Deze dagen las ik het nieuwe dagboekdeel van Frida Vogels. In deze periode (1964 - 1965) ontstond een kerngedicht van haar, juist nu voor mij waardevol.
Niets gaat verloren. Wat er niet meer is,
wat men niet in zijn hand kan sluiten en meedragen,
komt terug als het zelf wil, neemt wat men nu bezit.
