't is een vreemdeling zeker

Hoelang zijn mensen 'buitenlanders'? Ik vrees dat dat wel een paar generaties duurt. Ik moet dan altijd denken aan een voorval, een paar jaar geleden op een bijeenkomst van stamboomonderzoekers, in Zeeland. Je kon een naam opgeven en dan werd er gekeken of er gegevens voorhanden waren. Ik gaf de naam van mijn moeder. Naar ik meteen aanneem: zonder enige kwade bijbedoeling, antwoordde de man achter de tafel: "Maar dat is helemaal geen Zeeuwse naam!". De achternaam van mijn moeder komt al honderden jaren voor in Zeeland, voor het eerst in Zierikzee en wel in 1530....

Olé!

In dit 17e-eeuwse pakhuis in Alkmaar, genaamd De Vigilantie, werd vanmiddag een uitvoering gegeven van klassieke 'Spaanse (eigenlijk: Spaanse, Catalaanse en Braziliaans-Portugese) liederen'. Uitvoerenden waren Liesbeth Brinkman, mezzo-sopraan, en Suzanne Dings, piano. Een klein zaaltje, 40 stoelen, waarvan iets meer dan de helft bezet. Het waren dichterlijke liederen van 20e-eeuwse componisten. Na afloop fietste ik in de zon weer naar huis. Mooi.

Een bijzondere dag

Gisteren zag ik de voorstelling 'Una giornata particolare', naar de film van Ettore Scola uit 1977, met Sophia Loren en Marcello Mastroianni.
De hoofdrollen waren nu voor Linda van Dyck en Tom Jansen als Antonietta en Gabriele. Het was een mooie voorstelling. Omdat het theater was in plaats van film, was er veel weggelaten, of gestileerd, maar het resultaat was goed. Vooral Linda van Dyck speelde bijzonder overtuigend. Toneeltechnisch waren er wel een paar kleine minpuntjes, zo vond ik de oplossing om de weggevlogen vogel, die de aanleiding geeft tot de ontmoeting met de buurman, weer te geven met een stem uit de coulissen, een beetje knullig.
Deze week de film maar weer eens kijken.

Behoud de begeerte

Een literaire avond in het theater, is dat wat? Best wel. Aanelkaar gepraat door Thom Hoffman las gisteren een aantal schrijvers en dichters voor uit hun werk, met als verbindend thema 'de liefde'. Tussendoor was er ook toneelvoordracht en muziek. De avond opende met Remco Campert, die voordroeg uit Het satijnen hart. Ik ken het boek, ik kende het voorgelezen fragment, en toch zat ik (merkte ik) ineens weer aandachtig te luisteren. Hoe loopt dit af? Ook goed was Jan Mulder. Voor mij DE ontdekking van de avond waren de gedichten van Joke van Leeuwen. Die kende ik niet. Helaas had ik geen geld meer om na afloop nog een boekje van haar te kopen, want ik was me aan het begin van de avond al te buiten gegaan aan de nieuwste dichtbundel van Campert, en een boek van Jan Mulder. Verder nog voordrachten van Tjitske Jansen, Annelies Verbeke en Hugo Matthyssen. Die laatste was wel leuk, ook. Het minst vond ik Herman Franke, en de toneelstukjes en de muziek tussendoor. Te flauw. Nog wel een handtekening van Remco Campert in de dichtbundel gescoord. Campert bedankte mij tijdens het zetten van de handtekening ietwat plechtstatig voor de aanschaf van het boekje.

Toevallig gedicht

Op de middelbare school van mijn zoon was er vandaag een cultureel rondje. Een van de onderwerpen was zelf gedichten maken. En een van de methodes die daarvoor werd aangeboden was het toevallige gedicht. Men neme een gedichtenbundel, sla deze blindelings open en prikke (ook blind) een zin. En nog een. En nog een, tot het gedicht af is.

Ik pakte vanavond Komrij's Nederlandse poëzie van de 19e t/m de 21ste eeuw in 2000 en enige gedichten en kwam tot:

Het bekken ligt voorover in de tuin
Alle scheuten zijn geen rozen
plebejisch vee, van Kopf bis Fuss excuus
hij morst nog een beetje waarheid
hetzelfde verkeerd
En een gazon. Dat moet hij dan maaien.
Het kind waarvoor je hebt gekozen.
Rozen manshoog voor de ramen.

Tja.

De nieuwe boekwinkel

In Alkmaar was een boekwinkel waar ik graag kwam: Zwaan en Terburg "boekverkopers sinds 1890". Ze zaten in een wat knussig pandje in een straat in het centrum, naast de Hema. Op zaterdag liep ik er altijd binnen, om wat in de boeken te bladeren. Soms liep ik met meer naar buiten dan ik me had voorgenomen.
Ongeveer 10 jaar geleden verhuisden ze naar een veel groter pand, aan de rand van het centrum. Na een paar jaar bleek dat te groot, en kwamen er onderhuurders in dezelfde ruimte: een broodjeswinkel, een reisbureau en de ECI. Zakelijk ging het nog steeds niet goed, en nu is de hele winkel verder verkleind, verbouwd en vernieuwd. Het interieur is zeer modern, op tafels liggen de bestsellers en tijdschriften uitgestald. Er staan computerschermen, want ook dvd's en games zitten nu in het assortiment. De winkel heet nu Cosmox, en blijkt een onderdeel van het multimediaconcern Bertelsmann. Je kunt er alle boeken bestellen, maar in de winkel liggen vooral de actuele hardlopers. Nescio bijvoorbeeld is niet aanwezig.
De moderne tijd, net wat u zegt.
Gelukkig is er nog Van der Meulens boekhandel. Gisteren zag ik daar drie boekjes van Nescio in de kast staan. Ze zitten in een wat knussig pandje in een straat in het centrum, schuin tegenover de Hema...

F***cking smashing tunes

Dit is een leuke CD. De groep Moke komt al tijden af en toe langs bij De wereld draait door. Shorland is hun eerste plaat. De muziek is een energieke mengeling van Britse pop en punk. Schatplichtig aan The Jam, zowel qua muziek als qua bakkebaarden. Paul Weller himself gaf dus als commentaar: "F***cking smashing tunes". Quite so. Stoelen aan de kant en luchtgitaar spelen maar.