50 boeken - vraag 38: Hoeveel van de boeken in je boekenkast heb je eigenlijk gelezen?

Ik beperk mij even tot de boekenkasten in de woonkamer. In die kasten staat de Nederlandse, buitenlandse en vertaalde literatuur.

(Boven staan kasten met kinderboeken, studieboeken voor zover ik ze niet al weg heb gedaan, non-fictie en naslagwerken. De kinderboeken heb ik grotendeels (voor)gelezen, de studieboeken te weinig bestudeerd, de non-fictie gelezen en de naslagwerken ingezien als ik wat wilde opzoeken.)

Terug naar de literatuurkasten. Alles wat in die kasten staat heb ik gelezen, eenvoudig omdat ik een boek pas in de kast zet als ik het gelezen heb. De uitzondering die deze regel bevestigt is De kleine Neurasthenicus, Beknopte handleiding tot een ordentelijk leven door Herman Gerard de Cock, onlangs voordelig aangeschaft en nog niet gelezen. Ik ben van plan dat dit jaar te bekijken tijdens het herlezen van De Avonden van Gerard Reve. Dat boek hoort niet in de kast maar is daar kennelijk 'even neergelegd'. Blij dat ik dit nu zie, ik haal het na schrijven van dit blogje weg.

De meeste boeken die ik aanschaf worden (vrijwel) meteen gelezen. Wat ik pas kocht en nog niet gelezen heb vormt soms een stapeltje naast mijn bed. Op dit moment ligt daar alleen Uit & Thuis, van Karl Ove Knausgård en Fredrik Ekelund. Deze week begin ik daar aan, denk ik.

Maar dan blijft nog over de categorie waar de vraagsteller misschien eigenlijk op doelt. De overige boeken die ik nog niet gelezen heb. De boeken die ik al jaren in huis heb, maar nog niet uitgelezen, soms zelfs nog niet ingezien. Die staan en liggen bij mij op een plank in het voor-zijkamertje (de 'studeerkamer', door dochter en echtgenote aangeduid als de 'jouw rommelkamer', maar dit terzijde).

Ik noem een paar titels. Daar staan 4 dikke boeken, een prachtige uitgave, met de Russische en Amerikaanse romans van Vladimir Nabokov. Ik schat 4 x 850 bladzijden. Ik heb wel wat titels van Nabokov gelezen, maar niet uit deze editie. Komt nog. Ooit. Dan een cassette met Op zoek naar de verloren tijd van Marcel Proust. Drie van de zeven delen gelezen. Moet ik weer eens oppakken. In De wegen der vrijheid van Sartre steekt een bladwijzer, op bladzijde 287 van de bijna 1000. Die bladwijzer zit daar denk ik al sinds midden jaren 80. Dat wordt niks meer. Het Koninkrijk de Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog van Dr. L. de Jong. In Deel 11c, Nederlands-Indië III zit de bladwijzer bij blz. 349. Het voorgaande heb ik allemaal gelezen, maar hoe het afloopt? (Lang op dit plankje staan is niet hopeloos. Dit weekeind las ik Oorlog en vrede uit. Na 2 valse starts, gekregen in 2008.) Karel van het Reve, Verzameld werk 7. Ik lees elk jaar een deeltje, deze staat gepland voor 2017. Er staat nog meer, hier laat ik het even bij.

P.S.: De kleine zenuwlijder is inmiddels uit de kast weggehaald.

#50boeken (eigenlijk: #50books) wordt dit jaar gedaan door Hendrik-Jan de Wit. Iedere zondag stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, waar dus een overzicht te vinden is van alle reacties op deze vragen.

Een grote misstand aangepakt!

Vandaag is in de Tweede kamer een wetsvoorstel van minister Schippers aangenomen, waardoor zorgverzekeraars inzage kunnen krijgen in medische dossiers, om zorgfraude op te sporen.
Die fraude bedroeg in 2015 11 miljoen euro. Dat is veel geld.
Maar het is ook: niet meer dan 0,015 % van het totale zorgbudget.
11 miljoen euro, dat is gemiddeld 65 cent fraude per ingezetene per jaar. Vergelijkt U dat met het eigen risico, of met de maandpremie.
Overigens wordt van die 11 miljoen het overgrote deel (9,6 miljoen) gefraudeerd niet door patiënten, maar door zorgverleners of tussenpersonen.
Om hieraan een eind te maken besloot de Tweede Kamer tot opheffing van het medisch geheim. Van U en van mij. Uw zorgverzekeraar kan er bij.
Ik hoop op gezond verstand bij de Eerste Kamer.

And now....Here They Are! THE BEATLES!

2016 cd-hoes

Eindelijk verscheen dan toch de cd-versie van de enige live-lp van The Beatles. Live At The Hollywood Bowl. Ik heb 'm nu een paar keer beluisterd. Hij is goed. Hij is kort. Fijn: de geluidskwaliteit is aanzienlijk verbeterd. Er is een andere (in de archieven teruggevonden) kopie van de tapes gebruikt, met een iets betere kwaliteit dan van de tape gebruikt voor de lp uit 1977. Door de voortschrijdende techniek was het nu ook mogelijk om vanuit de 3-track (U leest het goed: niet meer dan 3 geluidssporen) opnames The Beatles en het waanzinnig gillende publiek enigszins te scheiden (de-mixing). Het niveau van het gegil is wat teruggemixt. In het geluid staan onze helden nu 'losser' van de mania. Volgens mij is er aan de zang (met name bij John) wat galm (reverb) toegevoegd. Even wennen, dat wel.

Er is een paar keer geprobeerd een live-lp van The Beatles uit te brengen. De eerste keer was al in 1962, kort na het verschijnen van de eerste single Love Me Do. Op 9 december 1962 nam producer George Martin een kijkje bij een optreden in The Cavern in Liverpool, om de mogelijkheden voor een live-lp te bekijken. Dat ging niet door, naar verluidt vanwege de matige akoestiek en de hoge luchtvochtigheid, schadelijk voor de EMI-opnameapparatuur. In plaats daarvan zou begin 1963 als eerste lp Please Please Me verschijnen. Ook leuk, maar Live at The Cavern (of zoiets) zou heel interessant geweest zijn. Jammer.

In 1964 waren The Beatles mateloos populair in Amerika. Hun Amerikaanse platenmaatschappij Capitol nam een optreden in The Hollywood Bowl op met de bedoeling een live-lp uit te brengen. Er werd een proefplaat geperst, maar The Beatles en manager Brian Epstein vonden het resultaat niet goed genoeg.


1964 tapebox voor geplande live-lp

De hele opname werd gedomineerd door een vrijwel onophoudelijk gegil van bijna 18000 fans, totale Beatlemania. The Beatles konden tijdens het spelen zichzelf niet horen (geen fold back speakers). De fans konden in veel gevallen The Beatles ook niet horen. Gekkenhuis. De live-lp kwam niet, maar een fragment van Twist And Shout werd gebruikt op The Beatles' Story, een documentaire 2lp met interviews en persconferenties.

In 1965 waren The Beatles weer in Amerika, en weer traden ze op in The Hollywood Bowl, en weer nam Capitol de (in dit geval: twee) optredens op met de bedoeling er een lp van te maken. En weer ging het feest niet door.

1971. The Beatles waren uit elkaar, maar de platenmaatschappij had toch behoefte aan een nieuwe Beatleplaat. Phil Spector, die in New York samen met John diens nieuwe lp Imagine aan het mixen was, kreeg de opdracht uit de bestaande Hollywood Bowl-opnamen een beluisterbare live-lp samen te stellen. Dat is kennelijk niet gelukt, want die plaat is er niet gekomen. Ik denk dat Paul, die woedend was over het productiewerk van Spector bij Let It Be, een veto heeft uitgesproken.

In 1977 verscheen op het Duitse Bellaphon Records een 2lp van The Beatles, Live! at the Star-Club in Hamburg, Germany; 1962. Een amateuropname uit de Hamburg-periode, zeer matig van kwaliteit, maar fascinerend om naar te luisteren. En het verkocht goed. Dit overtuigde EMI er van dat een live-lp van The Beatles een commercieel succes zou kunnen zijn.
George Martin ondernam een poging en stelde uit de 3-track opnamen van de drie opgenomen shows een lp samen, die verscheen als The Beatles at The Hollywood Bowl (zonder 'Live'). De lp eindigde in Engeland op de eerste plaats, er werden er een paar miljoen van verkocht.


1977 lp-hoes

In 1996 verscheen de tweede 'reünie-single' van The Beatles, Real Love. De b-kant was Baby's in Black, een edit van de opnamen van dat nummer van de twee Bowl-concerten uit 1965.

En nu is er dan de cd. Hoewel er meer ruimte op de cd is dan op een lp, is de oorspronkelijke keuze van nummers door George Martin gehandhaafd, mogelijk als eerbetoon (Martin overleed begin dit jaar), maar misschien vooral omdat dat domweg de beste nummers waren. Er zijn wel vier extra nummers, maar die staan er ná het laatste concertnummer Long Tall Sally achteraan geplakt. Een vreemde keus, ze hadden makkelijk op hun oorspronkelijke plaatsen in het optreden gezet kunnen worden.

Niet te veel miepen, it's The Beatles. Hier het vroege werk, waaronder een aantal rock 'n' roll-covers. De nummers kennen we allemaal. Mijn favoriete track: Dizzy Miss Lizzy. Goed geluid, de band speelt dapper in een orkaan van gegil. Zoals Paul het omschreef: A great little band.


1964, The Beatles at the Hollywood Bowl

De rotonde

Afgelopen vrijdag was het hier in Alkmaar weer Kunst tot de nacht, de opening van het culturele seizoen. voorproefjes, mini-voorstellingen en optredens en tentoonstellingen in theater, filmhuis, bibliotheek, museum, kunstuitleen, archief, muziekschool en op andere plaatsen, onder ander de oude V&D. Leuke dingen gezien, een paar daarvan ga ik zeker kijken als ze dit seizoen voorbij komen.

In de boekhandel was ook wat te doen. HOUSE OF BOOKS – DANCE THE WORDS AWAY! Een optreden van Poetry in Motion, bestaande uit dichter Mark Boog en beeld- en geluidsman John van der Wens, aangevuld met DJ Scurio en als gast NHD columniste Patricia Idsinga. En dat was leuk! Beeld, muziek, geluid en teksten, ter plaatse bij elkaar gedaan.

Mark Boog las verschillende teksten voor, van hemzelf, maar ook van anderen. Ook willekeurige, door het publiek aangereikt. Met beeld en geluid werkte dat wonderwel, vond ik. Een langere tekst was het eerste deel van De rotonde, een 'roman in verzen' over een man die probeert te ontsnappen aan het kantoor, op zoek naar het kruispunt in zijn leven om daar aan de duivel zijn ziel te verkopen.
De verrassing (voor mij, maar volgens mij ook voor Mark Boog) was dat Patricia Idsinga ook kan zingen, al improviserend zong zij bij de voordracht van De rotonde de refreinen:

Hij ziet de weg.
Hij buigt het hoofd.
Het onweert in de verte.

Mark Boog las niet de hele tekst voor, 'als we wilden weten hoe het afloopt konden we het boek kopen'.



Ik had een prima avond, ik kocht het boek, en inmiddels weet ik hoe het afloopt. Dat is overigens niet zo heel spannend, het staat min of meer op de achterflap van het boek. Het spannende is de vorm, het ritme van het gedicht. Dat refrein kon ik overigens niet meer lezen zonder daarbij steeds de zang van Patricia Idsinga erbij te denken.

50 boeken - vraag 36: Lees jij leesgidsen of boeken over boeken zoals de gidsen van Pieter Steinz?

Naar aanleiding van het overlijden van Pieter Steinz werd deze vraag gesteld. Steinz maakte schema's en lijsten, waarin hij verbanden schetste tussen verschillende boeken uit de wereldliteratuur. Ik zag ze wel, in NRC. Die schema's, ik bekeek ze soms. Maar vaak ook niet.
Later bundelde hij ze tot een dik boek, Steinz. Gids voor de wereldliteratuur. Dat boek trekt mij niet. Voor mij is het net zoiets als die boeken die je ook wel ziet: 1000 wijnen die je gedronken moet hebben, 1000 lp's die je gehoord moet hebben, 1000 boeken die je gelezen moet hebben.

Ik parafraseer Karel van het Reve: In plaats van een boek te lezen dat je vertelt dat je Oorlog en Vrede van Tolstoj moet lezen, en waarom, en aan welke boeken het doet denken of juist niet, kun je beter zelf het boek lezen en proberen er over na te denken.

#50boeken (eigenlijk: #50books) wordt dit jaar gedaan door Hendrik-Jan de Wit. Iedere zondag stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, waar dus een overzicht te vinden is van alle reacties op deze vragen.

Kom vanavond met verhalen

Ik had een uitnodiging gekregen om alvast een kijkje te komen nemen bij de tentoonstelling die vanaf vandaag loopt bij het Nationaal Holocaust Museum: Kom vanavond met verhalen.
Het museum bestaat pas een paar maanden, is nog in oprichting zelfs, maar ze zijn gewoon open, en voor wie het nog niet weet: het is schuin tegenover de Hollandsche Schouwburg, op de Plantage Middenlaan in Amsterdam.



Vanaf vandaag dus Kom vanavond met verhalen, een kleine maar indringende tentoonstelling van een aantal voorwerpen van kinderen die in de Holocaust zijn vermoord. Vitrines met een poesiealbum, een medaillon met een fotootje, een tafelvoetbalspel, een dagboek, een werkstuk van de ambachtsschool, enz. Daarbij, voor zover bekend, een foto en een korte levensbeschrijving. Er is ook een lege vitrine. Men wordt uitgenodigd daar (als de bezoeker daarover beschikt) een bewaard voorwerp met een verhaal te plaatsen.
Het is een fysieke, tastbare aanvulling op het digitale joodsmonument.nl, waar van alle 104.000 omgebrachte joden gegevens zijn terug te vinden.


Het voetbalspel van Nico Kroese, gekocht bij Perry in de Kalverstraat. In bewaring gegeven aan een buurjongen. Nico was 11 jaar.

Toen ik 11 was, had ik ook zo'n voetbalspel. Ik heb gisteren een tijdje bij dat voetbalspel staan kijken.

In een andere ruimte is dat Joods Monument op een volledige wand te bekijken. Ook kunnen daar via een iPad (o.a.) namen worden ingevoerd. 'Live' wordt getoond wat de activiteit op de site is. Welke namen worden op het moment bekeken, en waar vandaan.

Al een paar maanden is in het NHM werk van Jeroen Krabbé te zien. De ondergang van Abraham Reiss. Een serie 'staties' over de lijdensweg van zijn grootvader. Eerder was het geëxposeerd in De Fundatie in Zwolle. Aan de hand van familieverhalen, brieven, foto's is deze reeks door Krabbé geschilderd. Als U gaat kijken (nog tot begin oktober), kijk dan eerst de documentaire van Paul Haenen, waarin Krabbé vertelt over zijn grootvader, zijn familie en over de totstandkoming van deze schilderijen. Dan bekijkt U de schilderijen tóch weer anders.


Westerbork 20 juni 1943 (150 x 220 cm)

50 boeken - vraag 34: Welk boek van je heeft de mooiste cover?

Daar vraag je me wat. De mooiste omslag (ik zeg: omslag). Ik koop mijn boeken niet vanwege de omslag, denk ik. Meestal zijn het de gewone handelsedities.
Er zijn wel een paar stijlen die mij meer aanspreken.

Een rustige, zeer herkenbare stijl werd en wordt al jaren gebruikt door Uitgeverij Van Oorschot. Schrijver, titel, logo. Zo heb ik er tientallen. Saai? Nee, zeer herkenbaar.



De Russische Bibliotheek van dezelfde uitgeverij heeft een afwijkende vormgeving. De naam van de schrijver in een sierlijke letter, een tweede tekstkleur. mooie boeken, ik zou ze alle wel in de kast hebben willen staan, vanwege de inhoud, maar ook vanwege het uiterlijk.



De laatste jaren duiken er ook bij Van Oorschot boeken op met plaatjes, foto's en buikbandjes. Het is mal, maar ik moet daar aan wennen.

Je hebt ook schrijvers met een eigen stijl van boekomslagen. Bijvoorbeeld Jan Wolkers. Jarenlang werden zijn boekomslagen ontworpen door Jan Vermeulen. Schrijver en titel (tja, anders weet je niet welk boek het is, hè) op een effen achtergrond, maar vaak heel kleurrijk, speels en afwijkend, en gek genoeg daardoor ook weer herkenbaar. Half oktober lag er altijd zo'n kleurrijke stapel in de boekhandel: de nieuwe Wolkers. Iedereen kent de omslag van Turks fruit.



Jammer is het als er in een reeks een stijlbreuk optreedt. In mijn boekenkast is dat het duidelijkst zichtbaar bij De tandeloze tijd van A.F.Th. van der Heijden. In 1983 verscheen daarvan de proloog, De slag om de Blauwbrug.



Dit ontwerp (scheur- en knipletters) werd ook gebruikt bij deel 1, 2, 4. Deel 3 (dat later verscheen) verscheen in twee uitvoeringen. Het al bekende en een nieuwer ontwerp. daarna zijn weer ander ontwerpen gebruikt. Inmiddels zijn we 33 jaar, meerdere delen en een uitgever verder. In oktober verschijnt het volgende deel in deze geweldige reeks. Kwaadschiks. Voor zover ik het heb bijgehouden gaat het er zo uitzien.



Heel anders weer, vergelijkbaar met het vorige (niet uit de De tandeloze tijd-reeks) boek, De ochtendgave. De inhoud zal weer erg goed zijn.

Ik draai nog even om het antwoord op de boekenvraag heen. Wat ik vreselijk vind en zoveel mogelijk niet aanschaf, zijn filmedities. Het lot van veel goede en minder goede boeken is dat ze verfilmd worden. De basisregel is wat mij betreft sowieso: het boek was beter. Liever dus geen stills uit de film op de omslag.



De mooiste omslag? Ik kies een klein boekje uit de kast. In de jaren 60 ontwierp Karel Beunis veel omslagen voor De Bezige Bij. Ik heb er een paar. Die boeken zijn schilderijtjes. Dit vind ik de mooiste.



In werkelijkheid zijn de kleuren sprekender dan in de jpeg. Een toneeltekst van Gerard (Kornelis van het) Reve. Fraai boekje. Jammer alleen dat het niet echt een goed boekje is. Maar wel mooi.

#50boeken (eigenlijk: #50books) wordt dit jaar gedaan door Hendrik-Jan de Wit. Iedere zondag stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, waar dus een overzicht te vinden is van alle reacties op deze vragen.