Lang en gelukkig

Weer een prima toneelavondje, met de jongste dochter. Ontzettend gelachen, vooral om Arjan Ederveen, die de boze stiefmoeder speelde in dit sprookje,een hilarische combinatie van Assepoester en Roodkapje.

Ik was nummer drie

Vnamiddag, tijdens het takken klein snoeien in de tuin, knipte ik met de snoeischaar pardoes in mijn linker middelvinger. Hè, wat naar! Een diepe jaap en flink bloeden. Toch even langs de EHBO om te kijken of er gehecht moest worden. Ik was vandaag de derde tuinier met pech, zo vertelde de arts. Over drie dagen mag het verband er af.

Corus Chess 2008

In 1974 ging ik, met een klasgenoot, voor het eerst naar het Hoogovenstoernooi. Met de trein naar Beverwijk, en van daaruit met de bus. We zaten nog op school en speelden in het weekend een vierkamp. Onze schaakcarrieres hebben daarna geen hoge vlucht genomen. Ik ben jaren lid geweest van schaakclubs, en zat altijd ergens in de middenmoot. Nu ben ik al jaren geen lid meer.
Maar ik ga bijna elk jaar kijken bij het Hoogovens/Corustoernooi. Om te beginnen: dit toernooi kun je vergelijken met Wimbledon of Roland Garros. Hier komt de wereldtop spelen. Dit jaar is de top-tien vrijwel volledig aanwezig. Er wordt gezegd dat dit het sterkste toernooi ooit is. Het unieke is dat in dezelfde zaal ook de amateur tienkampen worden gespeeld, in sterkte varierend van sterke clubschakers tot 'net geen beginner meer'. Het zit allemaal gezellig doorelkaar heen. Dit jaar is een jubileum, dus is er nog meer extra's: een ere-vierkamp met oud-winnaars, en wel Ljubojevic, Portisch, Timman en Korchnoi. Leuk om deze oude kanonnen weer te zien. Korchnoi is inmiddels 77, maar speelt nog ijzersterk. Ook altijd leuk: de commentaren van Lex Jongsma. Jongsma is een sterke hoofdklasser, heeft een schaakrubriek in De telegraaf. Vandaag wassie er ook weer. Het leuke is dat hij zich in zijn enthousiasme soms aardig vergaloppeert. Quote van de dag: "ja, de zetten die ik U allemaal net liet zien zijn natuurlijk briljant....maar ze zijn wel fout!"

Bobby Fischer

Vandaag werd bekend gemaakt dat Robert James "Bobby" Fischer op 64-jarige leeftijd in IJsland is overleden. Hij schaakte allang niet meer, maar hij wordt beschouwd als de grootste schaker van de 20e eeuw. Hij werd op 15-jarige leeftijd Internationaal Grootmeester, destijds een record. Zijn genie als schaakgrootmeester kan niet overschat worden. Begin jaren '70 versloeg hij in de afvalrace naar het wereldkampioenschap een aantal grootmeesters in tweekampen met 6-0. Nooit eerder en ook nooit later meer vertoond. In een sensationele match versloeg hij tenslotte regerend kampioen Boris Spassky met 12 1/2 tegen 8 1/2. Een ongewoon groot verschil op dat niveau. De match zorgde voor een geweldige publiciteit voor het schaken. In Nederland werden elke dag de gespeelde partijen op televisie becommentarieerd. Op school speelde ik de partijen in de pauzes na, met een klasgenoot. Helaas kwam het daarna nooit meer goed met Bobby. Hij ging steeds extremere eisen stellen, en vertoonde steeds sterker paranoide en anti-semitisch gedrag (N.b.: zijn moeder was joods!). In de jaren '90 speelde hij na jaren van afwezigheid een revanche-match met Spassky, die hij met 10 - 5 won. Die match kwam hem (wegens een VS-boycot van Joegoslavië, waar de match werd gehouden) op een arrestatiebevel te staan. Fisher leefde daarna in Hongarije, op de Filipijnen, in Japan (waar hij werd gearresteerd) en op IJsland (dat hem tenslotte politiek asiel verleende).

Iedere serieuze schaakliefhebber hoort het boek My 60 memorable games van Fischer goed te bestuderen. Daarin schittert de briljante grootheid. Over 100 jaar is men de paranoia en narigheid vergeten, maar zullen deze partijen nog nagespeeld worden.

Jan Timman vertelde gisteren een anecdote, die de genialiteit nog eens onderstreept. Timman is een van de grootste eindspelkenners die er rondlopen. In 1990 ontmoette hij Fischer in Brussel. Ze spraken over schaken, natuurlijk. Timman liet Fischer een eindspel stelling zien, waar hij een studie van meer dan een jaar aan had gedaan. Fischer vond het allemaal machtig interessant, en kwam binnen een paar minuten met een verbetering die Timman tot dan was ontgaan.

Boudewijn van Houten

Zojuist zag ik op Cultura een documentaire van Jef Rademakers over Boudewijn van Houten, met als titel Een lichtzinnig leven. Boudewijn van Houten is al jaren mijn Geheimtip van de Nederlandse literatuur. Hij is vrijwel onbekend, maar heeft een paar erg goede boeken geschreven: Onze hoogmoed, De ontgroening, Een hartstocht, Fout, in totaal zo'n vijftien stuks. Op een of twee titels na zijn ze alleen nog tweedehands verkrijgbaar. De documentaire ging in vogelvlucht door het leven. Opvallend was dat juist de criminele periode, met de vriendschap met Theo Kars, en de oplichtingszaak met valse postwissels nauwelijks aan bod kwamen. Van Houten is nu 68, en ziet er een beetje uit (en klinkt ook) als Peer Mancini. Over twee maanden komt er weer een nieuw boek, bij uitgeverij Aspekt, net als de documentaire getiteld: Een lichtzinnig leven.

Matten (2)

De eerste twee afleveringen van dit blad vond ik erg leuk om te lezen, zie nog eens hier. Helaas is deze aflevering toch van mindere kwaliteit. Het interview met Mulisch over zijn aartsvriend Donner is zonder meer lezenswaard, de overige bijdragen zijn dat helaas veel minder, voornamelijk doordat de schrijfstijl hier en daar allerberoerdst is. Lex Jongsma behandelt een interessant onderwerp, nl. Euwe in oorlogstijd, maar doet dat met zoveel niet terzake doende terzijdes en half uitgesproken beschuldigingen aan diverse adressen, dat het verhaal veel te lang wordt, en verzandt. Idem voor de bijdrage van Rans Ree. Nederlands beste schaker, Loek van Wely, meldt dat hij half met tegenzin een dagboek bijhield voor publicatie in dit blad. Hij had strenger moeten zijn en het niet moeten publiceren.

Opgelucht

Op Eerste Kerstdag liep onze kat weg, zie dit bericht. A4-tje met foto en adres opgehangen in de supermarkt, vermissing doorgegeven aan asiels en dierenambulance, en de hele wijk doorkruist, als een wat wereldvreemde man fluitend en 'Syb!' roepend. Vanmorgen stond hij ineens weer voor de deur, hij wilde dolgraag naar binnen en had ontzettende honger. Tot nu toe heeft hij nog niet willen vertellen waar hij die 2, 3 weken heeft uitgehangen. Ik eis wel een goed verhaal.