Vandaag, 24 augustus, sloot boekhandel Feijn in Alkmaar voor het laatst de deuren. Vanaf 4 uur was er een afsluitborrel, waar het flink druk was. Ik schat toch ruim honderd man. Er was muziek, hapjes en drankjes, er waren cadeaus en herinneringen, er was nog een keer de schaterlach van eigenaar Michael van Buizen. Maar ook weemoed en begrijpelijke emotie. Wat jammer dat dit kennelijk niet meer gaat, een zelfstandige boekhandel in deze stad met meer dan 100.000 inwoners. Volgens mij zijn er nu alleen nog wat AKO's, en een Libris-boekhandel.
Feijn was de grootste boekhandel in Alkmaar, en voor mij ook de beste. Ruim gesorteerd, en ze verkochten boeken. Geen andere onzin, geen Alkmaar-parafernalia. Je kon er een kop koffie drinken en alvast wat lezen in een gevonden boek, er waren soms boekpresentaties, poëziemiddagen, en ze organiseerden leesclubs. Michael had vaak een persoonlijke tip, want hij wist wat ik las. Die tips volgde ik overigens niet altijd op. Gaf niks. Maar ik ben blij dat hij mij bijvoorbeeld op het spoor van Valeria Luiselli heeft gezet, wat een schrijfster. Vandaag kocht ik nog een allerlaatste boek, Wittgenstein op de luchthaven, van Husch Josten. Geen tip, maar van de laatste uitverkooptafel geraapt. Ik ben benieuwd.
Goed, het was toch een gezellige afsluiter. Ik memoreerde dat ik destijds daags na de opening al een kijkje kwam nemen, en dat het eerste boek dat ik er kocht Leeftocht was, van Adriaan van Dis. Leeftocht, een metafoor voor wat boeken voor mij zijn.
