De gemene deler

Maarten van Roozendaal achter de piano, alleen, met zijn karakteristieke zang. Ik ben geen echte kenner, maar volgens mij speelde hij voornamelijk nieuwe liedjes. Omdat de spanningsboog van het publiek tegenwoordig niet langer is dan 50 seconden (wellicht dankzij Matthijs van Nieuwkerk) zo verkondigde hij, bestaat de show alleen uit nummers korter dan een minuut. In werkelijkheid speelde hij (gelukkig) ook een aantal langere stukken. En hij vertelde wat, over leven, vrienden en vriendschap. Maarten van Roozendaal is een soort rauwere cocktail van Bram Vermeulen, Ramses Shaffy, Jacques Brel, Tom Waits. En vooral zichzelf. Thema: wat bindt ons, en wat drijft ons uit elkaar. Waarom willen we ons steeds meer aan elkaar aanpassen?

Samen staan we sterk en samen zijn we een, maar als we straks samen allemaal dezelfde zijn, zitten we samen toch maar een beetje in ons eentje.

Tot eind mei in de theaters. Gaat dat zien!

Vandaag heb ik als toegift de 2cd Maarten van Roozendaal verzamelt werk weer gedraaid. Mooi toch weer.



citaat: Ben ik te min, omdat jouw zoon een grotere kar heeft dan de mijne?

Stadsliefde

Een bijzonder, interessant boek over Parijs. Niet over het Louvre, de Champs-Élysées, Notre Dame of het graf van Napoleon. Maar over de belevenissen van Adriaan van Dis in de zeven jaar dat hij in Parijs woonde: een exhibitionistische buurvrouw, kopen op de pof bij de buurtsuper, de ellende in de banlieues, het kopen van de juiste wandelschoenen, een illegale bokswedstrijd, de clochards, achter de schermen bij een nachtclub, enzovoorts, enzovoorts. In wezen een voortzetting van De wandelaar en Onder het zink waarin ook Parijse notities stonden. Korte stukken, prima voor in de trein, bij voorkeur onderweg naar Parijs.

Napoleon op Sint-Helena

Deze week ging ik naar een erg goed toneelstuk: Napoleon op Sint-Helena, met Huub Stapel in de hoofdrol. Een verbeelding van de laatste jaren van de kleine grote keizer. Een fascinerend levenseinde. Er is sprake van een arsenicum-vergiftiging, een kinderlijke vriendschap met een 14-jarig meisje, een liefde voor een generaalsvrouw. Een indrukwekkende sterfscène. Dat is al meer dan genoeg, maar bij Napoleon is er dan het extra's. Het extra van een verslagen man, aan het eind van zijn leven, met een verslechterende gezondheid, die op een ellendige rots midden in de Atlantische Oceaan, bewaakt door 3000 soldaten, het Parijse keizerlijke leven zo goed en kwaad als het gaat door wil laten lopen. Die in zijn dagboeken zijn leven en de geschiedenis zo groots mogelijk en in zijn voordeel probeert te beschrijven, in de hoop dat hij daardoor onsterfelijk zal worden. Zoals regisseur Ursul de Geer in een boeiende inleiding zei: het leven van Napoleon was na de slag van Waterloo in feite voorbij, hij moest zich alleen nog onsterfelijk maken. Dat is gelukt. Prachtige, op het lijf geschreven rol van Huub Stapel. Ook erg goed: Peter Bolhuis, als Sir Hudson Lowe, de stijvige Britse gouverneur van het eiland, met wie een grimmig conflict wordt uitgespeeld.

Dit stuk is nog een maand te zien in het theater, overal in het land.

Heldere hemel

Het boekenweekgeschenk, door Tom Lanoye [lanwah:]. Ik zeg meteen: goed boek(je)). Boeiende hoofdstukken over de levens van een aantal (soms toevallige) betrokkenen bij een het NAVO-luchtruim binnendringende en uiteindelijk neerstortende MIG-straaljager. Goed geschreven, en zoals het hoort bij een novelle: het smaakt naar meer. Je moet met honger van tafel gaan, zegt Lanoye ergens. De verhalen zijn niet af, er zitten losse eindjes aan. Niet alles, misschien zelfs: niets klopt, of is in het grote geheel begrijpelijk). Hoe gaat het verder. Net als in het echt. Gratis, bij aankoop van 12,50 aan boeken. Zeg nou zelf, da's bijna niks.

De hond van Tišma

Een boekje van Geert Mak over de euro-crisis. De crisis die, behalve een financiële crisis, vooral een politieke crisis, een crisis van vertrouwen, een crisis van verdoving lijkt te zijn.
Mak, een ondubbelzinnig Europeaan, lijkt het te hebben opgegeven. Een kwestie van too little, too late. Mak schrijft over de politiek van voldongen feiten, over het gebrek aan democratie in Europa, over de prijs van de Duitse eenwording, over het dubbelzinnige in de Griekse crisis, waar we erg moeilijk doen, maar waar we in feite onze eigen banken overeind houden, over het gebrek aan solidariteit en gerechtigheid. Ik herkende veel in Maks betoog. Een pamflet. Helaas wel, zoals bij eerdere boeken van Mak: een rommelig betoog, breedsprakige zinnen. Bepaald niet vrolijk-stemmend.

Verder alles goed

Nico Dijkshoorn schreef het Boekenweekessay. Het is geen essay, het is een verzameling brieven, over de ongemakkelijke kanten van vriendschappen. De eerste brief is eigenlijk nog het beste. De rest vind ik bij vlagen grappig, maar vaak ook niet meer dan melig. Een brief aan Henk Westbroek, over het liedje Vriendschap, van Het Goede Doel. In 2011? Een paar brieven aan de oppas van de cavia. Brieven aan de slager. Die korte zinnetjes. Ik denk dat dit is omdat de entertoets van Dijkshoorns pc te groot is. Ik vind het niet geweldig. Nee, de toetssteen voor echt grote epistolaire literatuur is en blijft toch het prachtige, soms hilarische, dan weer ontroerende meesterwerk van de Grote Volksschrijver, Brieven aan Josine M. van Gerard Reve. Ook geen essay, maar wel mooie brieven. En het beste boek over het thema van deze Boekenweek, vriendschap en ongemakken, is Bij nader inzien, van J.J. Voskuil.

Beste mensen

Toneelvoorstelling met jongste dochter. "Geheel objectief en zonder roze bril" meld ik dat het erg leuk was. Morgen weer een voorstelling. De koning is gevallen, en er moet een nieuwe gekozen worden. Maar wat zijn de eigenschappen die de koning moet hebben, en wie voldoet daar het beste aan?