Number 9, number 9, number 9

Het is U waarschijnlijk niet ontgaan, vandaag 09.09.09 zijn alle Beatles CD's opnieuw uitgekomen.
Er is naar verluid jaren aan gewerkt, om deze meer dan 40 jaar oude opnames schoon te maken en te restaureren. En dat was nodig, want de CD's uit 1987 vertoonden nogal wat tekortkomingen, die bij het uitbrengen destijds meteen opvielen, maar (nog) niet verbeterd konden worden. Nu wel. Behalve de stereoversies zijn apart ook de monoversies uitgebracht, de echte liefhebbers (waartoe ik mij ook reken) weten dat dit het eigenlijke neusje van de zalm is. Verder nog een dvd met minidocumentaires over elk album. Het kost wel een zak geld, maar daarvoor krijg je dan wel het complete werk van de beste band uit de popgeschiedenis, in de best mogelijke vorm.
En zo ziet het er uit.



Maar hoe klinkt het, hoor ik U vragen. Dat weet ik nog niet, want ik heb nog geen gelegenheid gehad om te luisteren. Dat zal ik de komende dagen doen, en er over schrijven. Ik ben erg benieuwd.

P.S.: De titel van dit blog verwijst naar de datum, en naar een fragment uit Revolution 9, waar een niet nader geïdentificeerde stem monotoon herhaalt: Number 9, number 9, number 9. Snappez-vous?

P.P.S.: Voor wie dit alles nog niet genoeg is, er is ook nog een computergame uitgekomen, The Beatles: Rockband, waarmee je zelf een Beatle kunt worden: You are the walrus. Ik houd niet van computergames, dus die is niet voor mij.

Klein maar fijn

Een klassieker, die ik om wat voor reden dan ook tot nu toe niet gelezen had. Het begint als een soort absurdistische versie van Het Bureau, maar gaat veel verder. Droomachtig, hallucinerend, vervreemdend. Het kost maar 3 Euro 50, een geweldige prijs-kwaliteitverhouding!


Dit boekje is niet te koop! Althans niet in de boekhandel. Het is een uitgave ter gelegenheid van de honderste geboortedag van dichteres Vasalis, en bevat een kleine keuze proza uit de nalatenschap. Het zijn zeven korte schetsen en herinneringen. Het verhaal over de werkster is grote, grote klasse. Wat een beschrijving, en wat een ontknoping, in een niet meer dan anderhalve bladzijde. Een gering aantal van dit boekje is via de website van Van Oorschot te bestellen. Ik hoop vurig dat dit (in verder aangevulde vorm) nog eens een officiële publicatie zal mogen beleven.

Caesarion

Het vorige boek van Tommy Wieringa, Joe Speedboot, was voor mij een openbaring. De vrees is dan, dat het volgende boek alleen maar kan tegenvallen. In ieder geval is Caesarion een bijna aan Joe Speedboot tegengesteld boek. Het gaat niet over jeugd, groei en ontwikkeling, maar over verval, ziekte en dood.
Door de recensies was ik daar al op voorbereid. Het gekke is dat mijn leeservaring weer tegengesteld is aan die van de recensie in NRC. Daar wordt het begin als traag, het midden als ijzersterk omschreven, ik heb dat juist omgekeerd ervaren. Tel daarbij op het (weer naar mijn smaak:) sterke slot, een ode aan Joseph Conrads Heart of darkness en het oordeel van Uw blogger luidt: goed boek, maar ik heb wel eens een beter Wieringa-boek gelezen.

De zegeningen van de socialistische heilstaat

Gisteren hebben we nog een lamp opgehangen, een van de restklusjes na de herinrichting van de woonkamer. Het was een Chinese lamp, van hout met glazen paneeltjes, gekocht in de Damstraat in Amsterdam. Zonder glas had ik hem al eens opgehangen, om te zien hoe hij hing 'qua hoogte'. Gisteren hebben we de glaspaneeltjes er aan bevestigd, erg leuk. Daardoor werd het ding ook wat zwaarder. Na bevestiging bleek: te zwaar. Het meegeleverde stalen haakje vervormde vrijwel meteen zodanig, dat de lamp naar beneden viel. In een onwaarschijnlijke reflex wist ik het ding op te vangen, zonder dat er ook maar een glaspaneeltje sneuvelde. Ik heb het Chinese staalhaakje daarna vervangen door een deugdelijker eigen maaksel. Nu blijft hij wel hangen.

Voorbij

Mijn ouders hadden geen platenspeler. Ik kocht er een in 1971, van het geld dat ik met een krantenwijk verdiende. Mijn eerste LP was Imagine van John Lennon, de laatste Dirty work, van The Rolling Stones. Daartussen kocht ik er nog zo'n 600. In 1986 kocht ik een CD-speler. Nadat ik eenmaal zo'n 10 CD's had, heb ik nooit meer een LP gedraaid. Teveel gedoe.
In de loop der jaren heb ik de meeste LP's weer verkocht, maar ik hield er zo'n 200 over, waar ik nog geen afstand van kon doen. Ik verhuisde naar Alkmaar, en de 200 LP's verhuisden mee. Ik draaide ze nooit. Ik had zelfs geen platenspeler meer. Vandaag heb ik ze in de auto geladen en naar een opkoper gebracht. Ik kreeg nog een redelijke som geld voor iets dat ruim 20 jaar in een hoek opgestapeld heeft gestaan.
Nu heb ik geen LP's meer. Hoewel, ik heb er ongeveer 10 achtergehouden, die ik inschat als collector's items, en die ik nog eens wat voordeliger zal proberen te slijten. Maar niet over 20 jaar.

25 jaar

Vandaag, 3 september, is het precies 25 jaar geleden dat ik de eerste werkdag had bij Hoogovens. Op 1 september is daar op mijn werk wat aandacht aan besteed, door het overhandigen van een speld, het uitkeren van een maandsalaris en het mij laten meespelen in een speciale versie van 2 voor 12. Daarna met zijn allen in het café een drankje gedronken en een hapje gegeten. Administratief begon ik weliswaar op 1 september, maar dat was een zaterdag in 1984. Mijn eerste werkdag was maandag 3 september. Ik kwam toen meteen ruim een uur te laat (ik reisde per NS op en neer tussen Delft en Beverwijk).
Ik heb bovenstaand plaatje van Internet geplukt, met de situatie in 1951. Voor degenen die bekend zijn: zichtbaar zijn Hoogovens 1, 2 en 3, alle sinds lang buiten gebruik en afgebroken.

Zomergasten 2009

 

Zomergasten zit er weer op voor dit jaar. Ik heb relatief weinig gekeken, want veel andere dingen te doen. Viktor en Rolf waren teleurstellend, daar kwam helemaal niets uit. Ze zaten alleen maar interessant te zitten zijn, en keken vooral betekenisvol naar elkaar. Prem deed het veel beter, hoewel er naar mijn smaak wel erg veel voetbal in zat. Toen wat afleveringen niet gezien. Zondag Jaap van Zweden. Kijk, dat was een ideale zomergast. Interessant, afwisselend, je deelgenoot makend van ideeën en gevoelens zonder klef of gluurderig te worden, mooie muziek, goede documentaire-fragmenten. Met Jaap van Zweden was de uitzending van 3 uur veelstekort.