Ik zat vanmiddag in de Starbucks op station Amsterdam Sloterdijk

Ik zat vanmiddag in de Starbucks op station Amsterdam Sloterdijk. Tegenover mij zat een mooie vrouw, ik denk van Marokkaanse afkomst. Sharp as a knife. Hoofddoek, ogen, scherp gestiftte lippen. Goud aan en om haar handen. Stiletto hakken. Blackberry op tafel, naast de cappuccino. Ze las Turks Fruit van Jan Wolkers. Vanaf zijn wolk kijkt hij goedkeurend toe.

Ode aan het kijken

Een boekje van Alain de Botton, over de genoegens van treurigheid, over een bezoek aan een luchthaven, over waarachtigheid, over werk en geluk, over een bezoek aan de dierentuin, over alleenstaande mannen, over de charme van saaie plekken, over schrijven (en forellen), over humor. Alledaagse zorgen en vragen, geïllustreerd aan de hand van alledaagse observaties. De Botton vertelt bijvoorbeeld waarom we altijd aan elkaar vragen en aan elkaar vertellen 'wat we doen', alsof ons werk samenvalt met onze identiteit. En wat gaat er door ons heen als we romantische gevoelens uitdrukken. Waarom troosten droevige boeken ons het best, wanneer we droevig zijn. Een aardig boekje, voor in de trein, of bij Starbucks.

De man zonder ziekte

DMZZ uit. Grunberg laat zien wat er gebeurt met de Zwitser in ons. De Zwitser: geordend, dienstbaar, aardig, naïef. De hoofdpersoon is zo'n mens als U en ik, met een Zwitser van binnen. "Ik ben een Zwitser" zegt hij, als hij diep, diep in de problemen zit. Ten onrechte gaat hij er van uit dat iedereen is en denkt zoals hij.
De geordende, dienstbare, naïeve mens, die gaat ten onder, zonder te begrijpen waarom en waardoor. Het valt ook niet te begrijpen. De werkelijkheid bestaat niet. Laat staan dat je 'm in de hand kunt hebben.

Dit boek beviel mij beter (ondanks dipje halverwege) dan menig ander boek van Grunberg. Niet te veel breedvoerigheid. Karig geschreven.

4 jaar alweer

Half een 's nachts: rond dit tijdstip overleed 4 jaar geleden mijn vader. Anderhalf uur eerder was de nachtzuster gekomen, en had ik hem voor het laatst gekust. Achteraf: hij keek die laatste keer liefdevol naar mij, alsof hij wist dat het nu dan zou gaan gebeuren en op deze manier afscheid van mij nam. Praten ging niet meer, sinds een dag.
Doodmoe (ik had drie nachten niet geslapen) reed ik naar huis. Thuis dronken E. (die op mij gewacht had) en ik nog een glaasje. Toen ging de telefoon, het was mijn moeder, totaal overstuur.
E. reed mij door de nacht, terug naar Den Haag.

Eerder schreef ik al eens dit. Dat geldt nog steeds.

It Was Fifty Years Ago Today

Op woensdag 6 juni 1962 arriveerde er aan het eind van de middag een wit bestelbusje bij de EMI studio's in Londen. Daarin, behalve de chauffeur Neil Aspinall, 4 jongens uit Liverpool: John Lennon, Paul McCartney, George Harrison en Pete Best. In Studio 2 stelden ze hun krakkemikkige apparatuur op en van 7 tot 10 uur speelden ze een flink aantal nummers uit hun podiumrepertoire. Besloten werd vier van die nummers op te nemen: Besame Mucho, Love Me Do, P.S. I Love You en Ask Me Why. De totale kosten voor deze opnamesessie bedroegen 30 Pond. Helaas waren de opnames niet goed genoeg om als single uit te brengen. Later in dat jaar zouden de laatste drie nummers opnieuw opgenomen worden, en op de eerste singles uitgebracht. Met inmiddels een andere drummer, Ringo Starr.
Van de 4 opnames van 6 juni zijn er 2 bij toeval bewaard gebleven en ongeveer 20 jaar geleden teruggevonden.

De Tarzan van de schapen - Jan Wolkers & Texel

Onno Blom heeft een leuk boek gemaakt over Jan Wolkers. Hierin vooral aandacht voor de liefde van Jan Wolkers voor de natuur, en in het bijzonder voor Texel. Tekst met citaten uit gepubliceerd en niet-gepubliceerd werk, interviews, en heel veel foto's, en reproducties van tekeningen en schilderijen, en van manu- en typoscripten. Een feestje voor de liefhebbers.
Ik verheug me nu al op de biografie van Wolkers door Onno Blom, die in 2014 zal verschijnen.
En ik hoop dat er in de tussentijd ook weer eens een dagboekdeeltje zal verschijnen.

De vergeten wetenschappen

Een maand of wat geleden werd ik door een collega herinnerd aan deze boekbespreking. Ik had het boek van Rens Bod toen (2010) al willen kopen, maar vergat het min of meer. Nu dan een tweede kans. Wat een goed, ambitieus, leerzaam boek. Het is misschien geschreven als reactie op de opmerking van Ronald Plasterk dat 'alfa's de geschiedenis schrijven, en bèta's de geschiedenis maken'. Bod laat wat mij betreft zien dat alfa's inderdaad ook de geschiedenis maken. Dit boek behandelt niet minder dan de geschiedenis van de alfawetenschappen (taalkunde, geschiedschrijving, filologie, muziektheorie, kunsttheorie, logica, retorica, poëtica), van de Oudheid tot nu, in China, Afrika, de Arabische wereld, India en Europa. Overeenkomsten en verschillen, principes en patronen, door de tijd en in die verschillende werelden, worden duidelijk behandeld. Een bezwaar dat je zou kunnen hebben is dat het met ruim 500 blz. eigenlijk nog te dun is voor zo'n grote greep. Achterin staat een leeslijstje voor wie verder wil.