Zoals vrijwel elk jaar deed ik mee aan de voorronde van Het Groot Dictee der Nederlandse Taal, dit jaar wilde ik extra graag, omdat het Dictee door A.F.Th. werd geschreven. Ik weet al niet meer wanneer, maar ik werd gebeld dat ik mocht meedoen. De opname was op 10 december, in de vergaderzaal van de Eerste Kamer in Den Haag, en inmiddels is het uitgezonden. Het was leuk, ik vond het moeilijk, maar ik ben niet ontevreden over het resultaat.
De start was zeer slecht, in de eerste zin maakte ik maar liefst zes fouten. Zes! Zenuwachtig? Slechte verstaanbaarheid? Ik voelde dat het 'niet lekker ging'. Een paar woorden in het dictee kénde ik gewoon niet. Krambamboeli? Qaly's? Ik heb het nagekeken, ze staan inderdaad in Van Dale Groot woordenboek van de Nederlandse taal (editie 2015). Uiteindelijk maakte ik in totaal dertien fouten. Daar ben ik (zeker gezien die rampzalige eerste zin) niet ontevreden over. Helaas ben ik in de laatste fase, bij het laatste nalezen, drie keer in de bekende val getrapt. Een goed antwoord verbeteren in een fout antwoord. Compleet met waanzinredenaties.
Bijvoorbeeld het woord kladderadatsch uit de eerste zin. Ik kende dat woord (economische of morele ineenstorting), Van der Heijden gebruikt het ook, volgens mij (maar ik ben niet zeker) staat het in De slag om de Blauwbrug en in Ik heb je nog zoveel te vertellen, zijn briefwisseling met Jean-Paul Franssens. Enfin, ik schreef dus: kladderadatsch. En dat was goed. Bij het overlezen kwam er de waanzinredenatie. Ik dacht: Van der Heijden schrijft in zijn boeken nou wel kladderadatsch, maar misschien is dat wel een van spellingeigenaardigheden, zoals schrijvers er soms op nahouden. Misschien moet het kladderadatsj zijn. Het is immers ook: Jiddisj (terzijde: Jiddisch is ook goed). Hoe verzin ik het, vraagt u zich af. Dat woord Jiddisj, daar was ik zeker van, dat had ik een dag eerder nog zo gezien. En toen streepte ik de ch bij kladderadatsch door, en schreef er een j boven. En dat was fout. De corrector zette er een streepje onder.
Een dag of wat later zag ik een tweet, ja als ik die eerder had gezien, dan was het niet fout gegaan.
Het was leuk om mee te maken, leuk en spannend om mee te doen, en het was prima verzorgd allemaal. Mooie cadeaus mee naar huis gekregen. Na afloop liet ik mijn exemplaar van de tekst met die fouten en al door A.F.Th. signeren, en sprak ik nog kort met hem over de totstandkoming van deze tekst. Ik grapte dat, vergeleken hiermee, zijn nieuwe roman Kwaadschiks wel een luchtig leesbaar tekstje van 1300 bladzijden zou blijken. Daar ga ik overigens in januari mee beginnen.
Prima, prima avond. Ik ben wel benieuwd hoeveel fouten jullie hadden.
