04 januari 2010

Heimelijk genoegen



Lekker hoor, oliebollen! Vers krokant en warm, met een beetje poedersuiker. Maar ook een dag later nog, even in de oven, of (makkelijk) in de magnetron. Maar aan alles komt een eind. Na een paar dagen worden de oliebollen taaier, ook na opwarmen. Gek genoeg vind ik die ook nog lekker, kwestie van wegkauwen, ook gewoon koud uit de schaal. Ik heb in die fase in het gezin geen medeliefhebbers meer. Tja, en nu is het echt bijna voorbij en moet ik weer 51 weken zonder. Er zijn er nu nog maar twee....

Moeilijke man



Een informatief boekje over Hermans, waarin zijn Parijse periode wordt behandeld. Hermans komt er niet altijd even gunstig uit. Dat hoeft op zich ook niet, maar ik heb de indruk dat Ad Fransen sommige zaken negatiever voorstelt dan ze misschien in werkelijkheid waren. Nu kon Hermans (behalve een geniale schrijver ook een moeilijke man, lastpak en gelijkhebber) er zelf ook wat van, maar van een boekje als dit verwacht ik een min of meer objectieve weergave van gebeurtenissen. Maar goed, nuttig om het allemaal weer eens na te lezen. Zo was ik bijvoorbeeld de aanslag op Hermans door een psychopaat (die daarvoor Hofland al had belaagd, daarvoor gestraft was, en later Hofland overigens weer zou aanvallen) eigenlijk al weer vergeten. Gek he?

02 januari 2010

Duits dienstmeisje



Dit is weer een Literair Juweeltje. Not! Arme Vestdijk, geamputeerd. Van zijn modernistische roman Else Böhler, Duits dienstmeisje is een homp uitgesneden en apart gepubliceerd. De psychologie, essentieel in de volledige roman is topzwaar in dit korte fragment, en werkt daardoor niet. De lezer blijft zitten met de vraag hoe en waarom dit alles. Nou ja, in het boekje zit een kortingsbon voor de volledige roman.

Deze vond ik het leukst

Ik herinner me dat (als we met Oudjaar naar mijn grootouders gingen) iedereen stil rond de radio zat, om te horen wat Wim Kan in zijn Oudejaarsconference te zeggen had. Die invloed hebben conferenciers vandaag de dag niet meer. Een van de redenen is overvloed, er zijn er te veel en te ze zijn te vaak op televisie. Het is nauwelijks bijzonder meer. Er waren rond de jaarwisseling minstens drie conferences te zien op televisie. Jan-Jaap van der Wal, Guido Weijers en (op 1 januari) Freek de Jonge. Hoge kijkcijfers halen ze niet echt, Jan-Jaap en Guido eindigden op de 7e en 10e plaats van oudjaarsavond. Jan-Jaap van der Wal kan ik niet zien, hij is te veel blijven steken in het format Wim Kan/Seth Gaaikema, dat kan wat mij betreft echt niet meer. Ik heb er niet eens meer naar gekeken. Van Guido Weijers zag ik tussen neus en lippen door (ik heb andere dingen te doen dan met Oudjaar televisie te gaan zitten kijken) een paar fragmenten, wat ik aan hem leuk vind is dat hij nieuwe elementen (muziek, beeld, beweging) in zijn optreden doet. Maar ik vind zijn grappen niet leuk. De leukste was wat mij betreft Freek de Jonge, met spitse grappen over thema's die mij aanspreken: het ontevreden Nederland, de hypes waarmee de media ons blijven bestoken, de NS, de man 'wiens naam wij dit jaar proberen niet te noemen', enz. Zijn shows bevatten daarnaast altijd poëzie en schoonheid, ook nu weer. Topklasse.

01 januari 2010

De Bijbel, en het telefoonboek



Ik tikte deze voorpublicatie voor 2,50 Euro op de kop. Dit is een titel met een geschiedenis. De titel is ontleend aan De Kleine Neurasthenicus, beknopte handleiding tot een ordentelijk leven, door Herman Gerard de Coninck (in De Avonden komt dit weer voor als De kleine zenuwlijder, handleiding tot een fatsoenlijk leven). Het Boek van het Violet en van de Dood is in het oeuvre van Reve een mythisch boek, een boek dat Reve wilde schrijven, maar dat eigenlijk niet geschreven kon worden, omdat het alle andere boeken overbodig zou maken, "behalve de Bijbel, en het telefoonboek". Het boek werd door Reve min of meer aangekondigd in Nader tot U, als Het Boek van het Violet en de Dood (dus zonder de tweede 'van'). Zijn toenmalige uitgever Van Oorschot begon het ook aan te kondigen, maar het verscheen nooit. Jaren later (1980) schreef Reve een (waarschijnlijk heel ander) boek over "zijn lange reis van het materialisme en het marxisme naar het Evangelie en het Geloof". Dit zou eerst bij Elsevier verschijnen onder de titel Wat ik geloof. Later wilde Reve het publiceren onder de hier afgebeelde titel Het boek van het Violet en van de Dood, toen verscheen ook deze voorpublicatie. Zijn vroegere uitgever Van Oorschot wist deze publicatie onder deze titel tegen te houden, waarna het tenslotte verscheen onder de titel Moeder En Zoon.



Weer jaren later tenslotte (1996) publiceerde Reve een weer heel ander boek, onder de (weer licht aangepaste) titel Het Boek Van Violet En Dood.



De door mij gekochte voorpublicatie is dus een fragment uit Moeder En Zoon, en bevat de Proloog en een deel van het Eerste Hoofdstuk. Er zijn in de tekst een paar kleine afwijkingen met de gepubliceerde roman, en de voorpublicatie bevat een extra opdracht Aan Sint Vincentius.

Modern ongemak

Vandaag is mijn internetabonnement op mijn mobiele telefoon ingegaan. Ik heb een en ander al werkend gekregen, maar er is een hardnekkig probleempje, ik kan mobiel niet aanloggen op mijn twitteraccount. Bekijken kan wel, maar aanloggen dus niet. Wrong username and/or password, is het bericht. Misschien toch even de gebruiksaanwijzing erbij gepakt.
Update: het werkt nu wel. Maar waarom? Enfin.