Breaking the news

van Orkater, van Leopold Witte en Geert Lageveen (tussen haken: wat maken die toch een theater aan de lopende band, pas nog 237 redenen voor seks, en nu dit weer).
Een voorstelling over talkshows, de waan van de dag, de kijkcijfers, de deals achter de schermen, de wederzijdse afhankelijkheid van politici en journalisten. Geïnspireerd door en gebaseerd op wat we elke dag weer op de tv zien. Snel, wervelend, hilarisch. Ik heb erg moeten lachen om Leopold Witte als populistisch politicus, die zijn positie probeert te vinden tussen zichzelf, de standpunten van zijn partij (de Partij Voor De Zorg), de talkshow en zijn adviseurs. Aan het eind is hij een spitting image van Ruud Lubbers, g e w e l d i g ! Ik viel bijna van mijn stoel van het lachen. Zoals vaak bij Orkater is het een muziektheatervoorstelling, dit keer met Susies Haarlok. Na afloop nog een cd'tje gekocht. Gaat dat zien, tot half april in de theaters!

Toevalligheidje: pal voor mij in de zaal zat Monique van der Ven. Op gegeven moment (als in het stuk Leopold Witte gewond is geraakt) roept Geert Lageveen: "Is er een dokter in de zaal?". De verleiding was er heel even om terug te roepen: "Hier! Hier zit dokter Deen!". Toch maar niet gedaan.

Halbe, je wordt bedankt!

Een orkesttraditie die (via directe voorgangers van dit mooie orkest) bijna 200 jaar oud is, is nu kapot gemaakt. Deze week was het laatste optreden.

Misschien eindig ik wel als nihilist

Vroeger dacht ik (kort gezegd) dat we 'de wereld konden uitrekenen'. Ik ben daar steeds minder van overtuigd, al helemaal als Robbert Dijkgraaf parmantig op tv komt om zulks te suggereren.

Misschien eindig ik wel als nihilist, zoals Maarten Koning. Gisteren las ik dit stukje weer, mij treft hier de laatste regel:

(Maarten en Hendrik fietsen samen terug van Slofstra's huwelijk.)

'Ken jij het wonder van Nicea?' vroeg hij.
'Jawel.'
Het antwoord verraste Maarten. 'Dat van die stembriefjes?'
'Ja.'
'Geloof je daarin?'
'Nee, natuurlijk niet.'
Het antwoord deed Maarten plezier. 'Beerta gelooft daarin,' zei hij met een nauwelijks bedwongen agressie.
'Dat zegt hij,' zei Hendrik sceptisch.
'Kun jij je voorstellen dat ik daar razend om werd toen hij dat zei?' Hij keek opzij.
'Nee,' zei Hendrik verbaasd. 'Waarom?'
'Omdat ik daarin dezelfde lafheid voel als in dat geloof van anderen in de wetenschap. Ik kan daar razend om worden.'

Uit: J.J. Voskuil, Het Bureau, deel 1, Meneer Beerta.

De Bergermeer

Vanmiddag door de polders gefietst. Ik was vrijwel alleen. Bij een fietstochtje is dat het fijnst.

Het verdronken land

Na De verzopen katten en Pleun nu alweer het derde boek. Drie reizen naar Japan, sentimental journeys, met oude bekenden en nieuwe ontmoetingen. Een melancholieke reis in 2009 op zoek naar plekken verbonden met Annelotte, en twee reizen door Japan na de aardbeving, tsunami en kerncentraleramp van begin 2011. Mooie observaties over Japan en de Japanners. En over Detlev van Heest.

De bodem schuift en bonkt. Er wordt gegild. Ik verlaat mijn doodkist en trek de stekkers van twee omgevallen lampen uit het stopcontact. Plotseling besef ik dat ik in mijn blote kont tussen tientallen geschokte kerels op de been probeer te blijven. Ik mompel een verontschuldiging.

Mijn zaktelefoon gaat. ‘Heesto-san!’ Het is Van der Meent, de nieuwskoning uit Nieuwloofwijk. ‘Bent u in veiligheid? Zeven komma vier! Epicentrum bij u!’

En weer is het winter

Dit is uit 1958. Het ventje dat op de foto hierboven met sneeuw in de weer is nam vandaag onderstaande foto. Zelfde plaats, zelfde sneeuw, meer auto's.

Kisses on the bottom

Het was met gemengde gevoelens dat ik een maand of wat geleden las dat er een standards-cd aan zat te komen, met hulp van Diana Krall, bekend van haar dichtgestreken arrangementen. En nu is hij er dan, met een voor McCartney wat risquée titel. Dit wordt niet mijn favoriete McCartney-plaat. Naar eigen zeggen wilde McCartney al jaren zo'n plaat maken, met standards die hij zich herinnerde van de sing-songs met zijn familie in Liverpool. Welnu, deze plaat is veel te glad om te doen denken aan zo'n sing-song (in feite komt de eerste soloplaat van Ringo Starr, Sentimental Journey, daar veel dichter bij in de buurt). Het klinkt allemaal erg netjes en beschaafd. McCartney zingt veel van de nummers ook opzettelijk 'heel klein', een beetje zoals Fred Astaire, en tamelijk hoog. En dat klinkt vaak niet goed. Onvast. Misschien had hij er beter aan gedaan iets lager te zingen, en wat voller, meer in de richting van Frank Sinatra. Maar ook daar was hij de mindere geweest. De eerste nummers van de plaat vind ik slecht gezongen, met als dieptepunt It's only a paper moon. Verderop wordt het wat beter. Ac-cent-tchu-ate the positive is leuk, en laten we de daad maar bij dat woord voegen. De cd bevat een paar McCartney-nummers. Daarvan is My Valentine, hoewel de titel het ergste doet vrezen, zonder twijfel het beste nummer van deze verzameling. Het plaatje dat ik heb heeft twee bonus tracks, waaronder Baby's Request, dat ook al stond op Back to the Egg (met Wings) uit 1979. Leuk om weer terug te horen. Over twee weken nog een gratis download van Paul McCartney's performance at Capitol Studios, Hollywood, California. We zullen zien. Ik wacht met spanning op de volgende reguliere popplaat van McCartney, naar het schijnt nog dit najaar. Die wordt vast weer erg goed.

*) Update 18 februari: De download bleek maar 4 nummertjes te bevatten, bepaald niet de complete 'performance at Capitol Studios, Hollywood, California' want dat waren 13 nummers.