Focus

Gisteren Focus in de Victorie in Alkmaar. In de jaren '70 een fantastische band, met Thijs van Leer en Jan Akkerman. Hits over de hele wereld. Ik was fan, bezocht concerten en kocht LP's. Daarna vrijwel alles weer op CD gekocht. Ik ging er gisteren wat sceptisch naartoe, bang voor een teleurstelling. Maar het was goed. Van het oude Focus zijn Thijs van Leer en Pierre van der Linden overgebleven. Op bas speelt nu Bobby Jacobs (zoon van Ruud, de broer van Pim) en sinds vorige maand is er een spiksplinternieuwe gitarist, Menno Gootjes. Uit het hele repertoire werden nummers gespeeld, en wel heel, heel goed. Menno Gootjes speelde die oude nummers fantastisch, zonder een emulatie van Jan Akkerman te zijn. De ster van de avond is voor mij Pierre van der Linden, de beste rockdrummer van Nederland. In alle nummers goed, maar voor mij vooral in Eruption, La Cathédrale de Strasbourg en Harem Scarem. Souverein trommelend, zou ik zeggen. Na afloop nog even twee Focus-CD's gescoord, de verzameling is weer compleet. Op mijn exemplaar van Moving Waves prijken nu handtekeningen van Jan Akkerman (had ik al) , Thijs van Leer en Pierre van der Linden. Nu nog Cyril Havermans.
(Foto is van de Focus website geplukt)

Bambie 15

Deze week bezochten we Bambie 15. De 15e voorstelling van mimetheatergezelschap Bambie, die de voorstellingen geen titel geeft, maar doorlopend nummert (inderdaad, vorig jaar was er Bambie 14). Een voorstelling over geven en nemen, eigendom, mijn en dijn. Er is sprake van een verjaardag, waar vreemde cadeaus worden gegeven. Zoals een blauwe boodschappenkrat van de Blokker, of een afstandsbediening. Het bezit van de een leidt tot afgunst bij een ander, en dat is ook hier weer het geval. Het ontaardt in ruzie, en over en weer stelen. Chaos op het toneel, in een scène die naar mijn smaak overigens iets te lang doorgaat. Een vreemde voorstelling, waar ik een paar keer toch flink om heb moeten lachen. Het decor is een rijtje huizen in een straat. En als daar dan op gegeven moment uit elk huis een clown wantrouwend door een raampje naar buiten kijkt, dan kun je mij opvegen.

Te licht bevonden

Een gratis boekje (of meer: een pamflet) tegen PVV-partij-ideoloog Martin Bosma. Ik vrees dat het niet zal helpen. Havenaar rekent op een vrij academische manier af met de manier waarop Bosma met het gedachtegoed van Jacques de Kadt omgaat. Bosma zelf reageerde in NRC tamelijk laconiek. En gelijk heeft hij. De achterban van Wilders zal dit boekje niet lezen. Bosma zelf heeft vorig jaar een echt dik boek geschreven, De schijn-élite van de valsemunters. Ik heb daarvan een flink stuk gelezen. Het staat vol met onzin en drogredenaties (Hitler was een linkse extremist) maar het is wel wat vlotter en aanstekelijker geschreven dan dit droge pamfet. Nee, zo gaat de PVV-stemmer niet overtuigd worden.

P.S.: Het wordt hoog tijd dat NRC Handelsblad stopt met de gastcolumn van deze Bosma, die op gezette tijden met zijn boze ongenuanceerde tirades de opiniepagina mag (excusez le mot) volschijten.

In absentia

Ik blogde even niet. Ondertussen:

Wegwezen

Zo zou ik nu wat kunnen tikken over NUHR waar ik gisteravond was en zo. Maar ik moet andere dingen doen. Als ik vind dat dat ook weer genoeg is geweest of zo kom ik weer terug. Her of der. Nu ben ik weg hier.

Een oud geluid

Een nieuwe lente en een nieuw geluid

Zo begint natuurlijk Mei van Gorter. Remco Campert publiceert nu een boekje met een stuk of tien nieuwe gedichten, met de titel Een oud geluid. De gedichten zelf zijn niet oud of ouwelijk, maar juist heel fris, licht en soepel, zoals ik van Campert gewend ben. Dit bundeltje verscheen t.g.v. Gedichtendag 2011. Koop het, zolang het nog kan, het kost maar 2 euro 50. Of lees en luister op www.gedichtendag.com.

En fietsen maar!

Vanmorgen zag ik een herhaling van het VPRO-programma Boeken van Wim Brands, met Douwe Draaisma, over zijn Vergeetboek. Dat boek staat bij mij in het lijstje 'gekocht, nog te lezen'. In het programma werd ook gesproken over eerste herinneringen.

Niet mijn eerste herinnering, maar wel vlak daarbij, is het volgende.
Met mijn ouders ben ik op bezoek bij een oom en tante. Het is 1959 of zo. Mijn oom heeft een garage, op de hoek van het Spuiplein en de haven in Breskens.
Ik heb daar toen voor het eerst zelf gefietst, ik denk op een fiets van een neef van mij, geschikt gemaakt voor mijn lengte met blokken op de pedalen. Vanuit de garage duwde mijn vader mij de weg op, en daar gingen we. Ik trapte en trapte, en na een tijdje gaf mijn vader mij een duwtje en liet los. Ik fietste volkomen boven mijn macht, en maakte onwillekeurig een een grote, flauwe bocht naar links, over de brede kade. Opeens begon mijn vader te schreeuwen en hij rende naar mij toe. Hij greep mij bij mijn arm, en de fiets en ik vielen op de grond. Als hij dat niet gedaan had was ik in de haven gefietst. Of niet, ik zal het nooit weten.

De garage zit daar nog steeds, en wordt nu gerund door een neef van mij. Op de plek waar ik toen fietste, werd rond 1970 een enorme zeedijk opgespoten. Om ongelukken te voorkomen.