt nog wat....

Piep

Nu is er weer iemand die vindt dat er televisie voor dieren moet komen, Omroep Piep. Weer een aanwijzing dat we het allemaal nog veel en veel te goed hebben hier. Dan krijg je dit soort flauwekul.

Nog eens: Herman Finkers

Ik heb vandaag nog verder nagedacht over de voorstelling van Herman Finkers, en gelezen in het programmaboekje bij de voorstelling. Daarin staan toch mooie verhalen, over het geloof, over Willem Wilmink en over Gerard Reve (volgens Finkers was Reve met zijn twee Twentse ouders een volbloed Tukker).
Zowel in de voorstelling als in het programmaboekje weer Psalm 131 in het Twents, zie ook nog eens hier.