Berlijn

Dan waren we nog een paar dagen in Berlijn. Kunst, cultuur, winkelen, en heel veel geschiedenis. Een relatief goedkope (in vergelijking met Londen en Parijs) stad. Een schone stad (geen frietzakken of hondendingesen). Een geweldig openbaar vervoer, met treinen, U- en S-Bahn, tram en bus. En dan om de paar minuten, geen kwartier of zo. Wij zijn voornamelijk in het voormalige Oost-Berlijn geweest, omdat daar nu eenmaal de meeste bezienswaardigheden zijn. We zaten in een prima hotel in Friedrichshain, een wat rafelige, maar opkomende trendy buurt bij de Frankfurter Tor, grotendeels bewoond en gedreven door 'studenten en ander kunstenaarstuig'. Van alles bekeken en gedaan. Hoewel men de alomtegenwoordige geschiedenis zeker niet verloochent (toen wij er waren werd de 50e verjaardag van de bouw van de muur herdacht) kijkt men er vooral vooruit, is mijn indruk. Ik hoop er weer eens te komen.

PS: Ik kocht er een hardcover uitgave van DE roman over Berlijn, Berlin Alexanderplatz van Alfred Döblin. Snel (her)lezen.

1001

Het vorige bericht was het 1000e op dit blog. En dit is dus het 1001e. Niet dat het wat betekent. Als we 8 vingers hadden gehad, en dus zouden rekenen in het 8-tallig stelsel, zou dit het 1751e bericht zijn, en als we 16-tallig zouden rekenen, het 3E9e. Ik bedoel maar. Maar toch.

FAB

Honderden, zo niet duizenden boeken zijn er al verschenen over The Beatles. En ik heb er tientallen, misschien wel meer dan honderd gelezen. En dit is er weer een, over 'U kent hem wel'. Op de kop af 600 bladzijden.

Eerst het zoet, dan het zuur:
Het boek gaat niet over The Beatles, of over Paul in The Beatles, maar het gaat over Paul McCartney, van 1942 tot 2010. Dus bevattende de vormende invloed van jeugd en familie, en de volledige muzikale carrière.
Dat was dan eigenlijk meteen wel zo'n beetje het zoet.
Nu nog wat zuur: Het boek is behoorlijk dik (600 blz. dus) maar tegelijk behoorlijk oppervlakkig. Ik heb het nu gelezen, en ik ben volgens mij niet één ding tegengekomen waarvan ik dacht: hé, dat wist ik nog niet. Er wordt nauwelijks meer dan voorbijgaand geschreven over datgene wat Paul McCartney nu tot Paul McCartney maakt: de muziek. Nergens wordt eens wat diepgaander of vanuit een nieuw gezichtspunt geschreven over de (bijvoorbeeld) de wisselwerking met John Lennon, of over wat een goed Paul McCartney nummer nou tot een goed Paul McCartney nummer maakt. Of voor mijn part wat een slecht... (maak het verhaal zelf af en kleur de plaatjes). Ik lees kortom nauwelijks iets over het creatieve proces, en dat is nu juist het bijzondere.
Wel wordt elke gelegenheid aangegrepen om ons te onderhouden over drank, drugs en buitenechtelijke escapades. Aangespannen vaderschapsclaims worden uitgebreid en meerdere keren behandeld, ook al leidden deze in geen enkel geval tot een rechterlijke toewijzing.
Een betrekkelijk hoog Privé-gehalte dus. En al zal het in bepaalde gevallen wél waar zijn, nou en?

Ik wacht dan maar weer met spanning op de al jaren aangekondigde en nu voor 2012 geplande publicatie van het eerste (!) deel van de Beatles-biografie door Mark Lewisohn. Ik durf nu al te beweren dat die wél heel bijzonder en interessant zal zijn.

The Family Way

Dit plaatje zat er aan te komen, dat wist ik, en toen ik het zag (tijdens een trip naar Berlijn) kocht ik het meteen. Het is de soundtrack voor een tamelijk obscure Engelse film uit 1966, maar: de muziek is van Paul McCartney, "remastered from the original stereo master tapes".
Sommigen beschouwen dit als zijn eerste solowerk. Macca zelf speelt niet mee, de muziek kan gekarakteriseerd worden als romantische filmmuziek, Engelse brass band, gespeeld door The Tudor Minstrels. De cd bevat als bonustrack de bijbehorende single Theme from The Family Way.
Ik koop dit natuurlijk alleen vanwege de (hier wat smalle) relatie met The Beatles.

Ik had al een eerdere uitgave van deze muziek op cd, maar die was inferieur van geluidskwaliteit, met krankzinnig veel ruis, en bevatte opmerkelijk genoeg ook 'nieuwe opnames', geïnspireerd door (maar verder niets te maken hebbend met) de oorspronkelijke McCartney-composities. Tja.



Ook voor deze lp geldt wat ik noem 'De Eerste Hoofdwet Van Paul McCartney'. Deze luidt: Op elke lp/cd van Paul McCartney staat minstens een (1) briljant nummer of thema.

Het kunnen er ook 7 of zelfs 13 zijn, maar minimaal dus 1. En op deze lp is het er 1: Love in the open air.

Helemaal tevreden dus? Nee, wat ik nu nog mis is de mono-versie van de lp, die wezenlijk anders is, de twee singles van deze muziek die George Martin extra opnam, en de obscure 'Japanse edits' van deze soundtrack. Vanwege allerlei obstakels kon dit niet op deze cd meegenomen worden. Er moet wat om naar uit te kijken blijven.

PS: 'De Tweede Hoofdwet Van Paul McCartney' luidt: Een mens wordt geboren, en een mens sterft. Daartussen speelt zich het leven af, en tijdens dat leven is er weer minstens een (1) moment waarop je op een of andere manier geld overdraagt aan Paul McCartney. Bijvoorbeeld bij het kopen van deze cd.

Amsterdam

Het Engelse boek Amsterdam van Ian McEwan las ik tijdens mijn bezoek aan Berlijn. Logisch hè?

Vakantielectuur. Het boek viel mij tegen. De thema's: vriendschap, moraal, doel en middelen zijn interessant genoeg. Het verhaal begint zeker ook veelbelovend, met twee vrienden die elkaar treffen bij de crematie van een vroegere geliefde. Een gevierd componist en de hoofdredacteur van een landelijke kwaliteitskrant.
En dan duiken er compromitterende foto's op van een gemeenschappelijke vijand, en er moet een welhaast geniale compositie voltooid worden.
Geobsedeerd door hun werk verschuift bij beiden de moraal, en worden ze zelfs elkaars vijanden.

McEwan breit er een uiterst onwaarschijnlijk, karikaturaal en snel slot aan. En toen kwam er een olifant met een grote snuit..... Jammer, jammer, jammer.
Dit boek is een winnaar van de prestigieuze Booker Prize. Dat zegt kennelijk ook niet alles.

Afgelopen weekeinde drie boekjes gelezen

Afgelopen weekeinde heb ik deze drie boekjes gelezen, als tussendoortje. Ze zijn verschenen in de reeks Literaire juweeltjes, ik schreef daar al eerder over. Goed toegankelijke teksten, bedoeld om van niet-lezers lezers te maken, en van weinig-lezers graag-lezers. Ik neem ze vaak mee, en heb een stapeltje liggen voor als er even niets anders te doen is. Zeven jaren goede seks van Ronald Giphart is een belachelijk slecht prul. Het gaat nergens over en is in erg slecht, eenvormig Nederlands geschreven. Dit is nu echt het laatste dat ik lees van Giphart, vijf eerder door mij gelezen boeken waren ook slecht. Niks voor mij. Hondendromen van Bernlef beviel mij al beter maar het aardigst was Grieks voetbal van Anna Enquist. Een verhaal over kinderen in een bijzondere situatie, namelijk wonend op het Werkeiland Lelystad ('perceel P') bij de aanleg van Oostelijk Flevoland, in de jaren vijftig. Interessant, aardig onderwerp, veel beter geschreven, en toch maar 1 euro 50. Ga toch lezen!

Vanmorgen vroeg, in de tuin

Daar moest ik even een foto van maken.