NS Publieksprijs 2013: Reizen zonder John: Op zoek naar Amerika

Het vierde van de zes voor de NS Publieksprijs genomineerde boeken. Geert Mak, dit is alweer het negende boek of boekje dat ik van hem lees. Boek in dit geval. Dit boek kopen en lezen, ik was dat eerlijk gezegd niet van plan geweest. Want vond ik Hoe God verdween uit Jorwerd en De eeuw van mijn vader tegenvallen, ik denk omdat het heel andere boeken bleken te zijn dan ik mij had voorgesteld. Ik vond het in die boeken jammer als Mak een mooie beschrijving weer onderbrak voor enige achtergrondgegevens 'met getallen en percentages'. Ik ben Reizen zonder John nu toch gaan lezen, want het hoorde er nu eenmaal bij, voor mij als Kernjurylid. :-)

Dit boek is eigenlijk een soort State of the Union in boekvorm. Hoe staat Amerika er voor, en hoe is het geworden zoals het nu is. De kapstok waaraan dit wordt opgehangen is weer typisch Geert Mak, precies 50 jaar later reist hij John Steinbeck achterna, die eind 1960 met zijn hond Charley een reis door de Verenigde Staten maakte, en daarover Travels with Charley, In Search of America schreef. (Dat boek moet ik nu eigenlijk ook gaan lezen.)

Geert Mak volgt vrijwel dezelfde route als Steinbeck, vanaf Steinbecks huis in Sag Harbor aan de Atlantische kust langs de Canadese grens naar Seattle, dan zuidwaarts naar Californië, door het zuiden naar Texas en Mississippi. Geert Mak vertelt wat hij ziet, vergelijkt het met het boek van Steinbeck, en met wat Steinbeck in zijn brieven schreef, maar hij vertelt er vooral ook heel veel bij. Over het land, zijn bewoners, over indianen en veroveraars, over arm en rijk, blank en zwart, Democraten en Republikeinen, over stad en platteland, over Amerika's binnenland en Amerika's buitenland, over oorlog en vrede, over vroeger en nu. En over Steinbeck, niet te vergeten.
Dit boek beviel mij beter dan de hierboven genoemde eerder gelezen boeken van Geert Mak. Waardoor dat komt weet ik niet precies. Misschien is het meer een geheel, of misschien weet ik nu beter wat een typisch Geert Mak-boek is dan voorheen.
Ik ga het gewoon zeggen: ik heb dit boek met veel plezier gelezen. Niet in een ruk, want daar is het te dik voor, maar in drie rukken.

Wel of niet mee eens? U kunt zelf ook stemmen, op een van de zes boeken, of op een eigen voordracht. Onder de stemmers wordt een stapel boekenbonnen verloot, en een jaar gratis reizen met de NS. En als U de stem uitbrengt via de hierna volgende persoonlijke link, en ik weet daarmee de meeste stemmers te verzamelen, krijg ik ook zo'n prijs. Stemmen dus graag, dat kan meteen hier!

50books - vraag 36

Vraag 36: Wat is jouw favoriete sportboek?

Ik had het idee dat dit een blogje zou worden met maar een zin: Ik heb (afgezien van een serie schaakboeken) geen enkel sportboek, laat staan een favoriet. Maar ik weet toch nog iets meer te berde te brengen dat dit.

Ooit had ik wél een sportboek, nl. een boek over de Europacupwedstrijden van Feijenoord (de club heette toen nog Feijenoord) in het seizoen dat ze de Europacup wonnen. Dat is lang geleden! Ik had toen ook een seizoenkaart en bezocht ook (samen met mijn vader en oom Eep) de thuiswedstrijden in dat Europacupseizoen. Staanplaatsen achter de goal.
Maar voetbal doet mij al jaren helemaal niets meer. Dat boek ligt ergens bij mijn moeder, vermoed ik.

En ik heb onlangs natuurlijk Gijp gelezen. Pffff. Niet echt een sportboek, en zeker niet mijn favoriet.

Al verder associërend denk ik dat mijn favoriete sportboek dan Nou wij, boys is, geschreven door Ton van Beers en ir. Ad van Emmenes. Ik had dat niet zelf, maar leende het uit de schoolbibliotheek of uit de openbare bibliotheek, dat weet ik niet meer. Een jeugdelftal van een doodgewone vereniging werkt zich op tot het eerste team, de spelers worden daarna op 1 na geselecteerd voor Oranje, ze verslaan de Belgen en verliezen tenslotte eervol van Engeland, op de heilige grond van Wembley. Zoiets, herinner ik mij. Het ultieme voetbalboek.

Hierbij een plaatje dat ik op internet vond:



#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

NS Publieksprijs 2013: De vergelding

Het derde van de zes voor de NS Publieksprijs genomineerde boeken. Dit boek leek mij bij verschijnen al interessant, maar om een of andere reden kwam het er niet van om het te kopen. Nu dan toch, dankzij de NS. Wat een geweldig goed boek is dit. Ik heb het min of meer in een ruk uitgelezen. In de Tweede Wereldoorlog wordt in het dorp Rhoon een Duitse soldaat gedood, doordat hij tegen een losliggende hoogspanningskabel aanloopt. Is het een ongeluk, of een aanslag? De Duitsers vergelden deze dood met de fusillade van 7 dorpsgenoten en het in brand steken van hun woningen, waardoor eigenlijk een compleet buurtschap vernietigd wordt. Na de oorlog wordt er in het dorp niet meer over gesproken. Te pijnlijk, te schrijnend. Totdat aan het eind van de vorige eeuw Brokken op onderzoek gaat naar dit gesloten hoofdstuk uit de geschiedenis van het dorp van zijn jeugd. In dit boek worden de verhalen verteld zoals die uit interviews met de (meeste) betrokkenen en uit de archiefstukken naar voren komen. Het goede vind ik dat er niet een verhaal is, maar tientallen. Van mensen die 'goed' waren, van mensen die 'fout' waren, of ertussenin. Elkaar overlappend, aanvullend en tegensprekend. Over dezelfde gebeurtenissen, op 10 oktober 1944, maar vaak persoonlijk gekleurd of vertekend door eigen belangen en opvattingen. En Brokken laat ook zien wat de gevolgen zijn geweest voor de bewoners van het dorp, eigenlijk tot op de dag van vandaag.

Ik vind dit een heel, heel goed boek. Maar er is nog meer te lezen.

Wel of niet mee eens? U kunt zelf ook stemmen, op een van de zes boeken, of op een eigen voordracht. Onder de stemmers wordt een stapel boekenbonnen verloot, en een jaar gratis reizen met de NS. En als U de stem uitbrengt via de hierna volgende persoonlijke link, en ik weet daarmee de meeste stemmers te verzamelen, krijg ik ook zo'n prijs. Stemmen dus graag, dat kan meteen hier!

NS Publieksprijs 2013: Aan niemand vertellen

Het tweede van de zes voor de NS Publieksprijs genomineerde boeken. Een literaire thriller. Ook dit boek zou ik zelf niet gekocht hebben, ik houd niet van het genre. Ik haal maar weer eens Karel van het Reve aan, die ooit ergens schreef dat de zogenaamd 'spannende' boeken nu juist helemaal niet spannend zijn. Je leest ze een keer, ongeveer halverwege weet je eigenlijk al hoe het zit en daarna is het een kwestie van uitlezen. En daarna ben je nooit meer benieuwd om het nog eens te lezen. Dat is ook hier het geval. Een aardige bijkomstigheid bij dit boek is wel dat het zich in Alkmaar afspeelde, de moord zelfs bij mij in de wijk.....

Storend vond ik de nogal kletserige schrijfstijl. Ik geef een voorbeeld, maar het boek is er mee doorspekt: twee rechercheurs, die kort tevoren getuige zijn geweest van een zelfmoord, praten na afloop nog wat na 'in een van de gezellige cafés op het Waagplein van Alkmaar'. Dat past naar mijn smaak qua toon niet bij de beschreven situatie en is ook te uitleggerig. Het boek wordt daardoor in mijn ogen te kneuterig van toon.

Aan niemand vertellen zal mijn stem niet krijgen.

Wel of niet mee eens? U kunt zelf ook stemmen, op een van de 6 boeken, of op een eigen voordracht. Onder de stemmers wordt een stapel boekenbonnen verloot, en een jaar gratis reizen met de NS. En als U de stem uitbrengt via de hierna volgende persoonlijke link, en ik weet daarmee de meeste stemmers te verzamelen, krijg ik ook zo'n prijs. Stemmen dus graag, dat kan meteen hier!

NS Publieksprijs 2013: Gijp

Ik voel me een beetje zoals die man uit de telecom-reclame: "Wie had dat ooit gedacht..."

Gijp is het eerste van de 6 voor de NS Publieksprijs genomineerde boeken die ik deze weken lees.

Afgelopen zondag was ik bij de bekendmaking van de nominaties, en toen presentatrice Karin de Groot de aanwezigen vroeg welk boek zij hoopten dat er niet bij zou zitten hoorde ik vooral: Gijp! Gijp!
Maar het zit er dus wel bij, op de groslijst gezet door boekhandelaren en bibliotecarissen. Het is ook ongelofelijk populair, er zijn zo'n 300.000 exemplaren verkocht, ik las de 25e druk.

Ten eerste: de schrijver van het boek, Michel van Egmond, vertelde toch iets over dit boek wat mij wel aansprak. Het boek wordt veel gelezen door mensen die anders niet of nauwelijks lezen. Van Egmond vertelde over mensen die hem schreven dat ze voor het eerst in hun leven een boek hadden gekocht. Een Rotterdamse jongen mailde hem dat hij 'bijna halverwege was, na twee weken'. Ik vind dat positief. Je kunt natuurlijk somber mompelen dat je liever zag dat ze een ander boek zouden kiezen, maar het lukt nu eenmaal niet iedereen om Oorlog en vrede te lezen. (Mij ook niet, overigens.)
Ten tweede: Van Egmond wenste mij bij het signeren van het boek 'veel leesplezier!'. Hij was de enige. Ik vond dat wel aardig.



Maar nu: wat vind ik van het boek? Niet goed. Ik was vantevoren niet geïnteresseerd, ik zou het boek zelf nooit gekocht hebben, en tijdens het lezen werd de interesse ook niet gewekt. Vooroordeel klopt, hier. Het is geen standaardbiografie, maar meer een soort portret. Dat is ook de bedoeling van de schrijver. Een paar betrekkelijk willekeurige maanden uit het leven van. Het leest vlotjes weg, en ik moest af en toe ook wel lachen om de gevatheden van Gijp, maar het is net als bij een moppenboekje. Na 25 bladzijden weet je het wel. En dan moet je nog 300 kantjes met gespreksfragmenten, grappen, en beschrijvingen van lezingen. Het boek had in plaats van 320 bladzijden net zo goed 95 bladzijden kunnen hebben. Of 670. Dat laatste dreigt overigens bewaarheid te worden want er staat voor 2014 een tweede deel gepland. Ik ga dat boek niet kopen en niet lezen, neem ik mij voor. Het beste boek van 2013? Gijp zal 'm wat mij betreft niet worden.

Gijp zelf voelde het overigens goed aan toen hem het idee voor dit boek werd voorgelegd.

- Ik wil eigenlijk een paar maanden uit jouw leven beschrijven
'Nou, dan ben je snel klaar hoor.'
- Hoezo?
'Er gebeurt niet zo veel in mijn leventje. Ik hou het lekker rustig allemaal.'
(...)
-Oh.
'Echt, geloof me nou: dat wordt een heel dun boekje.'
-Dun?
'Ja, en heel saai.'

Volledigheidshalve meld ik nog maar eens dat U nog steeds kunt stemmen op een van de zes genomineerde boeken, of op een eigen voordracht. Onder de stemmers wordt een stapel boekenbonnen verloot, en een jaar gratis reizen met de NS. En als U de stem uitbrengt via de hierna volgende persoonlijke link, en ik weet daarmee de meeste stemmers te verzamelen, krijg ik ook zo'n prijs. Stemmen dus graag, het liefst via deze link.

Misplaatste malligheid

Vandaag is het Prinsjesdag. Een serieuze parlementaire traditie, daar vertel ik niets nieuws mee.
In een verenigde vergadering van de Staten-Generaal worden de regeringsplannen voor het komende parlementaire jaar bekendgemaakt. Een aandachtig moment, waarbij terecht de Staten-Generaal, de Regering (inclusief de Koning), en de Raad van State (adviesorgaan van de regering en hoogste bestuursrechter van het land) bijeen zijn.

Als geïnteresseerde burger kijk ik mee, en tot mijn verwondering zie ik dat elk jaar weer een aantal Kamerleden deze gelegenheid aangrijpt om zich potsierlijk uit te dossen. De hoedjes, of liever gezegd: de hoeden. Ze worden steeds groter en buitenissiger. Steeds gekker, vreemde staketsels en proppen op het hoofd. Eerder zagen we al een koksmuts, een kaboutermuts met een doorsnee van bijna een meter en nog veel meer misplaatste malligheid. Kijkt u de beelden nog eens terug?

Wat is dat voor treurig misverstand, dat dit mooi, smaakvol, leuk of interessant zou zijn?
Over smaak valt niet te twisten, maar het is naar mijn smaak onbeleefd om middels zo'n uitdossing zoveel aandacht voor jezelf te vragen, of om op deze plaats en tijd op deze manier een statement te willen maken. Zoals ik al zei, het is een serieus parlementair moment, geen extravagante Parliament Parade.

Nog een anekdote: Mevrouw Marianne Thieme is zeer begaan met het lot van de dieren. Een nobele zaak. Hier vindt zij een medestander in ex-Beatle Sir Paul McCartney. In 2009 was haar hoed een symbolische koksmuts, waarmee ze veel aandacht trok. Een foto kwam onder de aandacht van Sir Paul, die haar daarop (onbekend met deze malle gewoonte) complimenteerde met de fraaie uitdossing voor het gekostumeerde bal van de Koningin.

Als men denkt dat je naar een gekostumeerd bal gaat terwijl dit niet zo is, loop je gewoon voor gek.

Tot volgend jaar.

PS: geen foto, ik kan dat niet opbrengen. Google maar hoedjes prinsjesdag of zoiets.

De plechtige installatie van de Kernjury van de NS Publieksprijs 2013

Een paar maanden geleden checkte ik 's avonds even de vertrektijd van een trein de volgende dag op mijn mobiel. Via een linkje kwam ik op een site, waar je je kon aanmelden als kandidaat voor de Kernjury voor de NS Publieksprijs. Je krijgt dan de 6 genomineerde boeken, maar wordt wel geacht deze binnen 4 weken te lezen en dan een beargumenteerd oordeel te geven. Dat leek me wel wat. Ik meldde mij aan en werd uitgenodigd.



Gisteren was het zo ver. Het was een leuk middagje in het NS-hoofdkantoor. Er was gezorgd voor koffie en broodjes, en er was een leuk programma, gepresenteerd door Karin de Groot. De ca. 250 genodigden werden door de directeur van de Stichting CPNB officieel geïnstalleerd als Kernjury, de genomineerde titels werden bekendgemaakt en er waren korte interviews met de schrijvers.

Daarna konden we een tas in ontvangst nemen met de 6 genomineerde boeken en deze eventueel door de schrijvers laten signeren.

De tas is zal ik maar zeggen een mixed bag. Heel verschillende boeken.

De genomineerde boeken zijn 'Aan niemand vertellen' van Simone van der Vlugt, 'De vergelding' van Jan Brokken, 'De voedselzandloper' van Kris Verburgh, 'Dit zijn de namen' van Tommy Wieringa, 'Gijp' van Michel van Egmond en 'Reizen zonder John' van Geert Mak.

Hiervan heb ik 'Dit zijn de namen' al gelezen, de rest niet. Sommige hiervan zou ik ook niet kopen, als ik zelf zou kiezen. Maar misschien is dit wel een manier om mijn (voor)oordeel over bepaalde schrijvers weer eens te toetsen. Ik ben in ieder geval van plan ze allemaal te lezen.



Maar, 6 boeken weglezen in krap 4 weken, dat is ook voor mij een flinke opgave. Ik heb besloten (immers al gelezen) Tommy Wieringa voorlopig te laten liggen, en alleen te herlezen als er tijd over is. En als ik merk dat ik toch tijd tekort ga komen, zal ik van de dan nog niet gelezen boeken in ieder geval 100 bladzijden lezen. Zo moet ik toch een redelijk beeld kunnen krijgen.

Maar wat zit ik toch te praten, ik moet aan de slag, verder lezen. In het eerste boek ben ik nu op blz 200. Geen idee of ik dit tempo volhoud.

Oh ja, ik vergeet bijna te melden dat U ook kunt stemmen op een van de 6 genomineerde boeken, of zelfs op een eigen voordracht. Onder de stemmers wordt een stapel boekenbonnen verloot, en een jaar gratis reizen met de NS. En als U de stem uitbrengt via de hierna volgende persoonlijke link, en ik weet daarmee de meeste stemmers te verzamelen, krijg ik ook zo'n prijs. Stemmen dus graag, het liefst via deze link.

En lezen natuurlijk. Maar dat geldt het hele jaar door.