Naar The Analogues voor Revolution 9 ?!?

Gisteren zag ik in Carré The Analogues, die de witte dubbel-lp van The Beatles speelden. Maar, zo hoor ik u zeggen, daar was je toch al geweest? Klopt, ik zag zelfs de allereerste show in deze reeks. Maar dat was een try-out. Hoewel het al erg goed was, zaten er nog een paar onvolkomenheden in (dat werd ook vooraf en tijdens het optreden keurig gemeld). Met name Revolution 9 was nog niet af, zodat de originele Beatles-versie werd gebruikt. Maar er werd een verbluffende clip van Jaap Drupsteen bij vertoond. De Analogues-versie zou snel klaar zijn. Ik wilde graag die Analogues-versie horen, maar alle shows waren uitverkocht. Tot er een extra optreden werd ingelast, gisteren dus in Carré. Meteen een kaartje gekocht, maar goed ook, want het was uiteindelijk ook weer uitverkocht, ik sprak in de pauze iemand die het laatste kaartje had gekocht. Nu Revolution 9 gehoord in de versie van The Analogues. Knap, erg knap gedaan. De clip van Jaap Drupsteen was volgens mij ook iets verder bewerkt, aangepast, maar misschien vergis ik mij daar.

Het geheel was meer dan prima. Het geluid was beter dan bij de try-out. In de toegift was Eight Days A Week vervangen door I Saw Her Standing There.
Kritische noot: ten opzichte van de try-out was de clip met Andy Babiuk weggelaten, evenals een van de clips met Mark Lewisohn. Jammer.

Goed beschouwd ben ik dus naar The Analogues gegaan voor Revolution 9. Ha, ha, wat een smoes. Volgend jaar Abbey Road en Let It Be, beloofde Fred Gehring.
P.S.: Ik hoop dat Revolver ook nog komt, aangevuld met de 'overige nummers' uit 1966 - 1970. Dat is ongeveer Past Masters Volume Two.

Ik las de memoires van de biograaf

Dit is een bijzonder aardig 'satellietboek' bij Het litteken van de dood. Dát boek las ik met veel plezier, en met dít boek is het eigenlijk niet anders. Het bevat aantekeningen en notities, door Onno Blom gemaakt tijdens het werken aan de biografie. Een deel daarvan verscheen als wekelijkse column in de Volkskrant, maar dit boek bevat meer, en ik heb ook niet al die Volkskrantstukken gelezen, destijds. Interessant, geestig, en er worden zaken behandeld die mij interesseren maar die niet in de biografie stonden: waarom is er niet gesproken met zus Annelies Wolkers, hoe verliep het contact met Annemarie Nauta, de zoektocht naar het tweede Tillenbeest, het bezoek van Hugo Claus, het onbekende verhaal uit een Libelle-bijlage uit 1972: Er zit een tranenveeg... (ik heb een kopie :-)), de bezichtiging van het huis in de Deutzstraat, Amstelglorie en niet in de laatste plaats: Onno Bloms eigen beschrijving van en oordeel over 'het gedoe' rond de promotie. Verhelderend.
Veel interessants weer voor de Opregte Wolkersliefhebber!

Stemmen? Let's dance!

Vandaag zijn er weer verkiezingen. Ik ga zo dadelijk. Mijn stembureau is gevestigd in het buurthuis, min of meer aan het einde van de straat. Ik ben benieuwd hoe het zal gaan. De vorige keer, bij de Tweede Kamerverkiezingen van 15 maart 2017, was er een cursus line dancing in volle gang. Countrymuziek daverde uit de speakers op een dusdanig niveau dat ik de voorzitter van het stembureau niet kon verstaan. Ik moest mij met stembiljet letterlijk tussen de dansende buurtgenoten door manoeuvreren richting stemhokje en weer terug, naar de stembus. Volgende dag toch maar even gebeld met de gemeente.
- Nee, dat was niet de bedoeling, sorry. We nemen het op met de beheerder en het zal niet meer gebeuren.
Maar ja. Je weet niet, he.



Stempassen? Check! Paspoort? Check! Cowboyhoed? Check!
Ik ben benieuwd, ik ga NU. Hee haw!

Een oceaan van foto's

Vandaag is R., de jongste dochter, 21 geworden. Mooie leeftijd. E. suggereerde dat het wel een leuk idee zou zijn om haar een fotoalbum te geven, met foto's van die 21 jaren. Een eerdere poging, toen ze achttien werd, strandde om redenen die ik niet meer weet. Bij haar geboorte hebben we wel, zoals we ook bij de twee andere kinderen deden, een fotoalbum gestart, maar dat verzandde eigenlijk al vrij snel. Het lot van het derde kind. En dat terwijl uitgerekend zij 'oude foto's' leuk vindt om te kijken. Een fotoalbum dus.

Wat hebben we zoal. Van 1997 tot 2003: foto's in dat verlaten baby-album, twee grote boodschappentassen met allerlei papieren foto's in van die mapjes van de fotozaak (gewogen: zeven kilo), maar ook foto's in kleine insteekalbumpjes, en een album met ingeplakte schoolfoto's. Die fotozaak-mapjes had ik 3 jaar geleden al eens doorgenomen en van jaartallen en een korte omschrijving ("2002 vakantie Duitsland", "2000 schoolreisje 't Twiske") voorzien. Ik heb om te beginnen alles vanaf 1997 tot 2003 ingescand en per mapje volgens de negatieven genummerd. Alles. Ook als het niet met R. te maken had. Dat was even doorbijten, het waren ongeveer 1100 foto's, per scan kon ik er vier doen. Daarna vanuit de gemaakte scans die vier foto's weer afzonderen en nummeren. Dat waren de eerste vijf, zes jaren.



Vanaf 2003 maakten we digitale foto's. Vroeger, toen ik met mijn ouders op vakantie ging (vaak naar Zuid-Limburg) had mijn vader een rolletje met 36 opnamen en daar deden we dan 2 weken mee. Nu is dat anders. De digitale foto's stonden verspreid. Op 3 pc's, op 3 externe harddisks, op een aantal dvd's en in de cloud. Verder per medium ook nog eens gedeeltelijk meerdere keren, omdat er af en toe een back-up van dit of dat werd gemaakt, zodat er honderden en honderden dubbelen aanwezig waren, op verschillende plekken, in verschillende mappen. Ik heb alles naar een nieuwe map verplaatst, voorlopig met onderliggende mappenstructuur. Ik had toen 22.000 foto's. Met een programmaatje heb ik heel veel ontdubbeld. Zo kon ik 6.000 dubbele foto's verwijderen. Er zitten nog meer dubbelen in, maar voor het moment was dit een goed genoeg resultaat. De resterende harddiskfotomappen heb ik in sommige gevallen samengevoegd, en allemaal jaartallen en korte omschrijving gegeven. De scans van de papieren foto's erbij, nog wat door de andere kinderen en het vriendje aangeleverde foto's erbij en klaar is het 'moederbestand'.

Hiervan meteen een back-up gemaakt en de oorspronkelijke deelbestanden definitief verwijderd. Chronologisch ben ik daarna door de hele zwik gegaan en heb op eerste gevoel ongeveer 1000 foto's geselecteerd. Daarna hieruit weer de definitieve keuze, een mengeling van gezin, verjaardagen, vakanties, school, vriendinnen en werk. Het is een HEMA-fotoalbum geworden, met 72 bladzijden. Dat is ongeveer drie-en-een-halve pagina per jaar, zeg 12 tot 18 foto's per jaar. Uiteindelijk zijn het er in totaal 332 geworden. Kill your darlings. We gaan nu naar haar toe, verjaardag vieren.



Ik hoop dat ze het een beetje een leuk cadeau vindt.

Rare spriet

Sinds 1990 stond er een boom voor onze deur. Een gewone straatboom. Maar terwijl andere bomen in de straat groeiden en groeiden, bleef onze boom kleiner. Een jaar of acht geleden belde ik de gemeente, of er niets aan te doen was, desnoods weghalen.
- Prima boompje, meneer.

Smaken verschillen. De boom werd steeds armoediger. Een rare spriet. Ik stuurde afgelopen zomer deze foto naar de gemeente.



Rechts een 'normale' boom, links de spriet.
De bomenman van de gemeente belde mij. Hij wilde wel komen kijken, maar kon niets beloven.
- Als we hem weghalen, als, dan zal dat in maart zijn. We kondigen het niet aan. U ziet het. Of niet.

Ik zei dat als hij niet weggehaald zou worden, ik in april weer contact zou opnemen.

Vandaag kwam ik terug van een dagje naar Amsterdam.



Ik hoop dat ze er snel een gezonde jonge boom terugzetten. Maar ook dat kon of wilde men mij niet beloven.

De deportaties uit Nederland 1940 - 1945

Ik las de afgelopen weken dit boek. Het verscheen vorig jaar, bij gelegenheid van het 150-jarig bestaan van het Nederlandse Rode Kruis en ter herinnering aan het eerste Jodentransport vanuit Nederland, vorig jaar 75 jaar geleden, begin juli 1942.
Dit natuurlijk een verschrikkelijk boek. Het bevat zestien hoofdstukken met verhalen van Joodse Nederlanders die hun ondergang tegemoet gingen, gebaseerd op gegevens uit het archief van het Rode Kruis, dat na de oorlog gegevens van de ruim honderdduizend oorlogsvermisten analyseerde, en in verreweg de meeste gevallen op grond van transportlijsten en getuigenissen concludeerde dat de betrokkene was omgekomen in een van de kampen in Polen. Ik wilde de verhalen lezen, in sommige gevallen wéér lezen. Anne Frank, het Kindertransport uit Vught, het Apeldoornsche Bos, Sientje Abram, het Sinti-meisje Settela/Blieta, de Nederlandse schaakkampioen Salo Landau, ik had er eerder over gelezen, en nu weer. Het boek (en met die verwachting las ik het óók) heeft mij ook weer geïnspireerd en nieuwe ideeën gegeven voor verder onderzoek naar literatuur en bronnen die mij tóch weer iets meer kunnen zeggen over de familie Raphalowiz, van wie ik het verhaal zo goed mogelijk probeer te ontdekken en te vertellen. Ik ga er mee aan de slag.

Soms zit het mee,

Ik zou vandaag naar de dubbeltentoonstelling Rapenburgerstraat 1940 - 1945/Samen weer aan tafel, in het Amsterdams Stadsarchief. Bij de tentoonstelling is ook een boek van Guus Luijters verschenen, over alle in de oorlog weggevoerde bewoners uit de Rapenburgerstraat. Eerder las ik Sterrenlied, een gedicht over Sientje Abram, uit diezelfde Rapenburgerstraat, en ik was onder de indruk.

Rond half elf liep ik uit het Centraal Station het Stationsplein op. Druk. Bij de haltes stonden erg veel mensen, en er was geen tram te zien. De zon scheen, ik besloot te gaan lopen naar de Vijzelstraat. Een half uurtje later, tevreden over mijn besluit omdat ik niet door een tram was ingehaald, wilde ik het archief binnengaan. Ik werd tegengehouden door archivaris Harmen Snel en een collega die buiten een sigaretje stonden te roken. Gesloten, stroomstoring, en het zou wel tot een uur of 2 duren. Ik besloot een stuk terug te lopen, naar waar geen storing was en te lunchen. En wat te wandelen. En kijken of het voorbij ging. Nee dus. Volgende week doe ik weer een poging.

Ik liep ook nog even door de Rapenburgerstraat, vandaag.