Showdown

Lezer, ik stop er (tijdelijk, een week of twee) mee. Ik merk dat er af en toe kortsluiting in de kop optreedt. Maak U geen zorgen, ik neem afstand om weer terug te komen. Twitteren gaat onverminderd door, dat wel.

I enjoyed it quite a bit
But I really must admit
That it could have been better all the time

But this must be the end
Of games we used to play
We'd better part and say goodbye

The Cats, The end of the show, comp. Cees Veerman.

21 december 2010

Mensen, ik heb het uitgerekend. Sinds 14 oktober 2009 ben ik aan het martelen met Oorlog en Vrede van Tolstoj. En ik ben pas op bladzijde 372 (van de 1652). In dit leestempo heb ik het boek uit op 21 december 2010. Dat duurt me te lang. Ik stop er mee. Het boek is ongelooflijk wijdlopig en langdradig. Het leven is te kort om dit er ook nog bij te hebben. Jammer, want de recensies waren eigenlijk prima. Such is life, soms.

Afvaart en Pastorale

Het zal de lezer van dit blog al eerder zijn opgevallen: ik lees van alles, en vooral doorelkaar.
Zo nu ook tegelijkertijd de Verzamelde gedichten van Gerrit Achterberg en van Hans Warren.
De afgelopen dagen las ik in die verzamelboeken beider debuutbundels, Afvaart van Achterberg, en Pastorale van Warren.
Ik ben geen kenner, maar een amateur(=liefhebber)-lezer. Mijn indruk: beide bundels gaan (vaak) over een geliefde. Daarmee houdt de gelijkenis op. Afvaart is qua vorm moderner, strakker, abstracter dan Pastorale. Het is ook veel duisterder. De dichter staat vaak achter een beregend raam en wordt herinnerd aan een verloren liefde. Bepaald geen vrolijkheid. Pastorale (het woord zegt het al) is lieflijker, traditioneler misschien, maar spreekt mij meer aan. De gedichten zijn alle (zo weten we uit Geheim dagboek 1942 - 1944) geschreven voor Sybille, ofwel Maria de Roo, een jeugdliefde van Hans Warren, later de eerste echtgenote van Jan Wolkers. De gedachten en gevoelens worden veel gekoppeld aan natuurbelevingen. De polder, de zee, het zand, het Zeeuwse licht. Mooi.

Toch nog onverwacht

is onze sneeuwpop omgevallen.
Onze sneeuwpop (hier in goeden doen) begon steeds moeilijker te kijken. Vanmorgen nog nam ik onderstaande foto.



Vanavond, terwijl ik aan het koken was, gaf hij het op:

Snorro, de gemaskerde held

Een familievoorstelling rondom het klassieke 'sul blijkt in werkelijkheid held' thema. Grappige liedjes. Dick van den Toorn speelt Snorro. Mijn dochter vond het erg leuk, en ik ook.

De helaasheid der dingen

Smaken verschillen en smaken veranderen. Momenteel vind ik Gerard Reve de grootste dode Nederlandse schrijver, en Jeroen Brouwers de grootste levende. Maar als ik me niet vergis zou Dimitri Verhulst daar ook bij kunnen (gaan) passen. Hij is in ieder geval al heel goed. Dit is weer zo'n mooi boekje, een liefdevolle afrekening met de doorstane jeugd. God schiep de dag en wij sloegen ons er doorheen.

Update:


Meteen deze er maar achteraan gelezen, dit is meer een fabel, een novelle. Niet zo kolderiek en misantroop als de laatst gelezen boeken maar vol met mooie zinnetjes. Met name het laatste hoofdstukje, over de laatste momenten van de hoofdpersoon, is grandioos.

Gedichtenwedstrijd (3)

Ik kreeg bericht dat ik het door mij ingezonden gedicht niet doorgaat naar de laatste ronde (hier en hier eerdere blogs). Jammer, toch?