In 1973 gingen we met de klas, onder leiding van de leraar Nederlands, naar de film. Turks fruit. Geweldige muziek van Toots, en een 'iconische' fietsscène door Amsterdam. Verder was het goed beschouwd niet echt een goede film. Wel een enorme kaskraker. Het boek las ik niet voor mijn lijst, ik had geloof ik al genoeg. Dat lezen kwam pas een jaar of tien later, op 9 maart 1983. Een heel goed boek. Een exuberante liefdesverklaring, met een geweldige vaart en passie, een doorlopende genotsvolle jubelzang. (Zoals meestal: veel beter dan de film, die tamelijk een-dimensionaal is.) Ook als Olga de ik-figuur uit het boek heeft verlaten is het verhaal ijzersterk geschreven. Zó voel je je als je vrouw je verlaat. Denk ik. Down and out.
En nu is er dan en toneelbewerking. Toevallig had ik de film een paar maanden geleden nog eens gezien, en niet toevallig las ik heb boek weer eens, in de week voor de voorstelling.
De toneelbewerking is natuurlijk een stilering van het boek. Het toneel laat een verloop zien van het atelier naar het huis van de ouders van Olga. De hoofdpersoon heet nu Erik. Verder zijn er natuurlijk Olga, en de vader en moeder van Olga. Het aardige is dat Olga nu een duidelijker rol heeft. Ze figureert nadrukkelijk in de herinneringen van Erik, praat en fantaseert mee, en heeft soms ook een weerwoord. Overigens is het daarmee niet een soort #Metoo-correcte bewerking geworden. De tekst is nog steeds flink expliciet. Voor zover ik kon zien verlieten twee mensen (na een minuut of twintig) de zaal.
Ik vond het een prima voorstelling, met overtuigend spel van ieder. Erik en Olga hebben de onstuimig-jeugdige verliefdheid, geilheid die je bij Turks fruit verwacht. 'Ma' gelukkig minder karikaturaal dan Tonny Huurdeman, en 'Pappie' zingt gelukkig nog steeds luidkeels Tietekont. Aan het eind gaat Olga weer dood, ik was toch ontroerd. Vooraf floot ik de hele dag Turks fruit van Toots Thielemans, na afloop humde ik Moon River.
P.S.: Jammer dat de toneeltekst van Sophie Kassies niet los te koop is.
