Het menselijk tekort

Na het lezen van de correspondentie van Menno ter Braak en E. du Perron was ik nieuwsgierig geworden naar dit boek. Malraux schreef dit (in het Frans: La condition humaine) "Voor Eddy du Perron", die het in 1934 in het Nederlands vertaalde en publiceerde bij de Wereldbibliotheek. Daar is het momenteel nog steeds leverbaar, alleen de spelling is gemoderniseerd. Je moet er wel even voor gaan zitten, het verhaal speelt zich af tijdens de (mislukte) communistische opstand in 1929 in Sjanghai. Het is daardoor een tamelijk exotisch verhaal, ook de Chinese namen van de hoofdpersonen vragen (althans bij mij) een flinke gewenning. De barre, barre omstandigheden (meer dan 12 uur werken per dag, kinderabeid, het gevangenisregime) dat is allemaal niet (meer) aan de orde bij ons. Toch is dit boek nog altijd van belang, want het behandelt essentiële, existentiële kernvragen: de overwinning van de eenzaamheid, en van de vrees voor de dood. La condition humaine.
Ik vond vooral de beschrijving van de aanloop naar de (mislukte) aanslag op Tsjang Kai Tsjek ijzersterk. Mag men iemand vermoorden om moorden te voorkomen? Hoogst actueel in 1933, het jaar van het aan de macht komen van Hitler.

John & Yoko

Vandaag is het 41 jaar geleden dat John & Yoko trouwden in 'Gibraltar, near Spain'.

Innenschau

Wat een geweldige voorstelling vanavond, Innenschau van Jakop Ahlbom, van wie ik eerder al De architect en Vielfalt zag. Het was een voorstelling met toneel, dans, mime, heel bijzondere special effects en prachtige muziek door Alamo Race Track. Een thrillerachtige voorstelling over fantasieën en geheime verlangens. Gaat dat zien!

Nerd alert!

De inhoud van mijn werk is de afgelopen weken wat gewijzigd. Ik heb het gevoel dat ik daarvoor wat meer statistiek moet gebruiken dan hiervoor. En dat was bij mij toch wat weggezakt. Daarom heb ik de afgelopen week tussen de bedrijven door dit boekje gelezen. Ik had het nog, uit de studietijd. Mijn exemplaar dateert van 1976, maar statistiek blijft statistiek, ik zag dat het nog steeds leverbaar is. Ik weet nu weer hoe het zit, met normale- en Poissonverdelingen, chi-kwadraat test en Wilcoxon. Enfin, lekker in een sappig statistiekboek gelezen dus ;-). Wat nu, het telefoonboek?

Zuur

Wat mij opviel na het aangekondigde vertrek van Camiel Eurlings en van Wouter Bos deze week waren de soms zure reacties. Rita Verdonk reageerde weer zoals ze altijd reageert als er iets gebeurt, of gezegd wordt, dat haar niet bevalt, ze maakt de boodschapper tout court uit voor leugenaar. `Stond Wouter nu weer te liegen` was haar hartverwarmende reactie via Twitter. Ook Ciska Dresselhuis had het er maar moeilijk mee, gisteravond bij Pauw en Witteman. Ciska, nooit te moe om anderen de maat te nemen inzake vrouw(on)vriendelijkheid van iedereen die bij haar in het vizier komt kon maar niet geloven dat de wens om meer tijd te hebben voor het gezin wel de ware reden was voor het vertrek van Bos. Geduldig legde Job Cohen uit dat deze overwegingen al lange tijd onderwerp van gesprek waren tussen hem en Wouter Bos, sinds 2007, dus ver voor de nu aanstaande verkiezingen. Mevrouw Dresselhuis, die anders altijd hamert op de noodzaak voor mannen om meer tijd aan het gezin te besteden was niet te overtuigen. Er moest welhaast meer achter steken. Geeft een keer een invloedrijk persoon aan dat hij meer tijd thuis wil zijn, is het weer niet goed. Tja, dat is dan een gevalletje 'het is bij haar nooit goed'. En als het dan inderdaad nooit goed is, dan wordt het voorspelbaar en dus oninteressant. Zappen!

Boekkoopstop

Er moet nu paal en perk gesteld worden, het wordt te gek. Kijk nou eens naar dat lijstje aan de rechterkant met ongelezen boeken. Dat groeit en dat groeit. Vandaag weer een boek of drie, vier het huis eingeschleppt. Ik moet nu eerst maar eens gaan lezen. Probleem is dat ik daar momenteel niet goed aan toekom. Te veel me dit en me dat. Ik kondig met onmiddelijke ingang een boekkoopstop af. Ik hoop dat ik het een tijdje volhoud, volgende maand komt er een nieuw brievenboek van Jan Wolkers en daarna weer een nieuw dagboekdeel van Frida Vogels. Hellup!

Piet Paaltjens

Gisteravond keek ik naar Piet Paaltjens, een muzikaal toneelstuk over François HaverSchmidt en zijn alter ego Piet Paaltjens. Het was een bijzondere voorstelling over HaverSchmidts/Paaltjens leven, in het bijzonder het verschil tussen Piet Paaltjens en de steeds somberder dominee HaverSchmidt. Goed spel weer van Porgy Franssen, mooie liedjes weer van Theo Nijland. Het stuk wordt geafficheerd als dé muzikale thriller, dat vond ik nou eigenlijk niet. Het was goed, maar niet spannend of zo.