Come and get it

Een leuk plaatje met veel bekende nummers van vroegere Apple-artiesten, zoals Mary Hopkin, James Taylor, Badfinger, Billy Preston en Jackie Lomax. Een beetje een mixed bag, maar dat is juist wel leuk. Alsof we weer singletjes zitten te draaien met de koffergrammofoon.
Hier een single van Doris Troy op Apple, (mede-)geschreven en geproduceerd door George Harrison.

The Wall (2)

The Wall van Pink Floyd. Uitgevoerd door tribute band Pink Project.

Een vergelijking met The Wall van Roger Waters is niet eerlijk. Ik heb me prima vermaakt. In het begin was het nog een beetje rommelig, maar vooral de tweede helft werd goed strak gespeeld. Met name een errug goeie drummer, en (toch belangrijk voor de look and feel) de zanger klonk inderdaad als Roger. Verrassing: de show begon met When the tigers broke free, destijds opgenomen voor The Wall, buiten de 2lp gehouden, wel onderdeel van de film, uitgebracht als aparte single en later opgenomen op sommige persingen van The final cut. En daarna dus The Wall, in zijn geheel.

Het muzikale brein van John Lennon

Bij het lezen van Het geheugenpaleis bedacht ik het volgende:

Foer beschrijft in zijn boek een bijzonder fenomeen, namelijk dat mensen met een speciale aanleg op een bepaald gebied, daarover vaak ook in associërende beelden, kleuren en geuren denken. Deze verwevenheid van zintuigen wordt synesthesie genoemd. Ik moest toen ik dit las aan het volgende denken. Een anekdote die in de Abbey Road Studios wel werd verteld door technici, is dat John Lennon (in tegenstelling tot Paul McCartney, die meestal goed wist wat hij wilde en dat ook precies kun uiten) destijds vaak op vrij onbestemde wijze zijn wensen ten aanzien van zijn nummers aan Beatles-producer George Martin kenbaar maakte. Dat ging dan gepaard met woeste gebaren, non-verbale geluiden en verrassende associaties. Zo zei hij eens dat een bepaald nummer moest klinken als een sinaasappel 'I want it to sound like an orange'. Ga er maar aan staan. Ik heb jaren gedacht dat dit een soort muzikale onbeholpenheid van Lennon zou kunnen zijn geweest, of dat het wellicht te wijten was aan gebruik van stimulerende middelen. Maar misschien werkte zijn brein op dit vlak écht op deze manier, en associeerde zijn hersens het door hem gewenste effect op dat moment echt met de smaak, geur, kleur of vorm van een sinaasappel.

Het geheugenpaleis

Dit boek zou je een paniekaankoop kunnen noemen, gedaan toen ik onlangs zonder een boek in de trein dreigde te moeten stappen ;-).

De achterflaptekst intrigeerde mij, maar ik twijfelde omdat de schrijver een broer is van Jonathan Safran Foer, van wie ik ooit een voor mij niet door te komen boek in handen had gehad.

Dit boek is aanmerkelijk leuker. De schrijver vertelt over technieken die door de eeuwen heen zijn ontwikkeld om beter te onthouden. In het kort komt het er op neer dat ons geheugen beter is in beelden onthouden dan in getallen of woorden, en dat we beter onthouden als we die getallen en woorden associëren met (combinaties van) beelden en mentaal de vertaalslagen heen en terug kunnen maken.

Foer raakt echt geïnteresseerd en gaat hiermee aan de slag. In 2006 wint hij het Amerikaanse kampioenschap 'geheugen'. Hierbij moeten o.a. lange getallenreeksen worden onthouden, complete kaartspellen en verzamelingen persoonsgegevens.

Daarnaast ook interessante hoofdstukken over de culturele geschiedenis van het onthouden en vergeten, en over mensen die helemaal niets kunnen onthouden en mensen die juist alles onthouden wat ze onder ogen komt.

Leuk boek.

John Lennon - Signature Box

Dit is al een tijdje uit (2010, bij gelegenheid van de 70e geboortedag van John Lennon), maar ik heb het nog steeds niet aangeschaft. Van een vriend kreeg ik het te leen, om toch eens te luisteren. Kort samengevat, een box met zo'n beetje alle solo-cd's van John Lennon. Nu is het solowerk van Lennon al eerder op cd uitgebracht, eerst eind jaren '80, en tussen 2000 en 2005 nog eens, in geremasterde edities. Het probleem (althans voor mij) is dat al deze voor 2010 uitgebrachte cd's mixen bevatten die niet dezelfde waren als op de oorspronkelijke lp's. Ik ben een voorstander van het beschikbaar hebben van deze muziek in zo authentiek mogelijke vorm. Betrof het bij de jaren '80 edities nog subtiliteiten als een afwijkende fade-in of fade-out, de remasters uit 2005 waren in veel gevallen drastisch ge-remixt, en het volume was in voorkomende gevallen dusdanig opgepompt, dat er dynamiek verloren ging (loudness war). Ook werden aan de cd's bonustracks toegevoegd. Hoe interessant soms ook, ook dat is vaak niet bevorderlijk voor de luisterervaring. De lp Plastic Ono Band bijvoorbeeld hoort te beginnen met dreunende kerkklokken van Mother en te eindigen met het ijzingwekkende My Mummy's Dead. En niet daarachteraan nog eens een outtake of een b-kantje die de ervaring verpesten.

Nu deze Signature Box edities. Het geluid is onder handen genomen door hetzelfde team dat in 2009 de perfecte Beatles Remasters heeft gemaakt. Ik heb een paar steekproeven genomen, en gelet op een aantal onderscheidende details. Er is inderdaad teruggegrepen naar de originele Lennon-mixen, die nu dus voor het eerst op cd beschikbaar komen. Net als bij de Beatles Remasters is er spaarzaam ruisonderdrukking toegepast, en het geluidsniveau is nauwelijks aangepast, zodat de oorspronkelijke dynamiek bewaard is. Dit zijn de beste, meest authentieke versies die er zijn.

Alles prima de luxe, dus? Nee. Een doos als deze is eigenlijk bedoeld voor de Lennon-fanaticus, en suggereert het complete solowerk uitgebracht tijdens Lennons leven te presenteren. En dan zijn er toch wat opmerkingen. Er ontbreken 3 John & Yoko platen (Two Virgins, Life With The Lions en Wedding Album). Dit zijn natuurlijk bizarre audio-experimenten, maar in een retrospectief als dit horen ze wel thuis. Daarnaast ontbreekt ook de lp Live Peace in Toronto 1969. In de doos zitten nog twee aparte cd's: een met een aantal nummers die op single waren uitgebracht. Dat zijn er maar 6, maar ook dit lijstje is niet compleet. De obscure single uitgebracht onder de naam Elastic Oz Band ontbreekt, ook ontbreekt een aantal afwijkende maar wel oorspronkelijke single-mixen, voor de completist een jammerlijk gemis. Verder is er een cd met 13 niet eerder uitgebrachte outtakes. Nogmaals: hoe interessant ook, ze horen naar mijn smaak niet in deze doos, evenmin als de cd Milk and Honey, die postuum (1984) werd uitgebracht.

Maar goed, dit zijn misschien details die aan een gemiddelde luisteraar niet helemaal besteed zijn. Mij valt het wel op. Misschien over een paar jaar, bij de 75e geboortedag, dat het dan een keer helemaal goed kan?

Nogmaals: het geluid is prima in orde, dit keer. Behalve die singles- en outtakes cd's is alles ook los verkrijgbaar. Wilt U een Lennon-cd aanschaffen, koop dan deze digi-pack edities. Dat zijn de beste.

Zhuang Zi - De volledige geschriften

In 2007 verscheen deze vertaling (door Kristofer Schipper) van De volledige geschriften van Zhuang Zi. Het werd destijds besproken in VPRO Boeken met Wim Brands. Ik was nieuwsgierig en kocht het. Een mooi boek. En nu, zo'n 4 jaar later, heb ik het uit, dat wil zeggen: ik heb alle verhalen gelezen. Het is niet echt een boek, meer een verzameling teksten, waarschijnlijk van verschillende auteurs, die kennelijk de aforismen uit de Lao Zi illustreren (ben ik nu ook benieuwd naar, op lijst te kopen/lezen). Een boek als dit lees je niet achterelkaar uit, het is meer een of meer verhalen "proeven" per dag, of per week.

Maar waar gaat het over? Ik voel me bij het beantwoorden van deze vraag een beetje, zoals Zhuang Zi schrijft, als een kikker op de bodem van een waterput, die iets over de oceaan moet zeggen.

Het zijn mooie, vaak humoristische verhalen, die een vrolijk anarchisme als ideale levenshouding schetsen. De wereld op zijn kop.

Ik ervoer het ook als poëzie, het deelt zich aan je mee, je snapt het maar je vraagt jezelf toch af: wat wordt er eigenlijk gezegd. Het antwoord is dat deze vraag net als alle andere vragen niet beantwoord moet worden. We weten namelijk alles intuïtief.

Niet nadenken. Beschouw het leven als kunst. Loslaten. Niet voortdurend met alles bezig willen zijn. Kleding, eten, politiek. Niet actief maar interactief leven.

Doe eens even niets! Láát de dingen zo gebeuren zoals ze moeten gebeuren.

Hans Verhagen: "Als je niets doet wordt het nog beter."

En ineens kom ik weer uit school en drink een glaasje melk

En ineens kom ik weer uit school en drink een glaasje melk. De radio staat op 192.