Teruggevonden

Voorwerpen die je kwijt bent vind je meestal terug op een plek waar je het 't minst verwacht. Als je iets terugvindt op een plaats waar je het verwacht ben je het niet echt kwijt. Maar dit terzijde.



Zie hier mijn zonnebril. Die was ik al maanden kwijt. Overal gezocht. In laatjes, kasten, dozen. Ik had het bijna opgegeven en wilde vanmiddag naar de stad om een nieuwe te kopen, tot ik ineens een idee kreeg. De 'geheime vakjes' in de autovloer. En ja hoor, daar lag hij. Waarom, geen flauw idee. Hij is daar waarschijnlijk terechtgekomen bij de terugreis van de camping bij Millau, in 2005. Ik heb deze zonnebril dus twee jaar niet gedragen. Ja, het klimaat is echt aan het veranderen.

Een oude boerenkar

Een weemoedig stemmende dag

Gisteren de hele dag gewerkt om mijn ouders te assisteren met het opruimen van hun volkstuintje. De spullen moeten opgeruimd en weg, want mijn ouders hebben besloten dat het niet langer gaat. Ze zijn flink op leeftijd, en kunnen de tuin niet goed meer onderhouden. De huur is al opgezegd, en gisteren hebben we veel spullen afgevoerd, en advertenties geplaatst voor spullen die verkocht kunnen worden. Mijn ouders hebben deze tuin tientallen jaren gehad en we hebben er heerlijke dagen doorgebracht. Mijn kinderen weten niet beter. Heerlijk spelen en opa helpen in de kas. En dan 's avonds een kopje soep en op het grasveldje zitten kletsen, of nog even een ommetje.
Dat is nu voorbij.

De Vierdaagse is weer begonnen

Gisteren is de Vierdaagse van Nijmegen weer begonnen. Wat de deelnemers bezielt is mij niet duidelijk.




Ik heb gisteravond ook heerlijk gewandeld. Eerst een stukje op de fiets de stad uit, tot ik in de Bergermeer was. Daar de fiets neergezet en even op een bankje gezeten en over de ringvaart uitgekeken. Schitterend, heel stil, behalve af en toe passerende fietsers en een nadrukkelijk kwakend amfibie ergens schuin rechts van mij. Langs de kruin van het dijkje richting Bergen gewandeld. Daar een ijsje gegeten en weer terug. Tegen tienen ging de zon onder, met een mooie wolkenlucht, die van onderen werd aangeschenen. Helaas weer geen fototoestel bij me om dit vast te leggen. Op de weg terug naar huis begon het te regenen. Een mooi avondje.

Een dagje naar het strand

Hier ziet men mij, juist op het moment dat ik een schot met de bal geef. Ik schat dat deze foto in 1957 is gemaakt. Er lopen bandensporen door het zand, dit is dan ook op het autostrand van Oostvoorne. Vanuit Den Haag reden we daar wel naartoe, in het transportbusje van mijn vader's werk, een Duitse 'Tempo' (tegenwoordig worden die alleen nog in India gemaakt). Vader, moeder en kind gedrieën op de voorbank, naar Rotterdam, door de Maastunnel naar het strand. Het maken van deze foto herinner ik me niet, maar die bal ken ik nog wel, dat was een een paars-rood (tegenwoordig zouden we zeggen: aubergine, maar die moesten toen nog uitgevonden worden) plastic geval.

Een dagje in de archieven

Gisteren weer eens een dagje in de archieven doorgebracht, dit om het voorgeslacht wat beter in kaart te krijgen. 's ochtends in Leeuwarden, 's middags in Groningen. Ik heb weer vele kladblokvellen volgeschreven, nu 'alleen nog' het uitwerken van de gegevens. De Groningse en Friese voorouders zijn nu bekend tot ca. het midden van de 18e eeuw.

Nuttig leesvoer

Regelmatig krijgen we op televisie een minister te zien, die ons geruststellend op de hoogte brengt van het goede en nuttige werk dat onze jongens in Afghanistan verrichten.
Via de site van Wim de Bie kwam ik bij een artikel uit The New Yorker, waarin dit wat gerelativeerd wordt, en geplaatst in het grotere geheel van opiumteelt en Taliban.