John Lennon - Signature Box

Dit is al een tijdje uit (2010, bij gelegenheid van de 70e geboortedag van John Lennon), maar ik heb het nog steeds niet aangeschaft. Van een vriend kreeg ik het te leen, om toch eens te luisteren. Kort samengevat, een box met zo'n beetje alle solo-cd's van John Lennon. Nu is het solowerk van Lennon al eerder op cd uitgebracht, eerst eind jaren '80, en tussen 2000 en 2005 nog eens, in geremasterde edities. Het probleem (althans voor mij) is dat al deze voor 2010 uitgebrachte cd's mixen bevatten die niet dezelfde waren als op de oorspronkelijke lp's. Ik ben een voorstander van het beschikbaar hebben van deze muziek in zo authentiek mogelijke vorm. Betrof het bij de jaren '80 edities nog subtiliteiten als een afwijkende fade-in of fade-out, de remasters uit 2005 waren in veel gevallen drastisch ge-remixt, en het volume was in voorkomende gevallen dusdanig opgepompt, dat er dynamiek verloren ging (loudness war). Ook werden aan de cd's bonustracks toegevoegd. Hoe interessant soms ook, ook dat is vaak niet bevorderlijk voor de luisterervaring. De lp Plastic Ono Band bijvoorbeeld hoort te beginnen met dreunende kerkklokken van Mother en te eindigen met het ijzingwekkende My Mummy's Dead. En niet daarachteraan nog eens een outtake of een b-kantje die de ervaring verpesten.

Nu deze Signature Box edities. Het geluid is onder handen genomen door hetzelfde team dat in 2009 de perfecte Beatles Remasters heeft gemaakt. Ik heb een paar steekproeven genomen, en gelet op een aantal onderscheidende details. Er is inderdaad teruggegrepen naar de originele Lennon-mixen, die nu dus voor het eerst op cd beschikbaar komen. Net als bij de Beatles Remasters is er spaarzaam ruisonderdrukking toegepast, en het geluidsniveau is nauwelijks aangepast, zodat de oorspronkelijke dynamiek bewaard is. Dit zijn de beste, meest authentieke versies die er zijn.

Alles prima de luxe, dus? Nee. Een doos als deze is eigenlijk bedoeld voor de Lennon-fanaticus, en suggereert het complete solowerk uitgebracht tijdens Lennons leven te presenteren. En dan zijn er toch wat opmerkingen. Er ontbreken 3 John & Yoko platen (Two Virgins, Life With The Lions en Wedding Album). Dit zijn natuurlijk bizarre audio-experimenten, maar in een retrospectief als dit horen ze wel thuis. Daarnaast ontbreekt ook de lp Live Peace in Toronto 1969. In de doos zitten nog twee aparte cd's: een met een aantal nummers die op single waren uitgebracht. Dat zijn er maar 6, maar ook dit lijstje is niet compleet. De obscure single uitgebracht onder de naam Elastic Oz Band ontbreekt, ook ontbreekt een aantal afwijkende maar wel oorspronkelijke single-mixen, voor de completist een jammerlijk gemis. Verder is er een cd met 13 niet eerder uitgebrachte outtakes. Nogmaals: hoe interessant ook, ze horen naar mijn smaak niet in deze doos, evenmin als de cd Milk and Honey, die postuum (1984) werd uitgebracht.

Maar goed, dit zijn misschien details die aan een gemiddelde luisteraar niet helemaal besteed zijn. Mij valt het wel op. Misschien over een paar jaar, bij de 75e geboortedag, dat het dan een keer helemaal goed kan?

Nogmaals: het geluid is prima in orde, dit keer. Behalve die singles- en outtakes cd's is alles ook los verkrijgbaar. Wilt U een Lennon-cd aanschaffen, koop dan deze digi-pack edities. Dat zijn de beste.

Zhuang Zi - De volledige geschriften

In 2007 verscheen deze vertaling (door Kristofer Schipper) van De volledige geschriften van Zhuang Zi. Het werd destijds besproken in VPRO Boeken met Wim Brands. Ik was nieuwsgierig en kocht het. Een mooi boek. En nu, zo'n 4 jaar later, heb ik het uit, dat wil zeggen: ik heb alle verhalen gelezen. Het is niet echt een boek, meer een verzameling teksten, waarschijnlijk van verschillende auteurs, die kennelijk de aforismen uit de Lao Zi illustreren (ben ik nu ook benieuwd naar, op lijst te kopen/lezen). Een boek als dit lees je niet achterelkaar uit, het is meer een of meer verhalen "proeven" per dag, of per week.

Maar waar gaat het over? Ik voel me bij het beantwoorden van deze vraag een beetje, zoals Zhuang Zi schrijft, als een kikker op de bodem van een waterput, die iets over de oceaan moet zeggen.

Het zijn mooie, vaak humoristische verhalen, die een vrolijk anarchisme als ideale levenshouding schetsen. De wereld op zijn kop.

Ik ervoer het ook als poëzie, het deelt zich aan je mee, je snapt het maar je vraagt jezelf toch af: wat wordt er eigenlijk gezegd. Het antwoord is dat deze vraag net als alle andere vragen niet beantwoord moet worden. We weten namelijk alles intuïtief.

Niet nadenken. Beschouw het leven als kunst. Loslaten. Niet voortdurend met alles bezig willen zijn. Kleding, eten, politiek. Niet actief maar interactief leven.

Doe eens even niets! Láát de dingen zo gebeuren zoals ze moeten gebeuren.

Hans Verhagen: "Als je niets doet wordt het nog beter."

En ineens kom ik weer uit school en drink een glaasje melk

En ineens kom ik weer uit school en drink een glaasje melk. De radio staat op 192.

11 september 1944

Vandaag is het 67 jaar geleden dat het Zeeuwsch-Vlaamse plaatsje Breskens getroffen werd door een allesverwoestend bombardement. Het heeft enige landelijke bekendheid omdat bij dit bombardement ook de vader van Willem van Hanegem is omgekomen.

De omgeving van Steenoven gezien vanaf het Molenwater, Breskens.

Gedurende de Tweede Wereldoorlog waren in en rond het dorp Breskens in Zeeuwsch-Vlaanderen door de Duitsers talloze bunkers en forten gebouwd, ter bescherming van de strategisch belangrijke Scheldemond, als onderdeel van de Atlantikwall. Op 4 september 1944 wordt Antwerpen bevrijd. Deze voor de geallieerden belangrijke haven (kortere toevoerlijnen) kan nog niet gebruikt worden, omdat Zeeland nog in handen is van de Duitsers.

Breskens wordt op 11 september 1944 getroffen door een geallieerd bombardement, deel uitmakend van Operation Switchback, gericht op het vrij maken van de Scheldemond en de Antwerpse haven. Ongeveer 200 mensen (zo'n 6 % van de bevolking) verliezen bij dit bombardement hun leven en een veelvoud hiervan raakt gewond. Tijdens dit bombardement, en een dat daar nog op volgde, en de daarop volgende, nog ruim een maand durende, gevechten tot de uiteindelijke bevrijding op 21 oktober 1944, wordt ongeveer 90 % (!) van het dorp verwoest. Pas in november zijn ook de gevechten in de nabije omgeving voorbij.

Naar verhouding is Breskens misschien wel de zwaarst getroffen Nederlandse gemeente in de oorlog geweest. Werkelijk alles kapot zijnde, wordt de totale bevolking geëvacueerd.


Het Spuiplein, Breskens. Op de voorgrond een als woonhuis gecamoufleerde bunker.

Ook het huis van mijn opa (waar ook mijn moeder, een oom en tante en een nichtje van mij nog woonden, mijn oma was eerder in de oorlog al overleden) is bij deze gevechten verwoest. Opa en gezin hebben zich via de weilanden in veiligheid weten te brengen. Het gezin is met de rest van de bevolking geëvacueerd en heeft ruim een jaar elders (Zuiddorpe) gewoond.

Na verloop van tijd keert de bevolking geleidelijk aan terug. Men wordt gehuisvest in de verlaten bunkers, geïmproviseerde hutten in de duinen, romneyloodsen en noodwoningen. De laatste hiervan zijn tot in de jaren 70 in gebruik geweest, toen de meer dan vijfentwintig jaar durende wederopbouw (eindelijk) min of meer voltooid werd.

Tijdens deze herbouw kwam mijn vader vanuit Den Haag hier eind 1947 te werken, als behanger, in de eerste nieuwgebouwde woningen. Na een paar weken ontmoette hij een meisje uit het dorp. Van het een kwam het ander, en ik ben hun oudste zoon.

Het is allemaal ver voor mijn tijd, maar soms moet ik toch even aan deze verschrikkingen denken. Onvoorstelbaar.


Het Papendrecht en de De Hullustraat, Breskens.

De stad is in verval

Een leuke serie wandelboekjes geeft die Bas Lubberhuizen uit. Ik heb er meerdere. Vandaag las ik tussen de bedrijven door deze. Straten en huizen in het Amsterdam van zo'n 60 jaar geleden, voorkomend in de boeken van Willem Frederik Hermans. De stad is in verval, een geweldige titel. Ik moet toch weer eens een echt Hermans-boek lezen. Ik loop inmiddels al een paar delen achter met betrekking tot de momenteel verschijnende Volledige Werken.

De Parelduiker

Leuk tijdschrift, De Parelduiker. Vaak interessant leesvoer van en over een bepaalde schrijver. Dit keer dus Henk Romijn Meijer. Van hem heb ik Alle verhalen (een jaar of vijf geleden) ooit gelezen (en het eerder vermelde Reve-boekje, dus). In dit tijdschrift staat nog enig niet eerder gebundeld werk. Plus een aantal interessante artikelen met biografische gegevens en herinneringen. Extra pluspunt deze aflevering: behoorlijk wat informatie over de 'vechtvriendschap' tussen HRM en Han Voskuil. HRM bracht ooit het manuscript van Bij Nader Inzien naar Van Oorschot. Ook deze vriendschap van Voskuil eindigde in onmin. In de nalatenschap van HRM bevindt zich een schriftje met 119 bladzijden met leesnotities bij Plankton, het derde deel van Het Bureau. Kritische notities over het morele gehalte van Het Bureau en de schrijverscapaciteiten van Voskuil. Opmerkelijk, ik vond destijds deel 3 misschien wel het beste deel van de cyclus. Ik zou die notities wel eens allemaal willen lezen.

De boekengletsjer

Het nieuwe boekenseizoen is begonnen. Er zal weer van allerlei interessants langskomen. Op dit moment zijn bij mij de boeken op het fotootje 'aan de hand', wat wil zeggen dat ik er in aan het lezen ben, of dat ik dat op niet al te lange termijn wil gaan doen. Vanmiddag zijn daar pardoes vier dikke boeken met de romans van Nabokov aan toegevoegd. Van Op zoek naar de verloren tijd van Marcel Proust is deel 3 afgebeeld, gelieve daar dus nog deel 4, 5, 6, 7 bij te denken. Van Karel van het Reve heb ik voorlopig 1 deel in bezit.
Het is niet zozeer een rij of stapel boeken, maar een boekengletsjer. Het gaat gestaag, sommige boeken gaan langzaam of zijn (bijna) stilstaand, andere gaan weer heel snel. Misschien loopt het allemaal weer anders, soms herlees ik een boek, of dient zich een nieuw boek aan dat meteen gelezen moet worden.