De mannen van het postkantoor

Vroeger was er een kinderprogramma, De mannen van het postkantoor. Een hoop gedoe altijd met enveloppen en postzegels stempelen. Hoogst vermakelijk. Ik moest daar vandaag aan denken, toen ik bezig was met het gereedmaken en verzenden van een serie dvd's. Daarop had ik een verzameling oude en nieuwe familiefoto's gezet, voor mijn neven en nichten. Vanmorgen eerst alle dvd's (17 stuks) gebrand, daarna hoesjes en labels gemaakt, Vervolgens een handleiding geschreven en voor iedereen een kort persoonlijk berichtje. Daarna de enveloppen geschreven en gevuld, en postzegeltjes geplakt. Toch wel lekker, van die eenvoudige overzichtelijke karweitjes die een zichtbaar resultaat opleveren. Daarna kwam er nog een mail van een neef die ook nog foto's had, of die er nog bij konden. Nee dus. Het is mooi geweest.

Piep!

Dit is een aardig boekje, uitgegeven als boekenweekessay. De rol van dieren in de literatuur. Die is klein: dieren komen voornamelijk voor in kinder- en in kookboeken. Dit wordt op de typische Midas Dekkers manier betoogd en geïllustreerd met veel verrassende en grappige denkwendingen.

Spinoza in Exile

Dat was even schrikken. Ik ging met een collega naar deze voorstelling, waarvan ik hoorde dat hij (vrijwel) uitverkocht was. In de foyer zag ik waarom: middelbare scholieren bezochten met hele klassen, nee: busladingen, deze voorstelling als CKV-project. Het was daardoor voor de aanvang een kabaal in de zaal, met geschreeuw en gesnater, en ook de wave werd uitgevoerd. Hoe zou dat tijdens de voorstelling gaan.... Nou dat viel wel mee. Hoewel het niet helemaal stil werd, en hier en daar door niet-geïnteresseerden constant gefluisterd werd, was de eigenlijke voorstelling goed te volgen. Apart was het wel, dat middelbareschoolsfeertje.
De voorstelling zelf was een snelgids voor de leer van Spinoza: geloven tegenover begrijpen, God, natuur, vrijheid van meningsuiting, goed en kwaad, tolerantie, Van Gogh, Rembrandt en Vermeer. De vergelijking van de positie van de Joden in het 17e eeuwse Amsterdam met die van de Marokkanen in het Amsterdam in het begin van de 21e eeuw, en van de verbanning van Spinoza door de joodse gemeenschap met de uitstoting van Moslim-afvalligen nu, leerzaam.

Weer bij elkaar (5)

Tijdens de crematieplechtigheid voor mijn vader vorig jaar ontmoetten (zoals dat wel vaker gebeurt, vermoed ik) een aantal van mijn neven en nichten elkaar weer voor het eerst in jaren. Daar ontstond het plan om eens een echte neven- en nichtenreünie te organiseren. Gisteren was het zover, bij Van der Valk in Breukelen. Lekker centraal, want de familie is een beetje uitgewaaierd. Van de 18 kwamen er 15 opdagen, met aanhang was het een leuke opkomst. Tussen mijn neven en nichten zitten flinke verschillen, maar dat vond ik nou juist leuk. Met een aantal spreek of mail ik tamelijk regelmatig, maar er was bijv. een nicht bij die ik 40 jaar niet gezien heb, en een neef die ik volgens mij nog nooit gesproken had. Leuk om die ook te ontmoeten. Zelf had ik een presentatie van oude en meer recente familiefoto's gemaakt, een geweldige klus, maar wel gewaardeerd. Bijgaand een foto van mijn overgrootvader Pieter Kramer, in de deur van zijn naaimachinehandel, in de Hobbemastraat in Den Haag.

Totaal bezopen

Vanmorgen kocht ik een treinkaartje op het Stationsplein. Toen ik daarna naar de ingang van het station liep, zakte voor mij een ongeveer 40-jarige man in elkaar en bleef op het trottoir liggen. Ik boog mij over hem heen en probeerde zijn aandacht te trekken. Dat lukte niet. Ik rook een sterke jeneverlucht. Die vent was, om half elf 's ochtends, al totaal bezopen. Omdat ik het toch onverantwoord vond hem daar zo te laten liggen draaide ik hem op zijn zij, en belde 112. Een andere voorbijganger bood aan bij hem te blijven tot de ambulance zou komen. Dat aanbod nam ik graag aan, ik vond het geen aantrekkelijk idee voor dit heerschap mijn trein te missen en een half uur extra te moeten wachten. En zo kon ik, al rennend, toch nog de trein naar Den Haag halen.

John Lennon: The Life

Ik had me heel wat voorgesteld van dit boek. John Lennon is mijn All time hero of Rock 'n' Roll, en ik las goede recensies. Een eerder boek van Norman over The Beatles, Shout! vond ik destijds zeer lezenswaardig, hoewel McCartney er daar bepaald bekaaid afkomt. Het boek is dik, er staat heel wat in. Ik heb veel gelezen over Lennon, maar vond hier toch weer (voor de fanaticus) interessante weetjes. En tóch vind ik het geen echt heel goed boek. Het is weinig bezield geschreven, ik had bijna de indruk dat de schrijver het een corvee vond. Het leven van Lennon laat zich grofweg indelen in drie periodes: jeugd (1940 - 1960), Beatles (1960 - 1970), en solojaren (1970 - 1980), in dit boek krijgen deze periodes resp. ca. 200, 450 en 150 bladzijdes toebedeeld. Dat laatste is echt veel te weinig. Het leven van Lennon in de jaren 70 is te interessant om het als een voetnoot af te doen. Het boek had dus nog dikker moeten zijn, of anders ingedeeld. Maar vooral: beter geschreven.

Dit boek las ik toevallig

Ik bestelde bij Van Oorschot In een gewoon rijtuig van Jan Hanlo, maar kreeg per abuis dit boek. Ik belde daarover, en kreeg te horen dat ik het andere boek alsnog zou krijgen, en dit niet terug hoefde sturen. Dank U wel, Uitgeverij Van Oorschot! Eerder las ik al de Verzamelde gedichten van Hanlo, dit boekje is grotendeels een selectie daaruit. De gedichten van Hanlo zijn heel divers. Onzingedichten, saaie gedichten, klankdichten, maar ook heel traditioneel en vormvast. Het mooiste gedicht vond ik nu Hond met bijnaam Knak, over zijn overleden hond.