Boekenland: wat is belangrijk, wat niet

Misschien denkt U het antwoord op deze vraag af te kunnen leiden uit de ruimte die aan een bepaald boek besteed wordt in de boekenrubriek van de Volkskrant.

Deze week werd in die boekenrubriek vijf en een halve pagina ingeruimd voor een 'interview' dat Maxim Hartman (wat is dat toch met die Maxim Hartman, eerder kon hij ook al al een paar weken lang steeds een bladzijde vullen met onzinboekbesprekingen) had met Rob Hoogland en Arthur van Amerongen, naar aanleiding van het verschijnen van Het Grote Foute Jongens Boek. Ook dit interview voegde weer helemaal niets toe, behalve de mededeling dat het ouwe-jongens-krentenbroodverhalen zijn. Een ouderwets degelijke recensie is aan dit boek natuurlijk ook niet besteed en sowieso al een tijdje teveel gevraagd, ik weet het.

Een eind verderop is er de pagina Signalementen, op één bladzijde wordt een aantal (deze week: zeven) boeken 'gesignaleerd'. Een daarvan is nota bene Verhaal van een leven, deel 1, van Konstantin Paustovski. Nauwelijks een-derde Sir Edmundkolom. Man man man. Ik lees momenteel Paustovski's Goudzand, een geweldig goed, rijk boek, dus ik was zeer benieuwd geweest naar vijf en een halve bladzijde over Paustovski. Maar ja.

Recensies schrijven kan ik overigens ook niet. Ik zeg dus maar, slechts afgaand op mijn vermoeden (en leeservaring met Goudzand): koop dit boek of leen het uit de bibliotheek en lees! 

Ik zag De Vader

Ik zag deze voorstelling, met Hans Croiset en Johanna ter Steege. Indrukwekkend en ontroerend. In zo'n 15 scènes (met tussendoor donkerslagen en steeds dissonanter pianospel) zag ik de aftakeling. De spelers wisselen van rol, is het nou de dochter of de verzorgster, de schoonzoon of de arts, het decor verandert en sommige scènes worden iets gewijzigd of in andere volgorde deels opnieuw gespeeld, waardoor behalve de 'patiënt' ook de toeschouwer in verwarring raakt, bijzonder. De liefde, de verwarring, de vertwijfeling, de angst en de boosheid kwamen geweldig geacteerd voorbij. Hans Croiset, inmiddels in de tachtig, wat een prachtige rol! Ik had tranen in de ogen.
Een paar mooie dingen gezien, de afgelopen dagen. Maar nu is het weer even uit met de pret.

Ik zag Dr. Miracle's Last Illusion

Een prachtige voorstelling van Opera2Day, Dr. Miracle's Last Illusion. Een werkelijk betoverende mix van het ouderwetse negentiende eeuwse illusionisme, opera en ballet. Indrukwekkende decors, en de muziek niet uit een geluidsinstallatie, maar uit de orkestbak. Het verhaal volgt Dr. Miracle, een illusionist á la Houdin, Dr. Herrmann. Tijdens een optreden sterft en meisje uit het publiek dat meedeed aan de truc, per ongeluk. Dr. Miracle vangt hierdoor een glimp op van het hiernamaals, die hem zo bedwelmt dat hij dat nog eens mee wil maken. Vervolgens geraken we in een mysterieuze wereld en zien we een aantal illusionistische trucs, of zijn het toch moorden. Mooi uitgevoerd, met een keur aan aria's en balletten van Verdi, Wagner, Stravinsky, gebracht ook in de traditie van het tijdperk. Ik ben geen operaman, maar het was prachtig. Het is lang geleden dat ik meemaakte dat na een optreden in het theater zo lang en enthousiast geapplaudisseerd werd. Minutenlang. Ik zou zeggen: gaat dat zien!

Ik droom....ik droom.... ik droom...

Gisteren overleed Adèle Bloemendaal. Een associatie. Ooit, heel lang geleden, speelde zij mee in Mik & Mak, een kinderprogramma dat begin jaren 60 werd uitgezonden. Ik wist dat natuurlijk helemaal niet, dat Adèle meespeelde, ik was 8 en kinderen uit de hele straat keken televisie bij mevrouw De Bruin, de enige met een toestel. Hoofdpersonen in Mik & Mak waren natuurlijk Mik en Mak, twee jongemannen (Donald Jones en Ger Smit) die op een of andere manier waren aangeland bij het Huisje op de vier windstreken van Oma Tingeling en daar hun avonturen beleefden. Enfin. Er was maar een televisiezender, dus iedereen keek ernaar. De volgende dag op straat en op het schoolplein werden de scènes nagespeeld. Eén daarvan is mij altijd bijgebleven. Ik herinner me dat op het schoolplein, en ook op straat tientallen kinderen in een soort polonaise liepen. Ido, Dikkie, Martin, Fransje, Marli, Sonja, Frits, ik en nog meer. Ik droom...ik droom...ik droom...

Er zit nog in, maar er komt een luchtscheet

Niet iedereen zal het met mij eens zijn, maar ik vind Marmite (ik spreek uit: marmiet) een lekker spulletje. Zo op brood, of op een plakje kaas. Het zat altijd in een glazen pot, maar ook daar heeft nu de plastic knijpfles zijn entree gemaakt. Dat is dus geen succes. Het spul is te stroperig om uit zo'n knijpfles te komen. Het is te viskeus en, net als tandpasta of pindakaas, een zogenaamde Bingham-vloeistof, die pas in beweging komt als er een bepaalde minimale kracht op wordt uitgeoefend. Een ouderwetse (ook hier heeft de vooruitgang toegeslagen) tandpastatube kon je tenminste nog al oprollend leeg krijgen. Terug naar de Marmite. In het begin gaat het nog wel, maar als je over de helft bent wordt het moeizaam. Er zit nog in, maar er komt een luchtscheet. Wat dan rest is de dop er afschroeven en met een mes peuteren. Ook dat gaat niet goed, door de bolle vorm. De glazen pot moet terug!

Pluk de dag

vanochtend na het ontbijt
ontdekte ik, door mijn verstrooidheid,
dat het deksel van een middelgroot potje marmite
(het 4 oz net formaat)
precies past op een klein potje Heinz sandwich spread

natuurlijk heb ik toen meteen geprobeerd
of het sandwich-spread dekseltje
ook op het marmite-potje paste

en jawel hoor: het paste eveneens

(Cees Buddingh', 1966)

Update 6 mei 2021: Het gezond verstand zegeviert!

Of men mijn blog heeft gelezen, of een bericht van iemand anders, of dat men zelf tot de conclusie is gekomen dat die plastic knijpfles ongeschikt was weet ik niet. Maar de glazen pot is terug. Hoera!

Sigaren- en tabakwinkel SITA

Ik kocht vanmiddag in Den Haag wat vis bij de visboer op de Goeverneurlaan, voor mijn moeder, en liep even een stukje door, naar de Hildebrandstraat.

 

In dit winkelpand zat vroeger de sigaren- en tabakwinkel (SITA, hoe moeilijk kan het zijn) van mijn opa en oma. 

In de winkel rook het lekker, naar tabak en cederhout, en op de toonbank stond een koperen (of messing?) vlamhouder, met een 'eeuwig' vlammetje, waaraan de klanten hun zojuist gekochte sigaar konden aansteken. Daar mocht ik NIET AANKOMEN! Achter de winkel was een kleine woonruimte, maar mijn grootouders woonden in het huis erboven, waar ik als ik het mij goed herinner ook nog wel gelogeerd heb.

Hier een foto uit 1934 van de Haagse Beeldbank (toen mijn grootouders deze winkel overigens nog niet hadden, maar als u op de Haagse Beeldbanksite inzoomt ziet u bij de bovenwoning wel het naambord van mijn opa). Rechts op de foto staat volgens mijn vader (die deze foto nog gezien heeft) 'de fietsenmaker', zoals in de familie altijd aangeduid, zonder verdere naam. 


 

Rond 1960 zag het er ook nog ongeveer zo uit. Ik keek vanmiddag door de ruit even naar binnen. Nu zit er een uitzendbureau, en de ruimte is helemaal doorgetrokken naar de achterliggende tuin. Onherkenbaar natuurlijk.

Lezen in 2017

Het is de tijd van de (goede) voornemens. Na mijn blog over het lezen in 2016 nu mijn idee over 'hoe het nu verder moet'. In 2015 las ik 70 boeken, in 2016 waren het er 65. Ik hoop deze lijn voort te zetten en dit jaar tussen de 50 en 60 boeken te lezen.



In ieder geval zal daar het laatste deel van het Verzameld Werk van Karel van het Reve bij zitten (ik las de laatste 6 jaar steeds een deel per jaar). Momenteel lees ik Kwaadschiks, van Van der Heijden. Twaalfhonderdtachtig pagina's, dus daar ben ik ook wel even zoet mee.



En nog zo'n dik boek, Goudzand, van Paustovski, nu in huis en dat gaat zeker gelezen worden.



Er liggen verder nog 2 delen Verzameld Werk van Willem Frederik Hermans, al een paar jaar. Eigenlijk zou ik niet naar de boekhandel hoeven gaan. Maar dat vind ik moeilijk.

Ik kijk naar de boekenkast. De boel loopt uit de hand. Ik ga dit jaar 104 boeken die ik nooit meer ga herlezen wegdoen. Naar de kringloop of zo. Dan worden ze misschien toch weer eens gelezen, door iemand anders.

Bij leven en welzijn leest U hier op 31 december wat er van terecht is gekomen.