Met de boot

Deze week ging ik naar een familieaangelegenheid in Terneuzen, Zeeuwsch-Vlaanderen. Sinds een aantal jaren rij je daar min of meer ononderbroken naartoe, via de Westerscheldetunnel, een 6 1/2 kilometer lange rioolbuis.
Vroeger was dat anders, dan ging je met de boot. Een avontuur, vond ik als kind, en het had ook wel wat. Met de auto (of motor, maar dat is een apart verhaal waard) de veerhaven van Vlissingen naderend kon je de boot vaak al zien liggen. De geel-oranje schoorstenen, daaraan herkende ik de boot als vier-, vijfjarig jongetje al op afstand. Eenmaal bij de boot kon je de boot niet zomaar oprijden, eerst moesten de auto's in gelid opgesteld. Op een of andere manier droeg deze wachttijd bij aan het speciale karakter van dit pontreisje. Afhankelijk van de beschikbare tijd en het weer was er dan wel of geen gelegenheid voor een ijsje, of friet. Dan opeens was het moment daar: aan boord!
Door het personeel werd je gedirigeerd naar een plek op het autodek (eerst een, later waren er twee), ergens diep in de buik van de boot. Je kon gedurende de overtocht in de auto blijven zitten, maar wij gingen natuurlijk altijd naar boven. Er was dan het gerommel en gebrom van de motoren, en de sensatie 'we bewegen!', op het moment dat de boot van wal stak. Op de boot hing altijd die speciale geur, de geur van de boot: een mengeling van ijzer, olie, uitlaatgas en zout water. De overtocht duurde een half uur, gelegenheid voor een kopje koffie (nooit echt lekker) en een broodje (fabriek). Als het weer het een beetje toeliet: uitwaaien aan dek. Kijken naar de golven, de lucht, de vogels, het verdwijnende Vlissingen en het naderbijkomen van Breskens. Strand, lage duintjes, de dijk en daarachter de daken van de huizen en de kerktoren. Bij de haven de silo, en uiterst rechts de vuurtoren bij Nieuwesluis. Na een half uurtje loopt de boot langzaam de haven binnen, tijd om weer in de auto te gaan zitten. We minderen vaart, en met een beheerste duw tegen de kant komt de boot tot stilstand. De klep zakt open, en we mogen de weg op.

Wat kan die man vertellen!

Een boek van J.J. Voskuil (dit keer kortere stukken) met herinneringen en dagboekbladen. Ontroerend, hilarisch, met mededogen, en meedogenloos. Het meest gelachen heb ik om Geert, Voskuils herinneringen aan Geert van Oorschot, al eerder gepubliceerd in Tirade. Om met Gerard Reve te spreken: Wat kon die man vertellen! Verder komen we van alles te weten over Voskuil sr., de voetbalcarrière van Voskuil, twee nichtjes, vriend Kees, fietstochtjes, een kapot spinnewiel en (heel mooi) een wandeling door Den Haag.

Misschien let ik op de verkeerde dingen

Tja, ik vind J.J. Voskuil echt een goeie schrijver, maar nu dit dan toch:
In zijn laatstverschenen boek Onder andere staat een verhaal over zijn vriend Kees, de broer van Henriette Fagel. Ik was hem al tegengekomen als broer Michiel in de dagboeken van Frida Vogels. Voskuil beschrijft een bezoek van Kees, dat kennelijk gedateerd kan worden tussen maart 1962 (voltooien manuscipt Bij nader inzien) en juni 1963 (verschijnen Bij nader inzien). Tijdens dit bezoek draait Voskuil Testament en Vrienden van vroeger van Lennaert Nijgh, op een plaat van Boudewijn de Groot. Deze nummers staan op de LP Voor de overlevenden, en die verscheen in 1966. Het raakt niet aan de essentie van het verhaal, en literatuur is geen werkelijkheid, maar dit soort dingen moet toch kloppen. Vind ik.

Oude Yoko Ono hits in een nieuw jasje

Dit is een aparte Yoko Ono plaat. Maar dat geldt voor alle Yoko Ono platen. Voor deze CD heeft Yoko Ono (inmiddels 74) samenwerking gezocht met hedendaagse artiesten zoals Peaches, Blow Up, DJ Spooky en vele anderen. Iedere artiest heeft een bestaand nummer van Yoko Ono uitgezocht en er een nieuwe versie van gemaakt, waarbij de vocalen van Yoko gehandhaafd zijn. Dit levert een verassend en heel divers geheel op. Er zitten werkelijk heel bijzondere versies bij, zoals Everyman Everywoman met Blow Up, of Walking On Thin Ice met Jason Pierce. Goed man!

Oude beatlehits in een nieuw jasje

In een van zijn eerste programma's had Hans Teeuwen een onderdeel 'oude beatlehits in een nieuw jasje' waarin hij aan de piano volslagen absurde versies van beatlenummers bracht. Onweerstaanbaar vals gezongen, op een onherkenbaar veranderde 'melodie'.
Dit is andere koek. Meet the Smithereens! is een respectvol, maar vooral leuk en fris project van The Smithereens, waarin de eerste Amerikaanse Beatles LP Meet The Beatles! uit 1964 integraal wordt nagespeeld. Waarom juist deze LP? Deze plaat is voor generaties muziekliefhebbers DE waterscheiding tussen de oude en de nieuwe muziek uit de jaren 60 geweest, en alleen daarom al een belangrijke mijlpaal. Er zijn er miljoenen van verkocht. Met deze plaat braken The Beatles door als wereldsterren. The Smithereens zijn niet The Beatles, maar weten wel aan wie ze schatplichtig zijn. Wat een leuke plaat.

Voordeel van het Hollanderschap

De boekenweek is weer voorbij.
Het thema was ' Lof der Zotheid'. Heb ik niet veel van gemerkt. Het boekenweekessay Op weg naar het schavot door Kees Fens heeft op mij geen diepe indruk gemaakt. Er stond een (1) opmerking in die is blijven hangen, nl. dat er geen komische, humoristische muziek is. Dat is inderdaad opmerkelijk, volgens Fens komt dit doordat muziek geen betekenis heeft. We hebben natuurlijk Hans Liberg, persoonlijk vind ik die vooral 'lollig', wat bepaald iets anders is dan leuk. Maar hoe komt het dan dat er (althans volgens mij) wel ontroerende muziek bestaat?

Ik was van plan om het boekenweekgeschenk De brug van Geert Mak niet aan te nemen, de tot nu toe verschenen boeken van Mak vond ik bepaald niet geweldig. Geert Mak heeft bepaald een groot talent voor titels; De eeuw van mijn vader, Hoe God uit Jorwerd verdween, dat klinkt erg uitnodigend. Maar al lezend kwam ik steeds tot hetzelfde bezwaar; er wordt goed, interessant en onderhoudend journalistiek geschreven..... totdat er ineens een droog stuk statistiek of opsomming van een tabel met gegevens komt. Zijn Europa-boek bladerde ik in de boekhandel door, en meteen zag ik weer een statistiek van dit of dat. Laten liggen dus maar.
Ik beken dat ik het boekenweekgeschenk alleen oppikte vanwege de dag gratis treinreizen, dat kwam mij juist goed uit. Een echte Hollander, ik weet het. Alles wat je krijgt hoef je niet te kopen. In de trein toch gaan lezen. Leuk boek, interessant, leerzaam, onderhoudend. Geen statistiek, misschien was er geen plaats vanwege de geringe omvang. De geschiedenis wordt hier verteld, en niet gedoceerd. Het kan dus wel! Dankzij mijn Hollanderschap een goed boek gelezen.

Getalenteerde experts

De laatste tijd zie ik af en toe een reclamespot op TV over kleine replica's van beroemde veldheren o.i.d. Deze kitsch-dingetjes worden kennelijk met de hand beschilderd, naar men ons verzekert door 'getalenteerde experts'. Huh?