Gisteren zag ik het nieuwe stuk van Jakop Ahlbom: Lebensraum.
Zoals altijd (eerder zag ik o.a. dit en dat) bij Ahlbohm een mengeling van varieté, mime, suspense. Ik las dat Ahlbom zich verwant voelt met David Lynch en Buster Keaton. En zo was het stuk gisteren ook. Slapstick en vervreemding. Vooraf keken we naar The High Sign van Keaton.
Het stuk zelf heeft meer van The Scarecrow.
Er zaten gisteren ge-wel-di-ge scènes en trucs in. Je kijkt, je twijfelt, je denkt: zó zit het, en dan is het toch weer anders. Jakop Ahlbom stelt nooit teleur. Muziek (net als bij eerdere gelegenheden) van Alamo Race Track. Nog 1 week of zo, in het Bellevue-theater in Amsterdam.
