Twee kanonnen

Zeer lezenswaard brievenboek met de briefwisseling tussen de twee kanonnen Hermans en Reve. In het begin gaat het goed, ze lezen, becommentariëren en waarderen, bewonderen zelfs elkaars werk. Eind jaren '50 is er de breuk. Reve en Hermans komen er achter dat ze te verschillend van aard zijn. 'Hoe onbegrensd mijn medelijden ook moge wezen, mijn tijd is niet onbegrensd’, schreef Hermans aan Reve. ‘Daarom is in ongenade laten vallen wel het meest geschikte middel om van het gezeur af te komen. Dit overkomt jou dus bij dezen.’ In de bijna dertig jaar die nog volgen, blijft Reve het af en toe proberen, maar Hermans heeft er geen zin meer in, hij noteert 'Laat maar zitten' op de laatste enveloppe die hij van Reve ontving. Jammer eigenlijk. Iemand zou hier eens een roman over moeten schrijven.

Geluk

Zuidwaarts. Deinze, Tielt en Izegem. Aan het eind van de middag op het plein: het café. De donkerte valt. Eddy Wally op de radio. Een bord friet met mosselen en witte wijn. Meer is niet nodig om gelukkig te zijn.

Bah!

Vorige week is Hugo Claus overleden. Hij, een man van het woord, had Alzheimer. Om de totale onttakeling niet te hoeven meemaken, koos hij voor de dood op een door hemzelf gekozen moment. Hoe soeverein!

In de dagen daarna hebben de Belgische Roomsen een aantal rekeningen menen te moeten vereffenen, door zich afkeurend en misprijzend hierover uit te spreken. Lees bijvoorbeeld eens Broeder Stockman. Hierop volgde dit afgewogen weerwoord, waarin met de laffe ouwelpraatjes van de Broeder korte metten werd gemaakt.

Zelf kan ik het niet zo goed onder woorden brengen, ik beperk mij dus tot het volgende:
Wat is die Rooms-Katholieke Kerk toch een achterlijke, bemoeizuchtige, geniepige en gevaarlijke, ja: misdadige organisatie.

Dagboek 1976

Brieven en dagboeken van schrijvers, daar ben ik dol op. Dit is alweer het vierde deel van de dagboeken van Jan Wolkers. Het is het laatste boek waarvan hij bij leven de publicatie voorbereidde en de drukproeven van corrigeerde. Het verscheen vlak na zijn overlijden vorig jaar. In 1976 werd weer van alles ondernomen, gegeten, genoten, getuinierd, bemind. Jan had het er maar druk mee. Maar vooral viel mij op de ijzeren discipline waarmee het schrijven werd ondernomen. Vrijwel elke dag werd er een bladzijde geschreven, in 1976 was dat aan De kus, dat in 1977 zou verschijnen. In 1976 overleed ook de vader van Wolkers. De daarbij gemaakte dagboekaantekeningen komen vrijwel overeen met wat er later zou verschijnen in De doodshoofdvlinder, het boek van Wolkers over deze episode, verschenen in 1979. Leuk voor Wolkers-studenten.

Hollands Diep

Had ik hier al eens reclame voor gemaakt? Mooi blad, leuke onderwerpen. Toneel, literatuur, film, mode. Dit keer o.a. brieven van A.F.Th., een dubbelinterview met de beste toneelspelers van Nederland Gijs Scholten van Aschat en Pierre Bokma (zie foto), Barack Obama, schrijversfoto's van Anton Corbijn, een column van Tommy Wieringa, enzovoorts en enzoverder.

Graag minder meest

Ik zap op Internet langs een bericht over Marco Borsato:
"Dit is het grootste project waar ik ooit aan heb gewerkt, en dit jaar mijn meest spannende jaar ooit. De film is mijn eerste echte stap als acteur en het album wordt mijn meest persoonlijke plaat tot nu toe", aldus Borsato.

Dat zie je steeds meer: meest dit of meest dat. Ik leerde op school nog: spannend, spannender, spannendst, persoonlijk, persoonlijker, persoonlijkst.
Gelukkig zegt hij nog net niet: "Dit is het meest grote project waar ik ooit aan heb gewerkt." Nu ja, het is niet het meest erge op deze wereld. ;-)

De pianoman

Een jaar of wat geleden was er in de kranten sprake van een onbekende man, die ergens was komen aanlopen, die niet sprak, maar wel piano speelde, 'de pianoman'.
Bernlef heeft nu een boekje geschreven (het boekenweekgeschenk 2008) waarin hij de voorgeschiedenis uit de doeken doet. Een interessant gegeven. Iemand spreekt niet uit angst voor de vader. Maar, hij kan niet niet denken. Uiteindelijk overwint hij op symbolische wijze de vader, en keert terug naar huis. Helaas gaat het boekje wat mij betreft gebukt onder de traditionele omvang van het boekenweekgeschenk, 250 bladzijden was beter geweest om het verhaal meer diepgang te geven. Bijvoorbeeld de rol van Jenny (de onderwijzeres) blijft nu erg rechttoerechtaan en blijft daardoor steken op streekromanniveau.