Van oude mensen, de dingen, die voorbijgaan...

Ineens wilde ik dit boek lezen. Het verscheen oorspronkelijk in 1906, maar is naar mijn smaak nog steeds goed leesbaar. Ik wilde in ieder geval weten hoe het afliep, en las het vrijwel in een ruk uit. Couperus is misschien wel de beste dode Nederlandse schrijver. Het boek is nog steeds gewoon leverbaar, maar ik las het uit het Verzameld Werk uit de jaren 50, herdrukt in 1975, een volgens sommige kenners nogal dubieuze uitgave want niet volledig en herspeld. Tja, daarover wordt verschillend gedacht. Willem Frederik Hermans bijvoorbeeld was mordicus tegen spellingswijzigingen maar eiste wel dat zijn boeken steeds herspeld werden naar nieuwe spellingen, om de leesbaarheid te behouden. Mij hinderde de modernere spelling (inmiddels ook weer voorbij, overigens) niet.
Goed, Van Oude Mensen dus. Het is een literaire thriller, over een oud familiegeheim, waarvan sommigen denken dat alleen zij het weten, maar dat in werkelijkheid bij vrijwel iedereen in een of andere vorm bekend is. Een moord, 60 jaar eerder gepleegd, blijkt nog steeds allesbepalend in de levens van een hele familie. Verder is er een vaderschapskwestie, uit een buitenechtelijke relatie is een kind geboren. Wie weet wie de vader is? Ook hier: meer mensen dan aanvankelijk gedacht. Een mooi, spannend verhaal over voorbijgaande tijd, erfelijkheid, noodlot en milieu. En het speelt in Den Haag, altijd leuk.

Alweer: jarig

Vanavond heb ik met gezin plus aanhang (ja, dat zit er tegenwoordig ook bij) mijn verjaardag gevierd bij De Buren. Het was erg gezellig, en we hebben lekker gegeten. Ik ben ook geweldig verwend weer: een fiets (!), 2 overhemden, engelse drop, nog meer engelse drop, een reep chocolade, een fles Highland Park whisky, de CD Between my head and the sky van Yoko Ono Plastic Ono Band en de CD The Long & Dangerous Sea van Moke. Plus felicitaties, kussen, kaarten, e-mails en tweets.

Eén SMSJE

Dochterlief speelde vanavond met haar muziektheaterklas de afsluitende voorstelling van dit leerjaar, in Artiance. Een modern liefdesdrama, opgebouwd uit (delen van) telefoonconversaties en één SMS-je. Vader zat trots op de tribune. Moeder ook, overigens.

Zomer op het plein

(foto van internet)

Ik schreef al eerder over de leuke traditie van gratis optredens in de zomermaanden, hier op het Canadaplein. Vanmiddag trad Mylou Frencken op met liedjes aan de piano. Ik heb een heerlijk middagje gehad, in de zon met een consumptie zomers luisteren naar de liedjes. En ik vond het ook erg moedig en sterk van haar, zo op het Canadaplein, recht uitkijkend op het terras van De Studio.

Gimme Some Truth

Dit jaar is het 70e geboortejaar van mijn grote held John Lennon. Yoko Ono en EMI braden dat financieel weer uit met een ambitieus re-issue programma van zijn soloplaten. Ik heb enige reserveringen. Vorig jaar werden alle Beatle-cd's opnieuw uitgebracht. Dat mocht ook wel, na 25 jaar, en in veel gevallen was er een duidelijke kwaliteitsverbetering hoorbaar. Maar nu John Lennon: zijn solo-lp's zijn eind jaren '80 op cd uitgekomen. Hierbij zijn (voor degenen die er een oor voor hebben) een paar veranderingen in de oorspronkelijke mixen gemaakt. Grrrr! Tussen 2000 en 2005 is alles weer opnieuw uitgebracht. Hierbij is het geluid naar modern geluidsniveau (luider) opgekrikt, wat in een paar gevallen leidde tot verlies in dynamiek. Verder werden veel eerder niet-uitgebrachte bonustracks toegevoegd, op zich interessant, maar voor mij verknoeien ze vaak de oorspronkelijke luisterervaring. Ik schreef al eerder: John Lennon/Plastic Ono Band (zijn beste plaat) 'moet' beginnen met de vertraagde doodgraversklokken van Mother, en eindigen met het ijzingwekkende kinderliedje My Mummy's Dead. Punt.

Maar nu komen er dan weer nieuwe cd's. Men zegt uitdrukkelijk dat de oorspronkelijke mixen gebruikt zullen gaan worden. Een artiest van de statuur van Lennon verdient niet anders. Ik ben er zeer benieuwd naar. Maar ik houd mijn hart vast.

Onmacht

Een tussendoortje, dat ik kreeg in het kader van De Maand Van Het Spannende Boek. Nou ben ik eigenlijk niet van het Spannende Boek, meestal zijn ze juist namelijk helemaal NIET spannend. En je slaat ze al helemaal nooit meer open om te herlezen, wat bij andere boeken wel het geval is. Ik geloof dat Karel van het Reve daar al eens over schreef. Maar goed, een cadeautje. Het moet gezegd, dit was best een leuk boekie. Het originele is het steeds wisselende vertelperspectief, erg verrassend. Leest makkelijk weg op een zomeravond. Meer vertel ik niet, want dat is het niet Spannend meer.

P.F. Thomése - J. Kessels: The Novel

Het is steeds wat anders met P.F. Thomése. In 1991 las ik het debuut Zuidland, een bundel klassieke verhalen over vergeten figuren uit de Vaderlandse geschiedenis. Vol mooie beschrijvingen van Holland. Ik meen dat hij er de AKO-prijs mee won, toen.
Van een andere orde was Schaduwkind, een boekje over zijn vroeg-gestorven kindje en zijn onvermogen om hier talig mee om te gaan.

En nu lees ik dan weer J. Kessels: The Novel, een hilarische literaire B-film, over een zoektocht van de schrijver en ene Kessels naar een man in een NAC-shirt in Sankt Pauli, Hamburg, en de krankzinnige reis terug met een Turks lijk in de achterbak. Enfin, te gek voor woorden allemaal, maar hoogst vermakelijk. Thomése heeft nog meer Kessels-verhalen geschreven, ik denk dat ik ze ga lezen.

Ik las dit boek in de vorm van een dwarsligger, een nieuw formaat boek. Je ziet ze steeds meer, het zijn complete boeken, op dundrukpapier en overdwars gedrukt. Bij openslaan vormen de twee zichtbare kleine, dwarse bladzijden als het ware een conventionele bladzijde. Meer hoef je toch niet te zien, is het idee. Door het kleine formaat zijn de boekjes ideaal om mee te nemen, op reis bijvoorbeeld.

Zijn ze ook ideaal om te lezen? Ik vind van niet. Dit boekje is prima leesbaar, maar het dundrukpapier en de kwartslag draaiïng maken het (voor mij) moeilijker om in het boek te bladeren. Verder zijn tot nu toe voornamelijk boeken verschenen uit categorieën waar ik weinig of niks mee heb, namelijk het Spannende en het Christelijke Boek.