Mooi stil boekje

Bij de herdenking van de sterfdag van Hanny Michaelis verscheen dit kleine boekje, met een aantal in de nalatenschap gevonden gedichten en aantekeningen, aangevuld met mooie foto's van het vrijwel lege appartement van de schrijfster. Het boekje is niet in de handel. De teksten gaan meest over onbereikbare, of onbereikbaar geworden, idealen, ideeën en liefdes.

Het is een jongen!

Laat ik nu al jaren denken dat Ingmar Heytze een Nederlandse dichteres is. Mooie gedichten las ik her en der. Nooit verder gezocht of gekeken. Het is dus een man, zo leerde ik vanmorgen. Ik ga mij even diep schamen voor deze koei.

Nog 26 jaar?

Ik kwam vandaag op de site van het Centraal Bureau voor de Statistiek, en zag daar nieuwe bevolkingsgegevens. Daaruit bleek onder andere dat voor mannen die aan het eind van 2007 53,5 jaar oud waren (o.a. ik dus) er toen nog een gemiddelde levensverwachting was van 26,6 jaar. Inmiddels zijn we ruim een half jaar verder, dus laat ons zeggen vanaf nu nog 26 jaar te gaan. Ik ben dan 80 jaar, mij dunkt dat dat een mooie leeftijd is.

Spuit Elf

Dit boek is al bijna twee jaar uit, overal bejubeld en geprezen, en nu kom ik dan. Spuit Elf, zou mijn moeder zeggen. Die Grunberg, ik heb het daar moeilijk mee. Ik las eerder Blauwe maandagen en De asielzoeker, dat waren goede boeken, maar bijv. zijn columns in NRC en in de VPRO-gids sla ik maar over, die vind ik matig. Nu Tirza. Ik kan niet anders zeggen, het is een geweldig boek. Het leest als een trein, heeft een goed onderwerp (de moeizame, onmogelijke relaties tussen mensen), het boek schuurt af en toe flink (is die hoofdpersoon nou wel iemand met wie ik me wil/kan identificeren) en heeft een verrassende ontknoping. Tipper!

Dagje Artis

Eindelijk mooi weer. Het was al lang geleden beloofd, ik zou weer met dochterlief naar Artis. Altijd leuk. Zo'n beetje de hele dierentuin doorgenomen. Het arrangement breidden we uit met een tochtje door de Amsterdamse grachten op zo'n rondvaartboot, met commentaar van een toffe Amsterdamse kapitein. Aan het eind van de dag weer thuis, tot mijn knieën afgesleten.

Een nuttig boekje over Voskuil

Ik herlas tussendoor dit kleine boekje, bevattende een interview van J. Fontijn met de schrijver Voskuil uit 1991, waarin uitgebreid ingegaan wordt op het hoe en waarom van Bij nader inzien. Verhelderend.

Voskuil, geretoucheerd

Gisteren beluisterde ik op de VPRO-boekensite het (waarschijnlijk) laatste interview dat Voskuil heeft gegeven, met Wessel Visser, directeur van BureauTaal, over eenvoudig taalgebruik. Het interview dateert van augustus 2007. Voskuil leest in dit interview onder andere het laatste fragment voor uit Het Bureau, over de door Maarten Koning gedroomde eigen begrafenis. Voskuil las voor: "Hij droomde dat hij werd uitgedragen. Van heel ver kwamen de laatste tonen van Nobody knows you when you are down and out uit de sopraansax van Sidney Bechet, zoals hij die bij zijn leven honderden keren gehoord had." Juist omdat dit het dramatische einde is van Het Bureau, heb ik dit fragment meerdere keren gelezen, en viel mij iets op. Ikzelf heb van dit boek de tweede druk, uit 2000. Daar staat dat het Bechet klarinet speelt. Ook in het boek waaruit Voskuil kennelijk voorlas, kon op de videobeelden het woord klarinet gezien worden. Maar het was in werkelijkheid een sopraansax. Voskuil heeft eerder ook wel eens gezegd dat hij dit wist, en dat deze fout in het boek hem stoorde. In het interview corrigeerde hij het dus. Toch eens kijken of dit al veranderd is in de huidige (5e) druk.